• خانه
  • یادداشت
  • برنامه‌ریزی برای تحقق شهر‌هوشمند
کد خبر : 81325
/ 09:55
رقیه حاجی زاده طوسی

برنامه‌ریزی برای تحقق شهر‌هوشمند

شهرها نیازمند طراحی مجدد جهت تحقق شهر هوشمند هستند که این به معنی یکپارچه‌سازی تلاش‌ها و دانش‌های مختلف جهت ارتباط زیرساخت اتصال به دنیای فناوری جاسازی شده در اشیا می‌باشد.

برنامه‌ریزی برای تحقق شهر‌هوشمند

در جهان امروز هر شهری برای بهبود شرایط زندگی عادی مردمانش نیازمند گسترش اطلاعات و ارتباطات، آماده‌سازی و ایجاد زیرساخت‌های مناسب است. امروزه توسعه‌ شهری نیازمند برنامه‌هایی فراتر از شهرهای الکترونیک است. مفهومی که در آن برای تمامی ابعاد مختلف زندگی انسانی، برنامه‌ریزی‌های لازم را انجام داده و به مقابله با اثرات نامطلوب افزایش روند شهرنشینی، بحران‌های زیست محیطی و مشکلات اقتصادی اجتماعی پرداخته است. مفهوم شهر هوشمند و استفاده از آن در طی ۲۰ ساله گذشته علاوه بر پیشرفت در زمینه ارائه فناوری و نرم‌افزارهای کاربردی، در زمینه دست‌به‌دست شدن خلاقیت‌ها نیز تأثیر بسزایی داشته است. به طوری که بوید کوهن دکترای استراتژی‌های شهری، تحول شهرهای هوشمند را در قالب یک فرایند سه مرحله‌ای بیان می‌کند.

موج اول
توسعه شهرهای هوشمند توسط پروژه‌های ارائه شده به‌ وسیله ارائه‌دهندگان فناوری به مدیران شهری، که تأثیرات راه‌حل‌های فناوری را بر شهر یا کیفیت زندگی شهروندان نمی‌دانند، مشخص می‌کند.

موج دوم
با ابتکار شهرداران و مدیران خلاق که قابلیت فناوری را دیده‌اند و قادرند به تعریف پروژه‌های متمرکز بر راه‌حل‌های فناوری که کیفیت زندگی را در شهر بهبود می‌دهد، ‌این مرحله‌‌ای است که در‌حال حاضر ما در آن قرار داریم. نقطه‌ای که شهرداران می‌خواهند شهرشان هوشمند باشد و نیازمند کمک در این راستا می‌باشند.

موج سوم
شهروندان فعال‌ترین شرکت‌کنندگان در فرایند کمک به طراحی نسل بعدی شهرهای هوشمند و پایدارتر هستند.
شهرها نیازمند طراحی مجدد جهت تحقق شهر هوشمند هستند که این به معنی یکپارچه‌سازی تلاش‌ها و دانش‌های مختلف جهت ارتباط زیرساخت اتصال به دنیای فناوری جاسازی شده در اشیا می‌باشد. تمام این‌ها باید بدون از دست‌دادن جنبه‌‌های آنالوگ که فضای شهری را تشکیل می‌دهد انجام شود. بدین منظور فناوری نباید به‌عنوان یک پایان دیده شود بلکه باید به‌عنوان ابزاری برای ثبات دیده شود. تنها سرمایه‌گذاری بر روی سیستم‌های هوشمند، مراکز عملیات و نرم‌افزارهای کاربردی کافی نیست. ساخت شهرهای هوشمند به معنی استفاده از بهترین امکانات موجود جهت غلبه بر چالش‌ها و بهبود زندگی افراد است. با در نظر گرفتن چالش‌های اخیر و پروژه‌های آتی، تبدیل مدل‌های مدیریتی پیشین به مدل‌های شهر هوشمند تنها یک فرصت نیست، بلکه امری ضروری است.
مهم‌ترین مسئله در این زمینه این است که هیچ راه‌حل یکسانی برای تمامی شهر‌ها وجود ندارد و بسته به مشخصه‌های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و زیست محیطی آن‌ها فرق می‌کند. تبدیل شهر از مدل مدیریت سنتی به مدل مدیریت شهر‌هوشمند بسیار مهم است. از جمله بهبودهایی که باید در راستای تحقق شهر‌هوشمند به آن پرداخت به شرح ذیل می‌باشد:
در مدیریت هوشمند توان برنامه‌ریزی و پیش‌بینی نیازها افزایش می‌یابد، اقدامات هماهنگ و یکپارچه می‌شوند، منابع به اشتراک گذاشته می‌شوند، سرمایه‌گذاری‌ها می‌توانند مقیاس‌پذیر شوند، صرفه‌جویی در هزینه‌ها رخ خواهد داد.
در افزایش زیرساخت شهری توسط فناوری ، سطح خدمات ارائه شده به افراد به طور قابل توجهی بهبود می‌یابد، با ذخیره منابع مالی و انسانی، انعطاف‌پذیری بیشترمی‌شود و امکان اقدام سریع برای حل یا اجتناب از بحران را فراهم می‌سازد.
تعامل شهروندان زمانی را که از یک پلت‌فرم آنلاین منحصر‌به‌فرد و تک استفاده می‌کنند افزایش می‌یابد. این موضوع ارتباط و دریافت اطلاعات از دولت و کمک به مدیریت شهری را راحت‌تر می‌کند.
سیاست داده باز، باعث شفافیت می‌شود و اعتماد به مدیران را افزایش می‌دهد. سیستم‌های کنترل داده‌ها و کانال‌های ارتباطی درون‌سازمانی بایگانی‌های قدیمی و اطلاعات غلط و تکراری را از طریق یکپارچه‌سازی بین تیم‌ها و داده‌ها، منابع انسانی، فناوری هوشمند و به اشتراک‌گذاری شده حذف می‌کند.

کارشناس و پژوهشگر شهر هوشمند، رقیه حاجی زاده طوسی
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی