کد خبر : 79001
/ 11:52
بانوی نیکوکار مشهدی از تشکل حامی بیماران سرطانی می‌گوید

سفیران امید

آرام آرام است، روی تخت خوابیده و چشم‌هایش را هم بسته است، هرازگاهی سینه‌اش بالا و پایین می‌رود و دستگاه کمک‌کننده تنفس هم آرام کار می‌کند، مادر بالای سرش نشسته و درحالی که دستش را در دستان بی‌رمقش گرفته، موهایش را نوازش می‌کند.

سفیران امید

نجمه سرباز- شهرآرا آنلاین - زیرلب زمزمه‌ای دارد که نجوا با معبودش است، پتوی سرمه‌ای‌رنگش را تا بالای سینه فرزندش می‌کشد و مرتب می‌کند، می‌ترسد جگرگوشه‌اش در این وانفسای سکوت و سکون دچار سرماخوردگی هم بشود. همسرش از در وارد می‌شود و بر پیشانی دخترش بوسه‌ای نثار می‌کند و چشمان خسته‌اش را به دستگاه می‌دوزد، با یک ساعت قبل هیچ تفاوتی نکرده است، با چشمانش با همسرش هم گفت‌وگویی دارد که ناامیدی را در برهوت دلش می‌کارد. قطرات اشک از گوشه چشمانش روی گونه‌هایش می‌لغزد و رهسپار محاسن سفیدرنگش می‌شود، در این چند ساعت گذشته سفیدی‌اش بیشتر خودنمایی می‌کند. طاقت نمی‌آورد و از اتاق بیرون می‌زند، چشمش به دکتر می‌افتد. تو را به خدا به من بگویید کی خوب می‌شود؟ دکتر دست روی شانه‌اش می‌گذارد و تسلایش می‌دهد و همین‌طور که به سرامیک‌های کف راهروی بیمارستان نگاه می‌کند، آرام و زمزمه‌وار می‌گوید: متأسفم! چشمانش تیره‌وتار می‌شود و ضربان قلبش زیادتر. صدای شکستگی کمرش را در فضای خلوت راهرو بیمارستان با اعماق وجودش می‌شنود، صدای دکتر هنوز در گوشش می‌پیچد: «سرطان خون». آرام‌آرام به محوطه بیمارستان می‌رسد، پاهایش رمقی ندارد، نمی‌تواند بایستد، همین‌طور که در حال افتادن است، با تمام وجودش فریاد می‌زند، فریادی به بلندای ۲۲سال عمر جگرگوشه‌اش، خدایا چرا...؟

گروه خیرین «سفیران امید» نزدیک دو سالی می‌شود که با حضور گرمشان در بیمارستان امید موجبات شادی و لبخند بیماران و همراهانشان را فراهم می‌کنند. خانم لطفی، از مؤسسان این گروه با بیان اینکه حمایت و درکنار بیماران سرطانی بودن از اهداف مهم راه‌اندازی این گروه است، می‌گوید: با توجه به اینکه انسان‌های درمانده و بیمار تنها نگاهشان را به مهربانی دستان دیگران دوخته‌اند و بیشتر از همیشه نیازمند توجه و حمایت هستند، در شهریورماه سال گذشته، تصمیم گرفتیم تا در جمعی گرم و صمیمی میهمان شورای مشارکت‌های مردمی و هیئت‌مدیره بیمارستان امید شویم. در این جمع بزرگانی از جمله پزشکان، فرهنگیان و دانشگاهیان و از همه مهمتر خیران دردآشنایی حضور داشتند که با سرمایه اندک و درصدی از حقوق خود، به حمایت از بیماران بیمارستان امید برخاستند. سفیران امید، گروهی از بانوان فرهیخته نیکوکار و همسران خیرین فعال و اعضای هیئت‌علمی دانشگاه و شورای مشارکت‌های مردمی بیمارستان امید و شماری از پزشکان علاقه‌مند خدمت به بیماران نیازمند و صعب‌العلاج می‌باشند. تعداد اعضای هیئت‌مدیره این گروه به ۱۲نفر می‌رسد و حدود۱۰۰نفر نیز با این گروه که از شهریورماه ۱۳۹۵ فعالیت خود را آغاز کرده‌ است، همکاری دارند.


رنج تأمین دارو مضاف بر رنج بیماری!
وی می‌افزاید: بانوان نیکوکاری که هرماه گرد هم می‌آیند تا به مشکل بیماران نیازمند واقعی و آبروداران دردمند که برای رفع نیازهای خود توان عرضه آبروی خویش را ندارند، باتوجه به اصل رازداری و درون‌گرایی و کمک به بازتوانی افراد، رسیدگی کنند. این گروه سعی زیادی نسبت به تهیه اقلام و تجهیزات پزشکی موردنیاز بیماران و مراکز درمانی دارند.
خانم لطفی ادامه می‌دهد: پدر و مادر بیمار سرطانی فقط باید رنج بیماری داشته باشند، نه اینکه با دغدغه هزینه‌های درمان فرزند خود نیز درگیر باشند. ما جمع شدیم تا مادری رنج نداشتن و واماندن از مخارج بیماری فرزند را نداشته باشد. ما جمع شدیم تا دیگر کسی نسخه‌به‌دست نباشد و منتظر تهیه داروی بیمار خود نماند و چشمان پر اشکش را به آسمان ندوزد؛ چراکه گاه این بیماران، بیماران سرطانی هستند که باید تا پایان عمر درد این بیماری را همراه خود بکشند و هیچ راه درمان و علاجی ندارند. با توجه به دسته‌بندی‌های بیماری، گاه بیماری با یک یا چند نوبت مداوا می‌شود، اما گاه بیماری سخت‌درمان بوده که نیازمند چند دوره شیمی‌درمانی و پرتودرمانی است که اغلب این بیماران از عهده مخارج عمل، دارو و درمان خود بر نمی‌آیند. در چنین شرایطی خانواده‌ها از بیمار خود درمانده می‌شوند و اگر کمک خیرین نباشد عنان زندگی را به‌طور کامل از دست می‌دهند.

بیمارانی که گمنام مانده‌اند!
 خانم لطفی از روزهای اولیه تشکیل این گروه می‌گوید: اولین جلسه‌مان را که با شورای مشارکت‌های مردمی بیمارستان امید و مجموعه پزشکان امید آغاز کردیم، در ابتدا فکر نمی‌کردیم که به این سرعت بتوانیم حمایتمان را از بیماران به سرانجام برسانیم. حتی فکر نمی‌کردیم که بتوانیم روزی برای این بیمارستان دستگاه بخریم، روزی که برای اولین بار وارد اتاق بیماران و مددکاری در طبقه زیرین بیمارستان شدیم، اصلا نمی‌توانید وضعیت آنجا را برای کسی بازگو کنیم. بوی نم و رطوبت همه‌جا را فراگرفته بود، احساس خفگی می‌کردیم، محلی که در اختیار مددکاری قرار داده شده بود وضعیت اسفباری داشت. بیماران نیز باید این وضعیت را تحمل می‌کردند، لذا عزم ما جزم شد و تصمیم گرفتیم تا هر چه زودتر قدم‌هایی را برای بیماران این بیمارستان برداریم. در کنار مددکاری، به‌سراغ بیماران رفتیم و از نزدیک در جریان زندگی و وضعیت بیماران نیازمند قرار گرفتیم. بیشتر بیماران این بیمارستان، سرطانی هستند. همین دلیلی بود برای اینکه ما در انجام فعالیت‌هایمان مصمم‌تر شویم. در اثر ارتباطاتی که با یکی دو نفراز اعضای شورای مشارکت‌های مردمی بیمارستان امید داشتیم با راهنمایی آن‌ها سراغ بیماران محروم این بیمارستان رفتیم. اغلب بیمارانی که به اینجا مراجعه می‌کنند، خیلی محروم‌اند و  این درحالی‌است که از نظر داشتن امکانات و تجهیزات بیمارستان درحد خوبی قرار ندارد.

قدرت خرید حتی یک قرص مسکن را ندارند
 وی ادامه می‌دهد: با آغاز فعالیتمان،گروه خیریه «کرانه حضور» اولین گروهی بود که به کمک ما آمد، خیلی خوب توانستیم فعالیتمان را ادامه دهیم. در ابتدا خیلی خوب با ما همکاری کردند. مبلغ ۱۰میلیون تومان توانستیم جمع‌وجور کنیم و به حساب بیمارستان بریزیم. بعد از آن سراغ بیماران رفتیم تا در حد توان برای آن‌ها هزینه کنیم. بیشترین نیاز بیماران اینجا، درمان و داروست. خیلی از بیمارانی که به اینجا مراجعه می‌کنند، قدرت خرید حتی یک قرص مسکن را ندارند. یک کار قشنگی که شورای مشارکت‌های مردمی در حال انجام آن در این بیمارستان است، بحث اسکان همراهان بیماران است، به نام همراه‌سرا. قرار است این همراه‌سرا کنار بیمارستان ساخته می‌شود. خانواده‌هایی که محروم‌اند و به این بیمارستان می‌آیند، باید یک مکانی را به عنوان سرپناه داشته باشند تا وقتی که بیمارشان را بستری کردند، دغدغه جا و مکان نداشته باشند.

اهدای میوه به بیماران
لطفی می‌افزاید: خرید دستگاه میکروتن برای بخش آسیب‌شناسی بیمارستان امید، دومین گامی بود که این گروه برداشت. در ادامه فعالیت تصمیم گرفتیم تا از نظر تغذیه نیز به بیماران این بیمارستان کمک کنیم. در جلسه هیئت‌مدیره بیمارستان، پیشنهادمان را مطرح کردیم و آن‌ها نیز موافقت کردند که چه میوه‌هایی خریداری کنیم که بیشتر آن‌ها نیاز دارند و در اختیار بیماران قرار دهیم. به‌خصوص برای بیمارانی که شیمی‌درمانی می‌کنند و نیاز مبرم به استفاده از برخی میوه‌ها دارند. خدا کمکمان کرد تاجایی که الان می‌توانیم هر روز، مقداری میوه بین بیماران شیمی‌درمانی بیمارستان توزیع کنیم. از دیگر فعالیت‌های این گروه می‌توان به تهیه و اهدای سبد کالا و مواد‌غذایی اشاره کرد که از طریق خیرین در اختیار بیماران قرار داده می‌شود. شاید یکی از شاخصه‌های بارز این گروه، حضور پررنگ فرهنگیان باشد که با دل‌وجان کمک می‌کنند. شاید درآمد چندانی نداشته باشند، اما از همان درآمدی که دارند درصدی را به‌عنوان کمک به بیماران در اختیار این گروه قرار می‌دهند.
وی می‌گوید: ما مکان ثابت و مشخصی برای برگزاری جلساتمان نداریم، اما برنامه‌های روزمره خود را انجام می‌دهیم. هرازگاهی در دفتر مدیریت بیمارستان جلسه برگزار می‌کنیم که جا دارد از مدیریت این بیمارستان، آقای آل‌داوود که نهایت همکاری و همراهی را با ما دارند، قدردانی کنیم. گاهی هم در منزل یکی از خیرین این جلسه برگزار می‌شود. زمانی که کمک‌های خیرین را جمع‌آوری کردیم براساس اولویت و نیاز، برای بیماران هزینه می‌شود.

دست یاری می‌فشاریم!
این نیکوکار ادامه می‌دهد: اگر کسی با ما تماس بگیرد و متمایل باشد ما با روی باز از کمک او استقبال می‌کنیم. برنامه‌های خاصی برای آینده داریم، امیدواریم که بتوانیم در راستای اهدافمان گام برداریم. خرید دستگاه‌ها برای ما خیلی دلچسب بود اما خیلی گران است. سعی‌ می‌کنیم تا بتوانیم امکانات و تجهیزات به‌روز در اختیار بیمارستان قراردهیم. اگر ما بتوانیم نیرو جذب کنیم و خیرین کمک کنند، خرید دستگاه در اولویت است.
وی می‌افزاید: به نظر می‌رسد بخش درمان و تهیه دارو برای بیماران از اولویت‌هایی است که خیرین باید مدنظر قرار بدهند و نباید بیماران سرطانی را فراموش کرد. در این بیمارستان، بیماران بیشتر از هر چیز نیاز به حمایت روحی و روانی دارند. خانم ۲۳ ساله‌ای به محض اینکه سرطان گرفته، همسرش او را ترک کرده است؛ یا مادری که به‌خاطر آینده بچه‌هایش، آن‌ها را رها کرده تا دنبال زندگی خود باشند و خودش هم راهی بیمارستان  شده است. این‌ها تنها بخشی از حکایت‌های دردناک زندگی بیماران سرطانی بستری در این بیمارستان است. اگر بیماران بدانند که پیشرفت روزافزون علم باعث شده تا بسیاری از بیماران سرطانی کاملا بهبود یابند، کمی نگرانی‌هایشان کاهش خواهد یافت. نقش امیدواری در درمان بیماری سرطان، بر هیچ‌کس پوشیده نیست. تکرار واژه «امید» برای بیماران سرطانی از ضروریات است که باید خیران مدنظر قرار دهند. سرطان را می‌توان با کمک تقویت امیدواری در خود، پشت سرگذاشت، به‌شرط اینکه افراد همدیگر را در این شرایط تنها نگذارند.

بیمارستان امید در یک نگاه
بیمارستان امید، واقع در خیابان کوهسنگی میدان الندشت مشهد با مساحتی حدود ۲۲۰۰متر مربع و زیر بنای ۷۵۰۰متر مربع، در ابتدا به‌شکل درمانگاه توسط مرحوم خیامی و کمک سایر خیرین قبل از انقلاب، با یک دستگاه کبالت شروع به کار کرده و پس از پیروزی انقلاب در سال ۵۹ به وزارت بهداری وقت واگذار شد. این مجموعه تا سال ۶۸ به‌صورت واحد مستقلی در مشهد و خراسان رضوی تحت نظارت سازمان مرکزی مبارزه با سرطان در تهران  بود و پس از آن و در سال ۶۸ باتوجه به فعالیت چشمگیر در ارائه خدمت به بیماران نیازمند و رضایت بیماران و مراجعان به دانشگاه علوم پزشکی مشهد واگذار شد.
بیمارستان امید جزو یکی از مراکز آموزشی تک‌تخصصی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و از مراکز تحقیقات و درمان و پیگیری بیماران سرطانی در کشور می‌باشد. بیماران مراجعه‌کننده به آن اغلب از استان‌های مجاور یعنی گلستان، مازندران، سمنان، سیستان و بلوچستان، کرمان و تمام سه استان  خراسان هستند.
در موقعیت فعلی این بیمارستان در ماه جواب‌گوی حدود ۸۰۰۰ بیمار سرپایی مراجعه‌کننده به درمانگاه برای درمان و پیگیری اموری چون  انکولوژی، جراحی، آسیب‌شناسی، آزمایشگاه، بررسی قلب و ریه قبل از عمل، داروخانه، شیمیوتراپی و رادیوتراپی است.
بانک اطلاعات پزشکی در رابطه با مباحث علمی سرطان شامل کتب، مجلات، نشریات متعدد، آلبوم رنگی و اسلاید با مطالب علمی جدید که در کتابخانه و واحد کامپیوتر بیمارستان قرار گرفته، در اختیار اعضای محترم هیئت‌علمی دانشگاه، رزیدنت‌های گروهای آموزشی و انترن‌های دانشکده پزشکی جهت تحریر مقالات علمی و تحقیقات و تنظیم پایان‌نامه‌های پزشکی می‌باشد.
 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی