• خانه
  • یادداشت
  • حکایت جیب هنرجویان و سینمای شهر
کد خبر : 79561
/ 11:20
علی جعفری

حکایت جیب هنرجویان و سینمای شهر

اگر کمی به چند مؤسسه و آموزشگاه‌های سینمایی رسمی و مجوزدار سطح شهر مشهد دقیق شویم، نکته‌های جالبی را کشف می‌کنیم. این مؤسسات اصطلاحا برای«تقویت بنیه علمی و سواد تجربی و بالا بردن سطح تخصص هنرجویان در حوزه سینما» راه اندازی می‌شوند، اما در واقع، بیشتر از همه، دغدغه پول است که در این میان به چشم می‌آید.

حکایت جیب هنرجویان و سینمای شهر

بحث بر سر آن بود که چرا مشهد بعد از این همه سال، نتوانسته جایگاهی در عرصه سینمای کشور پیدا کند و چرا این همه توانایی جوان و پرانرژی و مستعد، باید به پایتخت سرازیر شوند و آنجا اقامت و کار کنند و گفتیم که بخش عظیمی از مسئولیت این اتفاق، به دوش مسئولان استانی است که نهایت تلاششان در عرصه سینمای شهر مشهد، برگزاری هر ساله یک جشنواره نصفه نیمه و ناقص فیلم فجر است و بس. دیگر عملکردشان، صدور مجوز برای مؤسسات فرهنگی، هنری و آموزشگاه‌های سینمایی.
اگر کمی به چند مؤسسه و آموزشگاه‌های سینمایی رسمی و مجوزدار سطح شهر مشهد دقیق شویم، نکته‌های جالبی را کشف می‌کنیم.
این مؤسسات اصطلاحا برای«تقویت بنیه علمی و سواد تجربی و بالا بردن سطح تخصص هنرجویان در حوزه سینما» راه اندازی می‌شوند، اما در واقع، بیشتر از همه، دغدغه پول است که در این میان به چشم می‌آید.
وقتی به آگهی‌های تبلیغاتی این مؤسسات درباره آموزش سینما نگاه می‌کنیم، دچار افسردگی می‌شویم و یک حس جهان سومی غلیظ به سراغمان می‌آید، زیرا در این پوسترهای تبلیغاتی، تنها چیزی که به چشم نمی‌آید، نگاه هنری به مقوله سینما و احترام به هنرجویان این عرصه است.
دیده‌ها و شنیده‌های مستند از شکل آموزش در این کلاس‌ها، از وضعیتی حکایت دارند که چندان خوشایند نیست.
معمولا در تبلیغ این مؤسسات برای برگزاری کلاس‌هایشان، اسم یک یا دو کارگردان یا بازیگر معروف و نیمه معروف سینمای حرفه‌ای به چشم می‌آید و اینکه هنرجویان با ثبت نام در این کلاس‌ها، تحت نظر فلان هنرمند مطرح سینمای کشور، تعلیم خواهند دید، اما واقعیت آن است که بسیاری از این کلاس‌ها، با حضور یک یا دو جلسه‌ای استاد مذکور به صورت میهمان برگزار می‌شود و زحمت تدریس بقیه دوره را، یکی دیگر از دوستان مرتبط بر عهده خواهند کشید و هنرجو، در حسرت استادی که بابت حضور اسمی‌اش، کلی پول پرداخت کرده، خواهد ماند.
دیگر آنکه مسئولان سینمایی استان، طی سال‌های اخیر، مجوز چندین مؤسسه و دفتر و بنیاد سینمایی را صادر کرده‌اند، اما دریغ از یک حرکت و نشانه سینمایی از این دوستان مجوز گرفته.
سال‌هاست بحث ساخت شهرک سینمایی در شهر مشهد بر سر زبان‌هاست و هر سال، یکی دو مراسم کلنگ زنی و نشست خبری و مطبوعاتی برگزار می‌شود و دوستان درباره اینکه «چه باید بکنیم» و «مسائل و مشکلات این حوزه» و «راهبردها و راهکارهای ایجاد یک شهرک سینمایی»داد سخن می‌دهند، اما دریغ از یک اتفاق واقعی و قابل رؤیت!. سال‌هاست جشنواره فیلم امام رضا(ع) برگزار می‌شود، اما دریغ از یک تولید جدی و حرفه‌ای در حوزه سینما، برای حضوردر این جشنواره و مشهد به عنوان متولی اصلی برگزاری این‌چنین جشنواره‌ای، دست خالی‌تر از همیشه است و چند سال است جایی به نام «بنیاد مطالعات و تحقیقات سینمایی خراسان رضوی» راه اندازی شده، اما دریغ از یک کار عملی و اجرا شده.(اسم این بنیاد که خیلی دهن پرکن است و ترسناک، اما خروجی؟.)
خلاصه آنکه، مشهد، با این همه توانایی در عرصه سینما، خیلی غریب و مهجور افتاده است. سال‌هاست همه در این شهر، دم از سینما می‌زنند، اما واقعیت آن است که خبری از فعالیت ثمربخشی در این عرصه به گوش نمی‌رسد. گاهی یکی دو نفر، شخصا آستین بالا می‌زنند و سعی می‌کنند بی مدد سیستم عریض و طویل مسئولان سینمایی استان، فیلم کوتاهی برای دل خودشان بسازند و نهایت همکاری دوستان مسئول، صدور مجوز فیلم‌برداری است و بس، اما اتفاق دیگری نمی‌افتد.
مراکز آموزش سینمای این شهر، بیشتر به جیب هنرجویان چشم دوخته‌اند و مسئولان سینمایی هم، بیشتر از اصل، درگیر حاشیه‌اند. این وسط هم، انبوهی هنرجوی مشتاق و علاقه‌مند، سرگردانند و منتظر، شاید اتفاقی بیفتد. اگر بیفتد.
علی جعفری
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی