• خانه
  • یادداشت
  • شهر امام‌زمانی شهروند امام‌زمانی
کد خبر : 77440
/ 10:29
غلامرضا بنی‌اسدی

شهر امام‌زمانی شهروند امام‌زمانی

شهر امام‌زمانی شهروند امام‌زمانی

در آغاز عصر امامت حضرت صاحب‌الزمان(عج) به این فکر می‌کنم که کدام رفتار ما در تراز جامعه امام‌زمانی است و چه جایگاهی می‌توانیم در سپهر این دولت داشته باشیم. همین ماهایی که دعای فرج هم می‌خوانیم و دل‌ خوش داریم به خوانش این دعا که «این دعا اثر دارد» اما وقتی به رفتار خویش می‌نگرم، نه عرق شرم، که عرق مرگ بر تنم می‌نشیند. من که با مؤلفه‌های شخصیتی تجسم‌یافته در روایات هزار سال نوری فاصله دارم، چگونه به خود جرئت دعا و «العجل‌» خواندن می‌دهم؟ این «من» هم در رفتار فردی قابل‌تأمل است و هم در حوزه اجتماعی. هم از منظر حقیقی باید این «من» را بررسی کرد و هم از منظر حقوقی. باید باز پرسید که «چه می‌کنیم ما؟». کدام رفتار ما می‌تواند در جامعه امام‌زمانی مشابه داشته باشد؟ شهر ما چطور؟ آیا با آنچه باید باشد خویشاوندی دارد که برای عمیق‌تر کردن و وثیق‌تر کردن آن بکوشیم؟ امیدوارم جواب مثبت باشد تا امید نهال شود در دل و به فرداها به درختی مثمر تبدیل شود که بر رفتار ما هم اثر بگذارد. وقتی در جامعه امام‌زمانی باید دروغ را کفن کنیم و جای آن صداقت در افزایش باشد، وقتی باید مهربانی سخن اول باشد، وقتی باید شادی و فرحناکی حلال روزافزون باشد، وقتی باید ابروها بی‌گره و لب‌ها خندان باشد، وقتی باید ترازوها میزان و سفره‌ها بسامان باشد، وقتی باید رفتار مردمان ترجمان آیات و احادیث باشد، وقتی باید زندگی آسان و جدایی سنگ گران باشد، وقتی باید گذشت و کرامت همه خاطرات بد را پاک کند، وقتی ... اما آیا ما آماده‌ایم برای آن«وقت معلوم» که بشود نام ما را «منتظر» نهاد؟ نمی‌دانم؛ یعنی جرئت نمی‌کنم بگویم، اما زبان و دست و دلم به دعاست تا شرایط زندگی در دولت امام زمان را به دست آوریم و بتوانیم آن‌قدر خوب باشیم که شهروندان آن جامعه باید خوب باشند و خوب هم خواهند بود. فکر می‌کنم برای چنین شدن، باید چنان برخاست که نازیبایی‌ها چون جامه‌ای کهنه از تن آدمی به در آید و زیبا جامه‌ای بر تن ساز آید چه در جامعه امام‌زمانی هیچ زشتی و زشت‌رفتاری و زشت‌گفتاری و زشت‌کرداری جایی ندارد. در این جامعه، جوانمردی در اوج و ناجوانمردی در خاک است. در این جامعه، بستر برای رشد انسان چنان فراهم است که کسی پشت دیوار فقر بی‌سواد نخواهد ماند و استعدادی زیر آوار این دیوار نابود نخواهد شد. در جامعه امام‌زمانی در و دیوار شهر و همه نمادها هم در هندسه حقیقت و زیبایی تعریف خواهد شد تا خطی اگر بر تابلو می‌نشیند، بی‌تحقیر و کینه، راهنما باشد، تابلویی اگر شکل می‌گیرد، حرف زندگی بر آن نقش بندد تا بهتر زندگی کردن را بیاموزیم که برای امام‌زمانی شدن باید بهتر زندگی کردن را آموخت. باری، ما همه باید خود را در مدار تغییر به سمت زیباتر شدن رفتار و بهتر شدن ‌گفتار قرار دهیم و شهر خود را نیز به این سوی بکشانیم. اگر شهر پیش‌ساخته را نمی‌شود به‌سادگی تغییر داد، نمادهای شهر و رفتار و گفتار خود را که می‌توانیم و باید تغییر دهیم. تغییر یک شعار تنها نیست که به فصل انتخابات فریاد کنیم و تمام. تغییر یک گفتمان است که باید به رفتار درآید. فرهنگی است که باید در سازه‌ها و مبلمان شهری نمود داشته باشد. البته در این میان، تلاش تابلوها را باید ستود که بر مدار زندگی، از کلام معصومان، ما را نسبت به بهتر شدن توجه می‌دهند. باید «خدا قوت» گفت به آنانی که مشهد را با تابلونوشته‌هایی از احادیث رضوی عطر بهشت بخشیدند و با انتخاب رنگ‌ها و سخنان نشان می‌دهند نه به دیروز که حرف‌ها طعم گس طعنه می‌گرفت گاه، که به فردا نظر دارند. بگذریم. ما که برای فرج دعا می‌خوانیم، مایی که امروز با برگزاری جشن آغاز امامت حضرت مهدی(عج) به شادمانی برمی‌خیزیم، بایسته است پندار و گفتار و رفتار خویش را هم در آموزه‌های امامت زیباتر کنیم. این برای همه ما بهتر است و حتی برای شهر هم سازنده‌تر. 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی