کد خبر : 76801
/ 15:50
سردبیر «اعتماد» از شرایط این‌روزهای روزنامه‌نگاری در ایران می‌گوید

بازی جوانمردانه نیست

بازی جوانمردانه نیست

علیرضا گرانپایه- سیدعلی میرفتاح، سردبیر روزنامۀ «اعتماد» میهمان تالار شمارۀ 6 مصلی تهران بود. هرچند با‌توجه‌به سرفصل ارائه‌شده، قرار بود دربارۀ «طنز در مطبوعات» صحبت شود، ولی میرفتاح ترجیح داد که بیشتر درمورد دنیای این‌روزهای روزنامه‌نگاران حرف بزند. او همان ابتدا گفت: «امروز شاهد دوبلا هستیم که بر سر روزنامه‌ها آمده است. باید ببینیم که می‌توانیم کاری برایشان انجام دهیم.

بلای اول که تقریباً دست ما نیست و از آسمان بر سرمان افتاده، رسانه‌های دولتی است. شما وارد نمایشگاه که می‌شوید، دو بنر بزرگ توجه شما را جلب می‌کند. بنرهای غول‌پیکر دو روزنامۀ «همشهری» و «ایران» که هردو هم از روزنامه‌های خوب هستند و دوستان خودمان در آن‌ها کار می‌کنند، ولی این یعنی بازی، جوانمردانه نیست.
کدام روزنامه می‌تواند با آن‌ها رقابت کند وقتی شما با رسانه‌هایی مواجه هستید که هرکاری که دوست دارند، می‌توانند انجام دهند. من نه در آگهی و نه در فروش و نه حتی در عرضه نمی‌توانم با آن‌ها رقابت کنم. یک رسانه مثل تلویزیون کلی شبکه و میلیون‌ها بیننده دارد که از انحصار می‌آید. حالا همین رسانه، یک‌روزنامه هم به هردلیلی منتشر می‌کند. پس رسانۀ خصوصی یعنی چه؟».
او به از نقل دوستانش می‌گوید که انرژی نمایشگاه امسال درمقایسه با سال‌های قبل کمتر است. برگزاری نمایشگاه را باید خود مطبوعات انجام دهند. ما اگر یک‌روزی در «اعتماد» اشتباه کنیم، حداقل پول بیت‌المال را حرام نکردیم. شرمندۀ همسایه‌ام نیستم، ولی وقتی شما با پول نفت برنامه برگزار می‌کنید یا رسانه‌ای را مدیریت می‌کنید، باید برای اشتباه‌های خود شرمندۀ مردم باشید.

میرفتاح مشکل دوم روزنامه‌نگاری را این‌گونه بیان می‌کند: «گاهی به من می‌گویند که ما مطلب فلان نویسنده را خواندیم و خیلی‌خوب بود. می‌پرسم: «کجا خوانده‌اید؟» می‌گوید در تلگرام یا فلان شبکۀ اجتماعی ده‌هزارتا دیده شده است. روزنامه را الکی طراحی نکردند. باید روزنامه را باز کنیم. کنار هم قرارگرفتن عکس، متن، تیتر و ... طراحی شده تا درکنارهم یک مفهوم را منتشر کند. ما به‌کمک مطالب مختلف یک‌حسی را در شما ایجاد می‌کنم. این پدیده از بین رفته است.  شما وقتی روزنامه را باز می‌کنید، چشم از جایی وارد می‌شود و از جای دیگر خارج می‌شود. این موضوع با آمدن تلگرام از بین رفته است. این‌گونه روزنامه‌خواندن، هنر روزنامه‌نگار را شهید می‌کند.».
 سردبیر «اعتماد» می‌گوید: «واسطۀ روشنفکری بود که می‌توانست حرف‌ها را تلطیف کند. من هروقت که می‌بینم واسطۀ روزنامه‌نگاری کنار گذاشته شده و خود سیاست‌مدار توئیت می‌کند، تعجب می‌کنم. امروز واسطه کنار رفته و خود فرد پشت صفحه‌کلید می‌نشیند و محتوا تولید می‌کند. همین موضوع پیامدهایی دارد که شاهدش هستیم. نمونۀ خارجی‌اش می‌شود ترامپ که سراسر یاوه می‌گوید، حالا به عمد یا غیرعمد مهم نیست. روزنامه‌نگار است که می‌داند چگونه باید حرف‌ها را به مردم ارائه داد.».
او حرف‌های آخرش را این‌گونه می‌گوید: «جامعه دو اشتباه دربارۀ روزنامه‌نگارها داشت، یکی اینکه آن‌ها را اقیانوسی به عمق یک‌متر می‌دانست که تخصص خاصی ندارند؛ به همین دلیل اصطلاحاً بعضی از آدم‌ها را که می‌خواستند خار کنند، می‌گفتند: «ژورنالیست!».

اشتباه دیگر این بود آن‌ها را «دروغگو» می‌دانستند؛یعنی روزنامه‌نگار هم سطحی بود و هم دروغگو. اخیراً به آن‌ها صفت «ضدانقلاب» هم می‌زدند که البته چندشاهدمثال داشتند، ولی نمی‌دیدند که در طیف‌های دیگر هم چنین اتفاقی افتاده است. همین موضوعات روزنامه‌نگاری را از چشم انداخت. متأسفانه آدم‌هایی وارد این شغل شدند که اصلا این‌کاره نبودند. همین موضوعات باعث شد که گردش اقتصادی روزنامه به بحران بخورد تا خیلی از روزنامه‌نگاران مجبور شوند به روابط‌عمومی تبدیل شود. روزنامه‌نگاری به جایی رسید که درجه‌یک‌ها در آن قلم نمی‌زدند، اصلا زبان فارسی بلد نبودند و مشکلات دیگر که باعث شد کیفیت تولیدات به‌شدت کاهش پیدا کند. روز‌به‌روز متاع ما در چشم مخاطبان خوارتر شد؛ البته به‌نظرم امروز دوباره متوجه شدیم که همه‌چیز را نمی‌توانیم از تلگرام و شبکه‌های اجتمایی بخواهیم. حالا متوجه اهمیت روزنامه به‌عنوان چرخ چهارم دموکراسی شده‌ایم. کار روزنامه را نه تلویزیون می‌تواند انجام دهد و نه کتاب.». 
کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی