کد خبر : 78522
/ 11:43
هنرمند پایتخت نشین از برپایی اولین نمایشگاه عکسش در مشهد می‌گوید ؛

ما نسل سوخته نیستیم

پیشتر از این شنیده بودیم که یک هنرمند مشهدی برای برپایی نمایشگاه به پایتخت رفته‌است و بعد از این هم خواهیم شنید، اما اینکه یک هنرمند تهرانی برای برپایی اولین نمایشگاه عکسش راغب شود پا به دریای هنری مشهد بگذارد، جذاب است.

ما نسل سوخته نیستیم

پیشتر از این شنیده بودیم که یک هنرمند مشهدی برای برپایی نمایشگاه به پایتخت رفته‌است و بعد از این هم خواهیم شنید، اما اینکه یک هنرمند تهرانی برای برپایی اولین نمایشگاه عکسش راغب شود پا به دریای هنری مشهد بگذارد، جذاب است. «ایمان علیزاده» عکاس جوانی است که چند روزی است نمایشگاه عکسش با عنوان «فریاد سرخ» در نگارخانه رادین مشهد برپاست. در حاشیه این نمایشگاه، علیزاده به تحریریه شهرآرا آمد و درباره اینکه چطور شد برای برپایی اولین نمایشگاهش مشهد را انتخاب کرد با او گفت‌وگو کردیم.

آقای علیزاده، اینکه برای برپایی نمایشگاه از شهر محل سکونت‌تان خارج شدید جسارت و تجربه‌ زیادی می‌خواهد؛ چند سال است که عکاسی می‌کنید؟
من دانش آموخته رشته نساجی بودم. از سال ٩١ کار عکاسی را آغاز کردم و سال‌٩٣به این یقین رسیدم تا رشته‌ام را به عکاسی تغییر دهم و الان نزدیک به چهار سال است که به طور جدی عکاسی و در بعضی اوقات عکاسی را تدریس می‌کنم. ذهنیت همه این است که تهران برای برپایی نمایشگاه جای بهتری است و چون شهر من است می توانستم آنجا راحت‌تر نمایشگاه برگزارکنم، اما من دنبال دیده شدن نیستم و به دنبال مفهوم هستم و دوست داشتم آن را انتقال بدهم.

چه شد که به مشهد آمدید، کسی به شما پیشنهاد داد، ویژگی‌های مشهد چه بود؟
با اینکه بارها به مشهد آمده بودم اما هیچ وقت در محیط هنری این شهر بزرگ قرار نگرفته بودم . هربار برای زیارت و سیاحت به همراه خانواده آمده بودم و بعد از اینکه تصمیم گرفتم اولین گالری‌ام را در این شهر برپا کنم با چشم خریداری به مشهد آمدم و به نمایشگاه‌ها و نگارخانه های هنری پا گذاشتم و متوجه ظرفیت هنری این شهر شدم.

مشهد از لحاظ هنری حرف برای گفتن دارد. با اینکه شاید آن‌طور که باید دیده نمی‌شود اما هنرمندان قدرتمندی دارد و همین باعث شد تا ترغیب شوم و اولین نمایشگاهم را در این شهر هنرمند پرور برپا کنم. بعد از این تجربه به این نتیجه رسیدم که این نمایشگاه و این اتفاق را به عنوان یک تور در شهر‌های بزرگ ایران ادامه دهیم و پیام نمایشگاه را به همه هم‌وطنان‌مان انتقال دهیم. همچنین در نظر داریم کارگاه‌های آموزشی عکاسی پرتره را در کنار این تور داشته باشیم.خیلی اصرار نداریم که فریاد سرخ این تور را ادامه دهد.
 در واقع ما به دنبال یک روایت هستیم و فرقی هم ندارد که فریاد سرخ این روایت را بیان می‌کند یا عکس‌هایی دیگر با عنوان و قالبی دیگر. اما آنچه که ما در تلاشیم تا با مخاطبان نمایشگاه به اشتراک بگذاریم این است که مسائل اجتماعی که همه ما درگیر آن هستیم را مطرح می‌کند. شروع این قصه فریاد سرخ است و چون ذهنیت همه درباره مشهد این است که اینجا یک شهر محدود شده است دوست داشتم این تور را اول در این شهر برپا کنم و به همه بفهمانم که اینجا شهر بزرگی است که فضا برای فعالیت هنری وجود دارد و این محدودیت‌ها، سرعت‌گیر‌های ذهنی است که خودمان برای خودمان به‌وجود آوردیم و الا محدودیتی وجود ندارد.

عنوان «فریاد سرخ» از کجا برگرفته شده است ؟
فریاد سرخ ، الهامی است از عبارت مشهور «نسل سوخته». من همیشه به این فکر کردم که چرا باید ما به خودمان بگوییم نسل سوخته. متولدان دهه ۵٠ به نوعی، دهه ۶٠ ها به نوعی و حتی متولدان دهه ٧٠ هم به خودشان می‌گویند نسل سوخته. همیشه درگیر این بودم که چرا ما خودمان را نسل سوخته می‌بینیم. نتیجه‌ای که به آن رسیدم این است که ما برای خودمان محدودیت‌های ذهنی ایجاد کردیم و همین محدودیت‌های ذهنی باعث می‌شود تا به خودمان تلقین کنیم که کاری از دستمان بر نمی‌آید و من این نمایشگاه را برای مبارزه با این تفکر و تلقین راه انداخته‌ام.
چقدر عکاسی می‌تواند این دست از پیام‌های امید بخش را انتقال دهد. چه توانمندی که از نظر تکنیکی نیاز دارد برای برقراری ارتباط با مخاطب چه اینکه مخاطب حاضر شود برای تأثیر پذیری پا به این نمایشگاه‌ها بگذارد.
هر عکاسی در سبک مورد علاقه‌اش کار می‌کند و لزوما همه عکس‌ها هم دارای مفهوم نیستند و این ایراد نیست، بلکه سبکی از عکاسی است. خیلی عکس‌ها هم مفهوم دارند و عکسی که دارای مفهوم باشد موفق خواهد شد پیامش را به مخاطب انتقال دهد.
زمانی که اثر از هنرمند جدا می‌شود هر بیننده‌ای برداشت خودش را از آن دارد و این باعث می‌شود پیام و مفهوم یک عکس هرطور که شده انتقال پیدا کند. اما حقیقت این است که مخاطب کمی برای اثرپذیری پا به نگارخانه‌ها می‌گذارد و همین باعث شده رونق نمایشگاه‌ها کم شود. فضای مجازی که امروزه همه جا نام آن را می‌شنویم بر این کم رونقی مؤثر بوده است و حیات نگارخانه ها را تهدید می‌کند، اما این تهدید برای هنرمند فرصت است و می‌تواند به هنرمند کمک کند تا پیامی را که می‌خواهد مخابره کند.

 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی