کد خبر : 76104
/ 11:33
عبدالجواد موسوی

دغدغۀ شهری

دغدغۀ شهری

مهم‌ترین آسیبی که روزنامه‌های غیرخصوصی را که به نهادها وابسته هستند تهدید می‌کند آفت سیاسی‌بودن است. روزنامه‌های سیاسی وابسته به نهادها، بعد از عوض‌شدن مدیریت‌های مختلف سیاسی و گرایش‌ها، پس از مدتی کارکرد خود را از‌دست می‌دهند. این اتفاق برای روزنامه‌ای مثل «ایران» افتاده است. روزنامۀ «ایران» با تعریف و نگاه حمایت از دولت شکل گرفته که از ابتدا غلط تعریف شده است. این روزنامه در یک دوره با یک نگاه خاص و در دورۀ بعد با نگاهی مخالف آن چاپ می‌شود. به‌نظرم این نگاه به رسانه غیر‌حرفه‌ای و ظالمانه است. روزنامه‌نگار نباید شأنش را تا حد مجیزگوی مدیر پایین بیاورد. روزنامۀ شهرآرا هم باید با این نگاه از سیاسی‌شدن پرهیز کند و دغدغۀ شهری داشته باشد و حتی سمت‌و‌سوی نگاه سیاسی‌اش هم خاستگاه شهری داشته باشد.مهم‌ترین نکته برای روزنامه‌ای مثل شهرآرا این است که فارغ از خط‌کشی‌های سیاسی صرفاً نیاز مردم و رفاه شهروندان را مد‌نظر داشته باشد. اگر یک روزنامه در حوزه‌های تخصصی و دور از سیاسی‌کاری عمل کند، دیگر کسی نمی‌تواند از آن خواستۀ مجیزگویی داشته باشد.روزنامۀ شهرآرا با‌توجه‌به اقتضائات شهر و نگاه بومی به نیازهای مردم بپردازد؛ مثلا در حوزۀ مسئلۀ کنسرت و موسیقی شهرآرا باید از نفوذ نگاه سیاسی به این مسئله جلوگیری کند و با بررسی و تحقیقات میدانی، اگر به این نتیجه رسید که این مسئله خواستۀ مردم است، به‌دنبال راه‌حل برای آن باشد. روزنامه‌نگاران شهرآرا باید این مسئله را ریشه‌یابی کنند و بفهمند چرا عده‌ای با کنسرت مخالف‌اند و چگونه و با چه رویکردی می‌شود آن عده را راضی نگه داشت و خواستۀ مردم را هم اجابت کرد. روزنامه باید به‌دنبال راه‌حل برای مشکلات مردم باشد و پیگیرانه موضوعاتی را که مطالبۀ مردم است، فارغ از سیاست‌زدگی، دنبال کند.

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی