کد خبر : 76415
/ 19:46
رکاب‌زنی سی‌ساعتۀ «علی‌پور» برای تبلیغ فرهنگ دوچرخه‌سواری

سلامتی‌ام را از دوچرخه دارم

علی‌رضا علی‌پور بازنشسته‌ای‌ است که برای حمایت از تشویق شهروندان به استفاده از دوچرخه، پابه‌رکاب شده و با عبور از شهرهای مختلف، شعار «شهر پاک، شهر دوچرخه» را درمقابل دیدگان همگان به نمایش گذاشته است.

سلامتی‌ام را از دوچرخه دارم

حسین برادران‌فر- علی‌رضا علی‌پور سفیدموی بازنشسته‌ای‌ است که برای حمایت از هوای پاک و تشویق شهروندان به استفاده از دوچرخه، پابه‌رکاب شده و با عبور از شهرهای مختلف، شعار «شهر پاک، شهر دوچرخه» را که شعار منطقۀ12 مشهد است، درمقابل دیدگان همگان به نمایش گذاشته است. به‌بهانۀ این حرکت مبتکرانۀ ورزشی‌فرهنگی به گفتگو با وی نشستیم.
 
وسیلۀ حمل‌ونقل دهۀ40
علی‌رضا علی‌پور متولد سال1339 در خیابان امام‌رضا(ع) است. دوران کودکی وی گره عجیبی به دوچرخه خورده است، آن زمان که دوچرخه به‌عنوان یک وسیلۀ نقلیۀ عمومی و تفریحی، طرفداران زیادی داشت. علی‌پور می‌گوید: «در دهۀ40 که من کودک بودم، خودروی زیادی در خیابان‌های مشهد وجود نداشت و حتی می‌توانستی تک‌وتوک درشکه‌هایی را که برای جابه‌جایی مسافران تردد می‌کردند، ببینی. در این سال‌ها دوچرخه تنها وسیلۀ نقلیه‌ای بود که به‌دلیل ارزانی و احتیاج نداشتن به بنزین و گازوئیل، مقبولیت عمومی را به‌دست آورده بود و مغازه‌داران، کارمندان، معلمان و... از آن استفاده می‌کردند. من نیز در همان زمان، صاحب دوچرخه شدم و همراه با دوستم شروع به مشهد‌گردی با این وسیله کردیم.».
106941.jpg

بعد از بازنشستگی، دوباره سراغ دوچرخه‌ام را گرفتم
علی‌پور بعد از گرفتن دیپلم به استخدام شرکت نان قدس رضوی درمی‌آید و برای مدتی طولانی دوچرخه‌سواری را کنار می‌گذارد اما یک حادثه او را به دنیای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای بازمی‌گرداند. او می‌گوید: «بعد از گرفتن دیپلم در سال1357 در شرکت نان رضوی استخدام شدم. در این سال‌ها به‌دلیل ساعات طولانی کار که گاهی اوقات از صبح تا 10شب ادامه پیدا می‌کرد، دیگر فرصتی برای ورزش کردن نداشتم. سال‌ها گذشت و با بالا رفتن سن، دچار آرتروز و درد شدیدی در پاهایم شدم. به هر دکتر متخصصی مراجعه کردم، فایده‌ای نداشت. کم‌کم داشتم توانایی راه رفتن را از دست می‌دادم و ازآنجاکه در کودکی به دوچرخه‌سواری علاقه داشتم، برای تقویت پاهایم دوباره شروع به دوچرخه‌سواری کردم. بعد از یکی‌دو ماه احساس کردم که قدرت پاهایم برگشته است و دوباره سلامتی‌ام را به‌دست آورده‌ام. همین موضوع بهانه‌ای برای بازگشتم به دنیای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای‌ شد.».

رکاب‌زنی درون و برون شهری
علی‌پور بعد از بازنشستگی فرصت بیشتری برای دوچرخه‌سواری پیدا می‌کند و هر روز مسافت زیادی را با دوچرخه می‌پیماید . او  پس از آنکه آمادگی و استقامت لازم را به‌دست می آورد، به این فکر می‌افتدکه مسیر مشهد تا شهرستان‌های نزدیک را رکاب بزند. «در ابتدای کار مسیر مشهد تا چناران را با موفقیت رکاب زدم. بعد از آن نیز به فکر رکاب زدن در مسیر شهرستان‌های دورتر افتادم.».
106943.jpg

به‌دنبال بهانه‌‌ای برای دوچرخه‌سواری‌ام
علی‌پور برای دوچرخه‌سواری بین شهرهای مختلف به‌دنبال بهانه است و به‌مناسبت‌های مختلف پابه‌رکاب می‌شود. خودش می‌گوید: «بعد از طی کردن مسیر مشهد-گلبهار و مشهد-چناران با دوچرخه، به فکر رکاب زدن در مسیر دیگر شهرستان‌های استان خراسان افتادم. دوست داشتم برای این اتفاق خجسته، بهانه‌ای نیز داشته باشم تا حرکتم مفیدتر باشد. سالروز ورود آزادگان به کشور بهانۀ خوبی بود تا 30ساعت بی‌وقفه مسیر مشهد به بجنورد را رکاب بزنم. زمانی که خودم را برای حرکت در این مسیر طولانی و چندصدکیلومتری آماده می‌کردم، مسئولان مربوط برای جلوگیری از هرگونه اتفاق و حادثۀ بدی در طول مسیر مسابقه، خودروی اورژانسی را همراهم‌ کرده بودند. من این مسیر طولانی را سی‌ساعته رکاب زدم بدون اینکه حتی یک توقف کوتاه داشته باشم. تکنیسین‌های اورژانس با مشاهدۀ سن‌وسال و آمادگی‌ای که داشتم، تعجب کرده بودند و می‌گفتند تاکنون دوچرخه‌سواری با چنین آمادگی جسمانی ندیده‌اند.».

رکاب‌زنی به افتخار شهردار منطقه
دوچرخه‌سوار منطقۀ ما بعد از آشنایی با فعالیت‌ها و تشویق‌های اکبریان، شهردار منطقۀ12، برای ترویج فرهنگ دوچرخه‌سواری، تصمیم می‌گیرد این‌بار حرکتش به‌سمت نیشابور را در حمایت از فرهنگ دوچرخه‌سواری انجام دهد. او می‌گوید: «با اطلاع یافتن از تلاش‌های اکبریان، شهردار منطقۀ12، درزمینۀ ترویج فرهنگ دوچرخه‌‌سواری و برگزاری مسابقات و همایش‌هایی در این حوزه، خیلی خوشحال شدم و بعد از دیدار و آشنایی با وی، آمادگی خودم را برای حمایت از این طرح‌ها و ترویج فرهنگ دوچرخه‌سواری در منطقۀ12 اعلام کردم. مسیر مشهد تا نیشابور را نیز به‌همین مناسبت با پلاکاردی که شعار منطقۀ12 یعنی «شهر پاک، شهر دوچرخه» بر آن نقش بسته بود، رکاب زدم.».

امروز در آستانۀ شصت‌سالگی، آمادۀ آغاز هر ورزشی هستم
او که حالا مویی سفید کرده است و در آستانۀ شصت‌سالگی قرار دارد، سلامتی و نشاط خود را مدیون ورزش دوچرخه‌سواری می‌داند و با به‌دست آوردن سلامتی خود، عضو باشگاه کوهنوردی نیز شده است: «در زمان بازنشستگی به‌دلیل دوری چندین‌ساله از ورزش، دچار چنان خستگی و ناتوانی جسمی و روحی شده بودم که احساس می‌کردم پیری صدساله هستم اما بعد از بازنشستگی و آغاز دوچرخه‌سواری توانستم دوباره روحیه و سلامتی‌ام را به‌دست آورم، به‌طوری‌که امروز توانایی و قدرت کافی برای هر ورزش سخت و طاقت‌فرسایی را دارم.».
106942.jpg
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی