کد خبر : 76225
/ 12:22
محمدرضا حیدری

رنج و زخم کودکان کار

رنج و زخم کودکان کار

روز جهانی «کودک» که از راه می‌رسد، در‌کنار انباشت آرزوهای سبز از‌برای فرداسازانِ ایران، خاطرم پر می‌شود از اندوه کودکانی که سرپناه سرما و گرمایشان آسمان است و زمین، کودکانی که نمودِ بیرونی‌شان را تنها در نوروز و تابستان می‌بینیم، واِلا در سایر روزهای سال هم مخفیانه مهمان کوچه‌ها، چهارراه‌ها و میدان‌های شهر هستند. 

کودکان خیابانی و کار را می‌گویم که رشد طبیعی در عرصۀ اجتماعی، روانی و حتی جسما‌نی آن‌ها تحت‌الشعاع این روزهایشان قرار گرفته و می‌گیرد، نونهالانی که دنیای شیرین کودکی را ازیاد برده‌اند و مدت‌هاست گام به دنیای خشونت‌آمیز و بی‌رحمی‌ گذاشته‌اند که پایان راهش پیدا نیست.

وجود کودک خیابانی و کار پدیدۀ مذموم و نکوهیده‌ای است که تبدیل به رنج و زخمی‌ جهانی شده است. براساس آمار «سازمان بین‌المللی کار»، سالانه ٢۵٠میلیون کودک ۵ تا ١۴ساله درجهان از کودکی خود محروم می‌شوند، آماری تکان‌دهنده که توجه شایستۀ نه‌تنها دولت‌ها، که همۀ انسان‌های دغدغه‌مند را می‌طلبد، به‌خصوص آنجا که بدانیم در همین چندقدمی‌ ما حدود بیش از ١۵٠٠ کودک به‌همین‌شکل زندگی می‌کنند و رؤیاهایشان را در آمد‌و‌شد معبرهای آدم‌ها گم کرده‌اند. دردناک‌تر اینکه ۵درصد از این فرشتگانِ معصوم شهرمان را دختران تشکیل می‌دهند و به‌همین‌میزان درمیان آن‌ها پدیدۀ شوم اعتیاد هم نفوذ پیدا کرده است و هرچقدرکه پیش می‌رویم این زخم خود ریشۀ بسیاری رنج‌ها و زخم‌های چرکین دیگر می‌شود، آن‌چنان‌که خود این پدیده ریشه در معضلاتی چون فقر، طلاق‌های حقیقی و عاطفی، جنگ، خشونت‌های خانوادگی، کودک‌آزاری و ... دارد.

نهادهای ملی و بین‌المللی راهکارهای بسیاری برای پاک‌کردن چهرۀ زشت این پدیده پیشنهاد کرده‌اند که ازجملۀ آن‌ها مضمون مادۀ ٣٢ پیمان حقوقِ جهانیِ کودک است که دولت‌ها را موظف می‌سازد از کودکان دربرابر کاری که رشد و سلامت آنان را تهدید می‌کند حمایت کنند و سن و شرایط کار کودکان را مشخص نمایند. در عرصۀ ملی و داخلی نیز قوانینی چون اصل ٣٠ قانون اساسی، برخی مواد قانون کار جمهوری اسلامی، مادۀ ٩٣١ قانون مجازات اسلامی‌ و ... به‌شکل مستقیم یا غیرمستقیم از بهبود شرایط کودکانِ کار حمایت می‌کنند. آموزش همگانی این‌گونه قوانین را می‌توان به‌عنوان اقدامی‌ پیشگیرانه درنظر گرفت. در پایان باید خاطرنشان ساخت که تمامی‌ این راهکارهای موجود، اگرچه لازم است، اما کافی نبوده و نیست و بایستی با پرهیز از هرگونه پنهان‌کاریِ بیجا و پاک‌کردن صورت‌مسئله با این‌گونه پدیده‌ها برخورد نماییم که زخم‌های کم‌رنگ، اما واقعی این روزهای شهر و جهان ما هستند. برای مبارزۀ حقیقی به‌منظور پاک‌سازی دامان جامعه از ظهور و رشد چنین پدیده‌هایی باید به ریشۀ پیدایی آن‌ها توجه داشت، و چارۀ اصلی آن را باید در چارچوب ارتقای سطح زندگی جامعه، ازبین‌بردن پدیدۀ طلاق، خودداری جامعۀ جهانی از آغاز هرگونه جنگ و تنش، و ... جستجو کرد. 

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی