کد خبر : 82049
/ 08:47
در گفت‌وگو با لادا کافیان، مدرس موسیقی و رهبر ارکستر، مطرح شد

سختی‌های اجرای موسیقی در دنیا یکسان است

شکیبا افخمی‌راد- «لادا گئورگیوا» معروف به لادا کافیان، رهبر ارکستر و استاد آواز کلاسیک روسی، ١۵ سال است به واسطه ازدواجش در مشهد زندگی می‌کند. او که دکترای اپرا دارد، علاوه بر تدریس پیانو و آواز کلاسیک در مشهد، رهبری گروه کر صبا را نیز برعهده دارد.

سختی‌های اجرای موسیقی در دنیا یکسان است

این رهبر ارکستر که از پنج سالگی شروع به فراگیری پیانو کرده‌ دلیل روی آوردنش به موسیقی کلاسیک را ادامه دادن راه پدر و مادرش بیان کرده‌است که آن‌ها از موسیقی‌دان‌های اتحادیه جماهیر شوروی بوده‌اند. کافیان، دوبار با گروه کر صبا در جشنواره موسیقی فجر اجرا داشته‌است که در یکی از این دوره‌ها توانسته مقام سوم را کسب کند. او همچنین اولین تئاتر اپرا در مشهد را روی صحنه برده‌است.

خانم کافیان، وضعیت موسیقی کلاسیک در ایران را چگونه می‌بینید؟ مردم ایران به سمت موسیقی کلاسیک گرایش دارند؟
موسیقی کلاسیک در واقع فرهنگ و تمدن است و بالاترین و برترین نوع موسیقی است و توجه به آن برای هرکشوری اهمیت زیادی دارد. در کشورهای دیگر مثل روسیه یا آمریکا یا کشورهای اروپایی موسیقی کلاسیک همیشه بوده‌است و تدریس و اجرای موسیقی کلاسیک هیچ‌وقت حتی در زمان جنگ جهانی اول و دوم که وضعیت کشورها و مردم خیلی سخت و ضعیف بوده‌، قطع نشده‌است. در ایران اما این‌گونه نیست و چندسالی کاملا موسیقی کلاسیک وجود نداشته‌است. مردم موسیقی کلاسیک دوست دارند. فقط اکثریت آن‌ها از این موسیقی بی‌خبرند. ولی وقتی به یک کنسرت می‌روند از اجرای موسیقی کلاسیک لذت می‌برند.

فعالیت خانم‌های ایرانی و به‌ویژه خانم‌های مشهدی را در زمینه موسیقی چطور می‌بینید؟
راه بانوان در زمینه موسیقی باز است. من به شخصه در ایران و مشهد با خانم‌ها راحت‌تر تمرین و اجرا می‌کنم چون به نظرم خانم‌های ایرانی از آقایان فعال‌تر هستند و همکاری با بانوان مشهدی بسیار راحت‌تر است.

اگر بخواهیم مشهد را با تهران در زمینه موسیقی کلاسیک مقایسه کنیم، مشهد هم‌اکنون چه جایگاهی دارد؟
تهران پایتخت است. در تمام دنیا پایتخت بهترین مکان برای هنرمندان است. اما اوضاع موسیقی در شهر مشهد نیز نسبت به ١۵ سال پیش که من مهاجرت کردم خیلی بهتر شده‌است. آن زمان فقط چند آموزشگاه موسیقی داشتیم ولی الان تعداد آموزشگاه‌ها خیلی بیشتر شده است و هرسال یک یا دو آموزشگاه جدید افتتاح می‌شود و این نشانه خوبی است.

بزرگ‌ترین مشکل موسیقی مشهد الان چه چیزی است و مسیر جوانان مشهدی در رسیدن به موفقیت در عرصه موسیقی کدام است؟
نه تنها در مشهد، در همه‌جا به استاد و مربی حرفه‌ای با مدرک بالا نیاز است. اما بازهم ما مربی با تحصیلات خوب کم داریم. اگر تعداد استادان خوب بیشتر شود سطح موسیقی در مشهد به سرعت بالا خواهد رفت.موفقیت و پیشرفت به انجمن و ارشاد بستگی ندارد و تنها به تلاش خود بچه‌های موسیقی وابسته است. من نمی‌گویم راحت است اما می‌شود، اینکه ما توانستیم اجرا برویم به این معنی نیست که خوش‌شانس بوده‌ایم بلکه ما تلاش کردیم. شما هم زحمت بکشید خدا و مردم و ارشاد و انجمن حتما از شما پشتیبانی می‌کنند.

به بحث تئاتر تراژدی کارتاژ برسیم، به نوعی اولین اجرای اپرا در مشهد بود، مردم توانستند با این اجرا ارتباط برقرار کنند؟
این اجرا یک اپرا به زبان انگلیسی است و بچه‌ها خیلی دوست داشتند آن را به زبان انگلیسی اجرا کنند چون زبان اصلی برای اپرا راحت‌تر و بهتر است. اما ما به‌ویژه زحمت کشیدیم و کار را ترجمه کردیم و با اینکه اکثر بچه‌ها متن را خوب تلفظ می‌کردند چون اکثر تماشاگران به این مدل موسیقی عادت نداشتند ما بر روی مانیتور متن اجرا را به صورت بالانویس داشتیم تا مردم متن اپرا را کاملا متوجه شوند.

ما در مشهد فقط یک سالن اصلی برای اجرای تئاتر داریم آیا شما توانستید صدایی را که می‌خواهید از سالن بگیرید و فضای آن برای اجرای اپرا مناسب بود؟
متأسفانه در مشهد ما هیچ سالن آگوستیک نداریم که بدون میکروفون راحت بتوانیم بخوانیم و صدا در فضا پخش شود به همین دلیل ما مجبور شدیم از میکروفون و گروه صدابرداری استفاده کنیم. نکته دیگر هم این بود که سالن اصلی تئاتر شهر برای تئاترهای درام است و سالن اپرا و موزیکال نیست. سالن‌های اپرا بین حاشیه سن و ردیف اول یک جایی به اسم گودال دارند و ارکستر سمفونیک آنجا می‌نشینند و اصلا دیده نمی‌شوند و فقط سر رهبر و دستش دیده می‌شود و هم رهبر و هم بقیه گروه می‌توانند به خوبی یکدیگر را ببینند. اما اینجا در سالن اصلی بین حاشیه ردیف اول و سن فاصله زیادی نیست اما بازهم ما می‌توانستیم با این فاصله پایین بشینیم اما خوب به دلیل شرایطی که در مشهد هست اجازه ندادند و ما ارکستر را روی سن و پشت پرده بردیم. درواقع یک سوم سن را ارکستر گرفت و فضا برای بازی بازیگران کمتر شد. جای من نیز بین بازیگران و ارکستر بود که اصلا جای مناسبی نبود. در واقع همه به سختی اجرا کردند و همه بچه‌ها من را درست نمی‌دیدند، اما چون یک سال تمرین کرده بودیم توانستیم اجرای خوبی داشته باشیم.

شما تجربه اجرا در کشورهای دیگر را دارید، آیا آن‌ها نیز مشکلات این‌چنینی دارند؟
در ایران همه فکر می‌کنند کار موسیقی در کشورهای دیگر خیلی راحت است شاید آن‌ها مشکلی با مجوز و اجرای بانوان روی سن ندارند اما پروژه‌های بزرگ آنجا هم همیشه به سختی اجرا می‌شوند برای آن‌ها نیز سخت است که هم اسپانسر و تهیه‌کننده و هم جایی برای تمرین پیدا کنند. در واقع کار گروهی همه‌جا سخت است. ما چند بازبینی قبل از گرفتن مجوز داشتیم و همه تعجب کردند چطور این گروه شلوغ کنار هم توانستند همکاری کنند. به‌ویژه اینکه تمام افراد گروه ما آماتور بودند و فقط علاقه به موسیقی و هنر آن‌ها را کنار هم نگه داشته بود.
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی