کد خبر : 81994
/ 10:42
اولین باشگاه خصوصی تیراندازی به امید رونق این رشته سرپا مانده است

نشانه‌گیری بر آینده تیراندازی

ابتدای بولوار معلم تابلوی زرد رنگ باشگاه تیراندازی توجهمان را به خود جلب می‌کند، اولین باشگاه خصوصی تیراندازی در مشهد که حدود یک سال از تأسیس آن می‌گذرد.

نشانه‌گیری بر آینده تیراندازی

صادق شهری-شهرآراآنلاین، ابتدای بولوار معلم تابلوی زرد رنگ باشگاه تیراندازی توجهمان را به خود جلب می‌کند. هرچند این ورزش برای عده‌ای آنچنان ناشناخته است که گمان می‌کنند فقط افراد خاصی می‌توانند به فراگیری‌اش بپردازند، اما در میان رشد فراوان باشگاه‌های فوتبال و بدن‌سازی، دیدن عنوان باشگاه تیراندازی، برای دوست‌داران این حرفه می‌تواند نویدبخش دسترسی به امکانات بیشتر باشد.

این باشگاه که حدود یک سال از تأسیس آن می‌گذرد، اولین باشگاه خصوصی تیراندازی در مشهد است. این اولین بودن اما بیشتر از آنکه به نفع باشگاه باشد یک جور خطر کردن برای آن به حساب می‌آید. فراگیر نبودن این رشته ورزشی باعث شده‌است در ابتدای کار مراجعه‌کننده چندانی نداشته باشد که این نتیجه چندان با عنوان خصوصی آن جور درنمی‌آید. آن هم در حالی‌که این سرمایه می‌توانست هرجای بازار سودآور باشد.

از در باشگاه که وارد می‌شویم کافی شاپ کوچک و دنجی قرار دارد که تیراندازان می‌توانند در آن استراحت کنند و البته بخشی از درآمد گرداندن باشگاه از همین‌جا تأمین می‌شود. کمی جلوتر فضایی برای تمرین دارت در نظر گرفته شده‌است و هر بیننده‌ای را وسوسه می‌کند که دست به کار شود و قدرت نشانه‌گیری‌اش را محک بزند.

خط تیراندازی، قسمت اصلی سالن را تشکیل می‌دهد. زمانی نمی‌گذرد که صدای هیاهوی 10 دانش آموز دختر در فضا می‌پیچد. آن‌ها هنرجویان رشته تربیت‌بدنی یکی از هنرستان‌ها هستند که واحدی به نام دفاع شخصی دارند. هفته‌ای یک بار به این باشگاه می‌آیند و در کنار مربی، تمرینات تیراندازی را انجام می‌دهند.

چند دقیقه بعد، مدیر باشگاه وارد می‌شود. به کافی‌شاپ می‌رویم و در میان صدای تیرها، گفت‌وگویمان را آغاز می‌کنیم.

114472.jpg

غلامرضا پورباقری متولد سال 1346 است. هرچند در کودکی مانند بسیاری از پسربچه‌ها، بازی دزد و پلیس را انجام می‌داده اما رشته ورزشی مورد علاقه‌اش، فوتبال بوده و آن را تا دوران جوانی به صورت حرفه‌ای دنبال کرده است. در دوران دفاع مقدس، به جبهه می‌رود و دوره‌های غواصی را می‌گذراند. آشنایی خوبی هم با سلاح‌های جنگی داشته است .بعد از جنگ، یک مغازه چلوکبابی می‌زند و در آن مشغول به کار می‌شود. کم کم از فوتبال فاصله می‌گیرد اما ورزش را به طور مرتب در قالب رشته‌هایی همچون تکواندو، بوکس و بدن‌سازی دنبال می‌کند.

سال 88 پسرش آگهی کلاس‌های آموزشی تیراندازی را در روزنامه می‌بیند و از پدر می‌خواهد که او را ثبت‌نام کند. پورباقری هم‌زمان با اینکه پسرش را به کلاس تیراندازی می‌برد خودش هم علاقه‌مند شده و در تمرینات شرکت می‌کند. او وقتی می‌بیند حاشیه‌ها و رفتارهای غیراخلاقی سایر رشته‌های ورزشی، در تیراندازی خیلی کمتر است، مصمم می‌شود که این رشته را دنبال کند.

او هر روز در یکی از سالن‌های دولتی، به تمرین تیراندازی می‌رفته اما خیلی مواقع به خاطر مشکلاتی مانند نبود ساچمه و کپسول‌های مخصوص تنظیم سلاح، بدهی و قطع برق و ... با در بسته باشگاه مواجه می‌شده‌است. همین امر باعث می‌شود که او و هم رشته‌ای‌هایش همواره از اینکه در مشهد باشگاهی نیست که در آن بتوانند با امکانات خوب، به تمرین بپردازند، گلایه داشته باشند.

دایر کردن فست فود برای سرپا نگه داشتن باشگاه

این ماجرا ادامه می‌یابد تا اینکه خودش به فکر احداث باشگاه تیراندازی می‌افتد. موضوع را با چهار نفر از دوستانش که تیرانداز هم بودند، مطرح می‌کند. سه نفر به خاطر اینکه معتقد بودند این کار سودآوری ندارد، کنار می‌روند. او و تنها شریکش، دنبال احداث باشگاه تیراندازی می‌روند اما دوستش هم در میانه راه منصرف می‌شود.

پورباقری که در هدفش مصمم بوده، خودرو و زمینی را که داشته می‌فروشد و خودش کارهای تأسیس، ثبت و دریافت مجوز باشگاه تیراندازی را انجام می‌دهد. از طرفی چون می‌دانسته که باشگاه در ابتدای کارش، سودآوری نخواهد داشت و برای اینکه باشگاه سرپا بماند در کنارش یک فست‌فود دایر می‌کند تا سود آن کمکی برای امرار معاش و مخارج باشگاه باشد.

او در بهمن سال 95 به طور رسمی باشگاه تیراندازی خود را با 10 خط راه‌اندازی می‌کند و چندی بعد ایستگاه دارت را هم به آن می‌افزاید.

تیراندازی خشن نیست

پورباقری می‌گوید: بسیاری از مردم فکر می‌کنند رشته تیراندازی مخصوص ارتش و نیروی انتظامی است و تمرینات آن، در خارج شهر انجام می‌شود بنابراین وقتی می‌بینند یک باشگاه تیراندازی در داخل شهر دایر شده‌است، تعجب می‌کنند.

او معتقد است اکثر مردم تصور درستی از رشته تیراندازی ندارند و آن را یک ورزش خشن و منفی می‌دانند درحالی‌که به نظر او خشونت و رفتارهای غیراخلاقی در این ورزش نسبت به سایر رشته‌ها بسیار کمتر است.

پورباقری، تیراندازی را رشته‌ای پرهیجان می‌داند که قدرت تمرکز و تسلط بر اعصاب را بالا می‌برد و باعث ایجاد احساس سبکی و آرامش در فرد می‌شود.

به نظر او این ورزش آن‌قدر جذاب است که حتی افرادی که در ظاهر به آن علاقه‌مند نیستند وقتی وارد باشگاه می‌شوند، جذب شده و می‌خواهند برای دقایقی به تمرین بپردازند.

او بارها دیده، مشتریانی که برای صرف غذا به فست فود آمده‌اند، بعد از دیدن باشگاه، علاقه‌مند به انجام تمرینات تیراندازی شده‌اند.

حتی یک روز، فردی با خودرو در حال عبور بود که تابلوی باشگاه، توجهش را جلب می‌کند. راننده، خودرو بدون سرنشین را با شیشه پایین، دوبل پارک کرده و بدون اینکه آن را قفل کند، به داخل باشگاه می‌آید تا برای چند ثانیه فقط فضا را ببیند و با شرایط استفاده از آن آشنا شود. وقتی مربی پیشنهاد می‌کند، تپانچه را بردارد و امتحانی یک تیر بزند، آن‌قدر این کار برایش جذاب می‌شود که نیم ساعت مشغول تمرین می‌شود و بعد یادش می‌آید که خودرو را در خیابان رها کرده است.

114473.jpg

کم توجهی‌های هیئت تیراندازی و آینده مبهم افراد مستعد

پورباقری معتقد است با احداث این باشگاه تیراندازی، تحولی در مشهد ایجاد شده و میزان آشنایی مردم با این رشته ورزشی رو به افزایش است.

او که دغدغه پیشرفت رشته تیراندازی را دارد، سر درد دل‌هایش باز می‌شود و می‌گوید: به این رشته خیلی بی‌توجهی می‌شود. امکانات هیئت تیراندازی مشهد نه تنها کافی نیست بلکه مربوط به 10 سال پیش است. از طرفی، تیراندازهایی که با همین امکانات محدود، پیشرفت می‌کنند و رکورددار می‌شوند، حمایت نمی‌شوند.

به نظر این فعال ورزشی در مشهد نوجوانان مستعد زیادی داریم که اصلا به آن‌ها بها داده نمی‌شود بنابراین خودش دست به کار شده و به جذب نوجوانان پرداخته است. طی یک سالی که از تأسیس باشگاه تیراندازی می‌گذرد، دو نوجوان در رشته تفنگ و سه نوجوان در رشته تپانچه که هیچ کدام آشنایی قبلی با این ورزش نداشتند، آموزش داده شده‌اند و اکنون تیراندازان رشته تفنگ جزو نفرات برتر استان و تیراندازان تپانچه، رکوردهای بالای 520 دارند.

پورباقری می‌گوید: برای ارتقای این نوجوانان به مراحل بالاتر، نیازمند همراهی هیئت تیراندازی بودیم اما متأسفانه تاکنون این امر انجام نشده است.

او همچنین به یکی از تیراندازان حرفه‌ای که چند سال در این رشته فعالیت داشته، اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد: این فرد یک سال رکوردش ثابت ماند و سپس از تیراندازی کناره گرفت. وقتی باشگاه را تأسیس کردیم سراغش رفتم و از او خواستم تمریناتش را دوباره آغاز کند. اکنون رکوردش به بالای 590 رسیده‌است و اگر هیئت تیراندازی به چنین افرادی بیشتر بها دهد، آینده خوبی خواهند داشت.

روحیه دادن به ورزشکاران؛ بزرگ‌ترین حمایت

پورباقری ادامه می‌دهد: من به عنوان یک عضو از جامعه تیراندازان، توقع مالی از مسئولان ندارم اما می‌خواهم به این رشته توجه کنند تا حق آن ادا شود. علاوه براین، حمایت کردن همیشه کمک مالی نیست بلکه آن‌ها می‌توانند با رفتاری به دور از حب و بغض و تبعیض، روحیه ورزشکاران را افزایش دهند و راه را برای پیشرفتشان باز بگذارند.

او از اینکه بعد از گذشت یک سال از احداث باشگاه، با وجود دعوت به عمل آمده، هنوز مسئول تربیت بدنی مشهد و خراسان رضوی، به دیدار آن‌ها نیامده‌اند، گلایه می‌کند و می‌افزاید: از مسئولان خواسته بودیم که اجازه دهند در مسابقات و برنامه‌های مختلف، بنری نصب کنیم تا بدین وسیله مردم با باشگاه فرمان آشنا شوند اما موافقت نشد.

او در ادامه از شهردار منطقه 11 تشکر کرده و می‌گوید: طی بازدیدی که ایشان از مجموعه ما داشتند، خودشان گفتند چه کمک غیرمالی از دست ما برمی‌آید، وقتی خواستم اجازه دهند در برنامه‌هایشان بنر معرفی باشگاه را نصب کنیم، موافقت کردند و همین کارشان حمایت بزرگی برای ماست.

پورباقری همچنین از مسئولان تقاضای تسهیلات بانکی داشت تا بتواند مبلغ رهن را افزایش داده و اجاره کمتری بپردازد اما هنوز تسهیلاتی دریافت نکرده است.

وی به مشکلات مالی باشگاه نیز اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد: باشگاه‌های بدن‌سازی و پرورش اندام، غیر از هزینه ثبت‌نام، از راه‌های دیگری مانند فروش لباس، مکمل‌ها و سایر محصولات، درآمد کسب می‌کنند اما ما غیر از هزینه آموزش، هیچ منبع درآمد دیگری نداریم از طرفی تعداد زیادی از مراجعه کنندگان، افراد مبتدی هستند و به سلاح‌ها خسارت وارد می‌کنند و هیچ وجهی بابت خسارت، از آن‌ها دریافت نمی‌شود.

او ادامه می‌دهد: در این باشگاه، به ازای پرداخت 5هزار تومان، 20 تیر به تیرانداز داده می‌شود و او می‌تواند مدت یک ساعت در کنار مربی، به تمرین بپردازد اما هزینه آب، برق، گاز، تعمیر و سرویس سلاح‌ها آن‌قدر زیاد است که با وجه دریافتی از مراجعه‌کنندگان، خیلی شانس بیاوریم، دخل و خرجمان برابر می‌شود.

پورباقری اکنون هدفش فقط معرفی این رشته و چنین مکانی به مردم است و می‌گوید حتی اگر برایش سود نداشته باشد، کارش را ادامه خواهد داد.

او به عنوان مدیر اولین باشگاه تیراندازی خصوصی مشهد، آرزو دارد هر روز بر تعداد این باشگاه‌ها افزوده شود تا مردم، بیشتر با این رشته ورزشی آشنا شوند.

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی