کد خبر : 75969
/ 13:51
حمیدرضا موحدی‌زاده ، نایب‌رئیس شورای اسلامی شهر مشهد در گفتگوی اختصاصی با شهرآرا:

تعیین تکلیف طرح جامع را یک اولویت می‌دانیم

موحدی‌زاده می‌گوید: «منطقی نیست که بگوییم هر که با روش ما موافق نیست، برود شهر دیگری زندگی کند. این پاک‌کردن صورت‌مسئله است و هنر ما این است که مسائل جامعه را حل کنیم.».

تعیین تکلیف طرح جامع را یک اولویت می‌دانیم

ظریفیان/مهجوری- نایب رئیس شورای پنجم مشهد از مهم‌ترین مأموریت‌هایی را که برای خود تعریف کرده است، مشخص‌کردن تکلیف طرح جامع مشهد می‌داند و می‌گوید با ارتباطی که با وزارت مسکن، کمیسیون مادۀ۵ و شورای عالی شهرسازی و معماری دارند، تلاش می‌کنند بتوانند مشهد را از این بلاتکلیفی در طرح جامع نجات دهند؛ به گفتۀ او اگر مبنای کارها طرح جامع و تفصیلی نباشد، رشد شهر، رشدی ناموزون خواهد بود. با حمیدرضا موحدی‌زاده، نایب‌رئیس شورای پنجم شهر مشهد دربارۀ مهم‌ترین مسائل شهر و راه‌حل‌ها و مکانیسم‌هایی که او و هم‌تیمی‌هایش در شورای پنجم برای آن‌ها در نظر دارند، گفتگو کردیم، از مسائل فرهنگی و اجتماعی گرفته تا ساختارهای اقتصادی و رویکردهای کلی سرمایه‌گذاری در دومین کلان‌شهر ایران. موحدی‌زاده می‌گوید: «منطقی نیست که بگوییم هر که با روش ما موافق نیست، برود شهر دیگری زندگی کند. این پاک‌کردن صورت‌مسئله است و هنر ما این است که مسائل جامعه را حل کنیم.». این گفتگو را در ادامه می‌خوانید.

﷯ 

مهم‌ترین مسائل فرهنگی شهر مشهد را در حال حاضر چه می‌دانید و برنامۀ شورای پنجم برای فائق‌آمدن بر این مشکلات چیست؟

وقتی تاریخ شهرهای پیشرفتۀ دنیا را مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم بنیان توسعۀ این شهرها فرهنگ حاکم بر مناسبات اجتماعی و اقتصادی‌شان است؛ یعنی فرهنگ شهروندی و شهرنشینی شکل گرفته، که موتور محرکۀ جامعه شده است. ما باید این جاذبه‌‌های فرهنگی را با‌توجه‌به مزیت‌هایی که در شهر داریم، افزایش دهیم. فلسفۀ وجودی شهر مشهد به‌خاطر واقع‌بودن مرقد مطهر علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) در آن است. درکنارش، نمادهای تاریخی و فرهنگی مثل فردوسی را داریم؛ ضمن اینکه در طول تاریخ، شهری امن بوده‌ایم. از همان ١۴٠٠‌سال پیش اینجا شهر مناظره بوده است. هم در بعد مذهبی و هم در بعد تاریخی چیزی کم نداریم. ما باید عنوان «پایتخت فرهنگی جهان اسلام» در سال‌٢٠١٧ را در عملکرد و رویکردمان نشان دهیم. در درجۀ اول باید تغییری در نگاه تک‌تک افرادی که در این شهر زندگی می‌کنند و افرادی که در ادارۀ این شهر نقش دارند، به وجود بیاوریم که اگر شهرمان، شهری فرهنگی است، باید در تراز پایتخت فرهنگی ظاهر شود. اگر غیر از این باشد، ممکن است ماندگاری زائر در شهر ما کاهش یابد.

﷯ 

فکر می‌کنید شورای پنجم بتواند در طول چهار سال این نگاه را تغییر دهد؟

از همان زمانی که لیست امید داشت بسته می‌شد، ما به این نکته توجه داشتیم کسانی در این لیست قرار بگیرند که انواع تخصص‌های مورد‌نیاز شهری را داشته باشند؛ یعنی ما نگاهی یک‌بعدی به قضایا نداشتیم. به‌همین‌دلیل هم ما در این شورای جدید افرادی داریم که از نظر تخصص‌های شهری در اوج‌ هستند. برنامه‌های مدونی را داریم پیش می‌بریم که مردم از آن مطلع خواهند شد. در بخش‌های عمران و شهرسازی بنا داریم بتوانیم در طول این چهار سال تکلیف، طرح جامع و طرح تفصیلی شهر مشهد را روشن کنیم؛ چون مبنای شهرسازی در همه‌جای دنیا طرح‌های دراز‌مدت است که کاربری‌ها، دسترسی‌ها و شیوۀ توسعه کلان شهر را مشخص می‌کند. ما ضمن ارتباط با وزارت مسکن، کمیسیون مادۀ۵ و شورای عالی شهرسازی و معماری تلاش می‌کنیم بتوانیم مشهد را از این حالت بلاتکلیفی در طرح جامع نجات دهیم؛ چرا‌که اگر مبنا طرح جامع و تفصیلی نباشد، رشد شهر، رشدی ناموزون خواهد بود. اگر الان می‌بینید در جاهای مختلف شهر، تراکم‌های مختلفی داده شده و شهر از حالت قانونی خود خارج شده است، به این دلیل است که مبنا طرح جامع نبوده. 

﷯ 

یکی از اصلی ترین مسائل مشهد در سال های اخیر آلودگی هوا بوده است. به گونه ای که در سال گذشته طبق آمار روزهای بسیار کمی در هوای پاک بودیم. فکر می‌کنید اولویت‌های زیست محیطی مشهد در سال‌های پیش رو چه باید باشد؟

در موضوع محیط زیست، یکی از دغدغه‌هایی که در شهر مشهد داریم، آلودگی هوا و سلامت شهروندان است. یک راه، این است که حمل‌و‌نقل ریلی را گسترش دهیم. در همه‌جای دنیا یکی از کارهای مهم برای اینکه ترافیک را کاهش دهند، این است که مردم را از‌طریق مترو جابه‌جا ‌کنند. فرهنگ تک‌سرنشینی، که ما به آن عادت کرده‌ایم، زمانی می‌تواند اصلاح شود که مردم ببینند دسترسی از خانه‌ به محل کارشان راحت است. آن وقت اکثر مردم ترجیح می‌دهند با وسایل عمومی سر کار بروند. بنابراین قطار شهری، یکی از اولویت‌های شهرداری و شورای شهر است که هم در جهت تکمیل خط٢ و ٣ قطار شهری حرکت کند و هم مطالعات خط۴ صورت بگیرد. راه دیگری هم که وجود دارد، افزایش سرانۀ فضای سبز است. هر‌چه این سرانه افزایش پیدا کند، علامت این است که شما توانسته‌اید آلودگی هوا را کنترل کنید. استاندارد کشورهای در‌حال توسعه برای هر شهروند، ٢۴متر‌مربع فضای سبز است. این میزان در حال حاضر در مشهد خیلی کمتر است و قبل از ایجاد کمربند سبز به‌طور میانگین ١١‌متر‌مربع بود. 

﷯ 

اشکالی که در حوزۀ عملکردها اعم از شهرداری و سایر ادارات وجود دارد، بحث عدم قابلیت اندازه‌گیری آن است. شما به‌عنوان عضو هیئت رئیسۀ شورای پنجم چه تلاشی جهت اندازه‌گیری عملکردها خواهید داشت؟

بنا داریم با شاخص حرکت کنیم. به زبان شاخص و آمار نشان دهیم که کاری صورت گرفته و پیشرفتی حاصل شده است. کلی‌گویی، دردی را دوا نمی‌کند؛ وقتی با شاخص کارمان را نشان دهیم، همه می‌توانند قضاوت کنند که آیا قدمی برای بهبود وضعیت شهر برداشته شده یا نه. 

﷯ 

به نظر می‌رسد برای این اهداف باید یک ‌هم‌افزایی بین تمام نهادهای اجرایی شکل بگیرد. فکر می‌کنید شورای پنجم در موضوع محیط زیست موفق شود آلاینده‌های زیست‌محیطی را کاهش دهد؟

اگر بخواهیم در این شهر زندگی کنیم، راهی غیر از این نداریم. اگر آن را به حال خودش رها کنیم، در ١٠سال آینده زندگی در این شهر غیرممکن خواهد شد. اگر هم ممکن باشد، کلی تلفات خواهد داشت.

﷯ 

آماری که ما سال گذشته از دانشگاه علوم پزشکی گرفتیم، نشان می‌داد که تعداد مراجعان اورژانس به‌خاطر مشکلات تنفسی، نسبت‌به سال قبل از آن درصد قابل ملاحظه‌ای افزایش یافته بود.

شاید شهرداری به‌تنهایی قادر به حل این مسئله نباشد؛ این موضوع نیاز به عزمی ملی دارد. مشهد، شهری است که همه می‌گویند ملی و حتی فراملی است. سالانه بیش‌از ٢۵‌میلیون‌زائر و مسافر به این شهر می‌آیند. در خود شهر هم سه‌چهار‌میلیون ساکن هستند. با عوارض محدودی که از مردم می‌گیریم و یا کمک‌های محدود دولت نمی‌توان انتظار کارهای بزرگ داشت. گسترش پارک‌ها، کاهش ترافیک، گسترش حمل‌و‌نقل‌های ریلی زیرزمینی که بتواند تعداد وسایل نقلیه را کاهش دهد و رفت‌و‌آمد مردم به مرکز شهر و ادارات را کمتر کند، مستلزم عزم ملی است. اگر بخواهیم در این شهر سرمایه‌گذاری شود، باید به آن ملی نگاه شود. هیئت‌دولت باید به شهر ما نگاه ویژه‌ای داشته باشد. آقای شهلا، با رابطه‌ای که با آقای روحانی دارند، کارهایی را دارند دنبال می‌کنند. اینکه چقدر نتیجه بگیرند، نمی‌دانم. به‌هرحال مشهد، دومین کلان‌شهر بعد‌از تهران است و با همۀ شهرهای دیگر فرق می‌کند. کدام‌یک از شهرهای ایران، این همه زائر و مسافر را باید در خودش جای دهد؟ این تنها منحصر به مشهد است. بنابراین توجهی ملی به این شهر باید صورت بگیرد. طرح مدیریت یکپارچۀ شهرها سال‌هاست که در دولت و مجلس مطرح است. متأسفانه عادتی که خیلی از ما داریم، این است که وقتی در جایی قرار می‌گیریم، می‌شویم مدافع آنجا. اگر بیرون از شهرداری باشیم، طرفدار این می‌شویم که دولت قوی شود. من فرماندار بودم، الان هم به شورای شهر آمده‌ام. همه‌ ارگان‌ها را تجربه‌ کرده‌ام. واقعاً اگر ما نگاه تخصصی و کارشناسانه داشته باشیم، می‌پذیریم که نمی‌توان یک شهر را با این همه نیازهای گسترده به این شکل اداره کرد. شهرداری بیش‌از ۴٠٠وظیفه را باید انجام دهد.

﷯ 

این یکی از نکاتی است که باید در بررسی عملکرد شهرداری ‌ها آن را مدنظر داشت. چراکه این حجم از وظایف متعدد به‌طور طبیعی اشکالات متعددی در پی دارد.

بله، اینکه بعضی وقت‌ها می‌گویند بیشترین نارضایتی‌های مردم به شهرداری برمی‌گردد، و مردم، دل خوشی از شهرداری ندارند، به این دلیل است که سرریز گرفتارهای مردم در شهرداری است. قبلی‌ها هم خیلی زحمت کشیدند. نباید از انصاف بگذریم. تلاش کردند و حسن نیت هم داشتند. روش‌ها متفاوت بوده است، حتی در گسترش فضای سبز، چهر‌ه‌آرایی و المان‌های شهری موفق عمل کردند، ولی این‌ها کفایت نمی‌کند. باید آن نگاه ملی وجود داشته باشد و همه احساس کنند می‌توانند به شهر خودشان خدمت کنند و به این شهر برگردند. اگر شما این انگیزه را به مردم ندهید، می‌روند جای دیگر سرمایه‌گذاری می‌کنند. ما باید به شهرمان جاذبه بدهیم. منطقی نیست که بگوییم هر که با روش ما موافق نیست، برود شهر دیگری زندگی کند. این پاک‌کردن صورت‌مسئله است. هنر ما این است که مسائل جامعه را حل کنیم. حل یک مسئله سخت‌تر از پاک‌کردن آن است. وقتی شما مسئله‌ای را پاک می‌‌کنید، از جلوی چشمتان دور و زیرزمینی می‌شود. ناهنجاری‌هایی مثل فقر، اعتیاد و حاشیه‌نشینی، برایند همان بی‌توجهی‌هاست. ما باید به اینها توجه بیشتری نشان دهیم تا این پتانسیل آزاد شود.

﷯ 

الان یکی از فرصت‌هایی که پیش آمده، این است که شورای شهر با دولت تدبیر و امید در یک راستا قرار گرفته. فکر می‌کنید این هم‌راستایی چه عایدی برای شهر مشهد خواهد داشت؟

انتظار ما این است که طرح مدیریت یکپارچۀ شهری تصویب شود؛ حتی اگر الان ساختار اداری دولت ایران اجازه‌ نمی‌دهد که همۀ بخش‌های مدیریت شهری زیرنظر شهرداری بیاید، ولی بدانیم این مدیریت می‌تواند یک مدیریت هماهنگ و همراه با شهرداری باشد. این شدنی است. امیدواریم مقامات دولت در استانداری و فرمانداری، این همکاری را نشان دهند و به کمک شهرداری بیایند. اگر باز وقت و انرژی‌مان، صرف همان چالش‌های تکراری قبلی شود، ممکن است نتوانیم بستری برای سرمایه‌گذاری فراهم کنیم. ما همه هدف مشترکی داریم و راه مشخص است. شهرهای پیشرفته‌ معجزه نکرده‌اند. از همین طریق جلو رفته‌ و مسائلشان را حل کرده‌اند و الان زندگی بهتری دارند.

﷯  

گروهی از مردم در چهار سال اخیر احساس می‌کردند که از‌نظر فرهنگی و اجتماعی به حاشیه رفته‌اند. با‌توجه‌به اینکه مشهد، از نظر فرهنگی، یک شهر متکثر است، شورای پنجم چطور می‌خواهد از همۀ اقشار جامعه استفاده کند و این حس را به آن‌ها بدهد که در متن هستند و دیده می‌شوند؟

مردم برای اینکه دیده شوند باید متشکل شوند. البته بستر این تشکل و سازمان‌یابی را ما به‌عنوان شورای شهر باید مهیا کنیم. ما در شورای شهر برای حمایت از تشکل‌های غیردولتی و سمن‌ها برنامه داریم. باید زمینه‌ای فراهم کنیم که در طول چهار سال آینده، مردم متشکل‌تر شوند و سازمان پیدا کنند. آن موقع قدرت فردی آن‌ها تبدیل به قدرت جمعی می‌شود و کارکردهایی مثل مطالبه‌گری پیدا می‌کند. امیدواریم در‌قالب برنامه و بودجۀ سال‌٩٧ این موضوع را به شکل سیستماتیک ببینیم تا مکانیزمش هم تعریف شود. حضور مردم حامی و مطالبه‌گر در‌کنار شهرداری شفاف و پاسخ‌گو می‌تواند کارساز باشد و موانع را از سر راه بردارد. گروهی که دیدگاه حذفی دارند، اگر مورد‌استقبال مردم بودند، باید رأی می‌آوردند، ولی مردم به آن دیدگاه رأی ندادند. این شهر متعلق‌به همه است و هنر مسئولان، این است که این دلبستگی و وابستگی را در مردم افزایش دهند. شما تا به محیط زندگی‌تان دل‌بسته نباشید، برای کمک‌کردن و تحرک‌بخشیدن به شهر، انگیزه پیدا نمی‌کنید. همه‌چیز از سرمایۀ انسانی شروع می‌شود. این در دراز‌مدت، هم به نفع مردم است و هم به نفع شهر و حتی آن‌هایی که ممکن است با دیدگاه‌های ما موافق نباشند.

﷯ 

بحثی که وجود دارد، این است که شورا در گذشته میل به سیاسی‌شدن داشته است. فکر می‌کنید شورای پنجم چه مرزی با سیاست خواهد داشت؟

سیاست هم مثل اقتصاد و فرهنگ، یک مقوله‌‌ است. گاهی من می‌گویم چون در ترجمۀ «سیاست» اشتباهی رخ داده، ما در فراورده‌های سیاست هم دچار تردید شده‌ایم. «سیاست» در یک جملۀ کوتاه، یعنی شیوۀ ادارۀ زندگی. خود شورا و پارلمان‌های محلی، مجلس و رئیس‌جمهوری همه محصول سیاست‌اند. منتها شورا ضمن اینکه محصول عرصۀ سیاسی است، باید کارکرد شهری داشته باشد. این فرق می‌کند. ما نگاه اصلاح‌طلبانه داریم و از آن کوتاه نخواهیم آمد. ولی معنایش این نیست که در تصمیمات خود آن نگاه حزبی و سیاسی را دخالت می‌دهیم. اصلا این سم است. ما به‌عنوان اعضای شورای شهر، یک رویکرد حرفه‌ای و تخصصی به ادارۀ شهر داریم و در این راستا از هر نیرویی که آمادگی داشته باشد به ادارۀ شهر کمک کند، استفاده خواهیم کرد. می‌خواهد اصول‌گرا باشد، اصلاح‌طلب یا مستقل.

﷯ 

چه آرزویی برای شهر دارید؟

چیزی که خیلی وقت‌ها قبل‌از خواب به ذهنم می‌رسد، این است که آیا مردمی که با این ذوق و شوق به ما رأی دادند، چهار سال دیگر از ما راضی خواهند بود؟ این نگاه باید برقرار باشد که طوری عمل کنیم که این رضایتی را که ذره‌‌ذره شکل گرفته، ذره‌ذره از دست ندهیم. من همیشه نگران این هستم که چهار‌سال بعد، نگاه مردم که الان همراه با اعتماد است، با رضایت همراه خواهد بود؟

﷯ 

خط قرمز شما در شورای شهر چیست؟

منافع مردم و شهر.

﷯ 

برای رسیدن به منافع مردم و شهر دچار ملاحظه‌کاری و محافظه‌کاری نمی‌شوید؟

خب ممکن است. ما هم انسانیم و ممکن است محافظه‌کاری اتفاق بیفتد. من الان مطلق دفاع نمی‌کنم. برای اینکه به آن منافع برسیم، باید بر مدار قانون حرکت کنیم. شهر باید با قانون اداره شود. همین ایام محرم، نظمی به نصب پرده‌ها داده شد و حالا کسی که وارد شهر ما می‌شود، حس خوبی پیدا می‌کند. خیلی از علما ما را تشویق کردند. ممکن است بعضی‌ها دربارۀ ما اطلاعات درستی به آن‌ها نداده باشند، در‌حالی‌که ما با عاشورا و فرهنگ امام‌رضا(ع) بزرگ شده‌ایم.

﷯ 

بحثی که از گذشته تا الان وجود دارد، این است که مشهد گران اداره می‌شود. شورای پنجم چه نگاهی به اقتصاد شهر و حوزه‌های درآمدی آن دارد؟ 

شهرداری متکی به درآمدهایی مثل عوارض است. همچنین می‌تواند از محل صدور پروانه‌های ساختمانی مسکونی و تجاری برای خود درآمد کسب کند. بیش‌از ٧٠‌درصد منابع درآمدی شهرداری‌ها وابسته‌به ساخت‌و‌ساز است. وقتی رکود در این بخش پیش می‌آید، این درآمدها دچار مشکل می‌شوند. بیش‌از ۵٠‌درصد عوامل ایجاد رکود، دست ما نیست و متأثر از اقتصاد ملی است. یک بخش آن به این برمی‌گردد که ما چه تسهیلاتی فراهم کنیم و چه تخفیف‌ها و تشویق‌هایی برای افرادی در‌‌نظر بگیریم که قدرت ساخت‌و‌ساز دارند. البته باید مراقبت کنیم که از چارچوب‌های طرح جامع خارج نشویم و شهر بی‌قواره رشد نکند. وقتی نگاه صرف درآمدی به شهر داشتید، تمایل پیدا می‌کنید که تراکم‌ها را بفروشید، چون برایتان درآمد ایجاد می‌کند. 

﷯ 

یعنی نگاه صرف درآمدی به شهر داشته‌ایم؟

بله، این راه‌ها ممکن است در کوتاه‌مدت درآمد شما را افزایش دهد، ولی در دراز‌مدت شهر شما را نابود می‌کند. یکی از کارهایی که الان داریم دنبال می‌کنیم، این است که به مرکز پژوهش‌های شورای شهر مأموریت داده‌ایم دربارۀ راه‌های افزایش درآمدهای پایدار شهر مطالعه کند. درکنارش، تا‌جایی‌که امکان دارد، باید بتوانیم در هزینه‌های شهرداری صرفه‌جویی کنیم. این حرکت، کمی سخت است. ما تشکیلاتی داریم که به یک‌سری روش‌ها عادت کرده است. برای اینکه بتوانیم مجموعه را از این عادت خارج کنیم، نیاز به یک برنامه‌ داریم. باید بتوانیم این تغییرات را در شهروندان هم نهادینه کنیم، به‌گونه‌ای‌که آن‌ها نه‌تنها دربرابر تغییرات مقاومت نکنند، بلکه خودشان هم همراهی کنند. برای این کار نیاز است که ما اهدافمان را روشن کنیم و بگوییم صرفه‌جویی در هزینه‌ها معنی‌اش این نیست که می‌خواهیم نیازهای اساسی را برطرف نکنیم. اگر بخواهیم به‌سمت منابع پایدار برویم، راهی نداریم جز اینکه موانع رونق اقتصاد شهری را برطرف کنیم.

﷯ 

جذب سرمایه‌ها بیشتر به چه سمتی خواهد رفت؟

آقای تقی‌زاده در جایی مطرح کردند که سرمایه‌گذاری در مشهد، بیشتر معطوف به سرمایه‌گذاری خارجی خواهد بود؛ یعنی ما می‌خواهیم به‌سمت مشهدی‌هایی برویم که صاحب سرمایه‌اند ولی در مشهد زندگی نمی‌کنند؛ یا در خارج از ایران هستند یا ترجیح داده‌اند در استان‌های دیگر سرمایه‌گذاری کنند. باید شیبی درست کنیم و بگوییم اگر سرمایه‌تان را به مشهد بیاورید، ما این امتیازات را دراختیار شما می‌گذاریم. این به برنامۀ مدونی نیاز دارد که در کمیسیون‌های اقتصادی‌ای که آقای مهندس‌نوروزی عهده‌دار آن هستند، در‌حال برنامه‌ریزی است. تا سرمایه نباشد، رونق به وجود نمی‌آید. تا رونق نباشد، درآمدی حاصل نمی‌شود، و تا درآمد نباشد، نمی‌توانیم از مردم عوارض بگیریم. این‌ها به هم وصل‌اند. کسی که با سرمایه‌گذاری مخالفت می‌کند، باید جواب بدهد که پس چطور شهر را اداره کنیم؟ دولت قرار است بودجه بدهد؟ ما که نهاد دولتی نیستیم، از چه چیزی عوارض بگیریم؟ ما باید فعالیت‌ها را شکل دهیم و بعد عوارض بخواهیم. اگر با چیزی که منبع مولد درآمد است مخالفت کنیم، در‌واقع درآمد خودمان را قطع کرده‌ایم. باید بلندنظری داشته باشیم و مسائل تخصصی را به کارشناس‌هایمان واگذار کنیم. کارشناس‌ها مطالعه کنند و نتیجه‌اش را قبول کنیم. اگر بنا باشد خودمان نظر بدهیم، ممکن است نظرمان تخصصی نباشد و به‌جای اینکه کلید بیندازیم و در را باز کنیم، اصلا به آن قفل بزنیم. همه دوست داریم مردم راضی باشند و به شهرشان دل‌بستگی پیدا کنند. 

 ■

رویکرد قبلی مدیریت شهر را به صلاح مردم نمی‌دانستم

٣٠سال در دولت خدمت کردم. در دوران جنگ هم حضور فعالی در دفاع مقدس داشتم. بعد از جنگ و در دورۀ سازندگی در «مؤسسۀ سازندگی نصر»، که راه‌آهن مشهد-تهران را اجرا می‌کرد، عضو هیئت‌مدیره بودم. بعد از آن، به وزارت کشور منتقل شدم. اولین مسئولیتم در شهرستان تربت‌حیدریه بود. دو‌سال‌و‌نیم در آنجا خدمت کردم و با آیت‌ا... معصومی، که اخیراً به رحمت خدا رفتند، مراودات زیادی داشتیم. در آن دوران به رسانه‌ها و جوان‌ها خیلی بها می‌دادم. اولین شهرستانی که در آن، سازمان ملی جوانان شکل گرفت، تربت‌حیدریه بود. بعد از آن، دو‌سه‌سالی در شهرستان زادگاه خودم (‌قوچان) فرماندار بودم. دو‌سالی هم مدیرکل اتباع خارجی بودم. بعد از آن دوباره به استانداری برگشتم. چهار‌سال آخر خدمتم، مصادف با اتمام دولت آقای خاتمی و سرکار‌آمدن دولت آقای احمدی‌نژاد بود. آن‌موقع آقای محمدی‌زاده (‌اولین استاندار زمان احمدی‌نژاد) به شورای اداری استان آمد و گفت: اگر کسی آن منشوری را که ما اعلام کرده‌ایم، قبول ندارد، لطفاً کنار برود. از نظر قانونی هم این حق را داشتند. من جزو مدیرانی بودم که از مدیرکلی استعفا دادم و به دفتر شهر و روستا رفتم و کارشناس استخدامی شهرداری‌ها شدم و با همان پست کارشناسی بازنشسته شدم.

خطر بیخ گوشمان بود

تحصیلاتم تا مقطع کارشناسی‌ارشد در رشتۀ مدیریت است و بیش‌از ١۵‌سال می‌شود که در دانشگاه علمی‌کاربردی جهاد دانشگاهی مرکز آموزش بازرگانی و مراکز دیگر، دروس مدیریتی را تدریس می‌کنم. فعالیت‌های اجتماعی هم دارم. در سازمان‌های مردم‌نهاد، بنیاد باران و بنیاد امید ایرانیان، عضو هستم. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال‌٩٢، در ستاد انتخاباتی دکتر عارف فعال بودم. پیروزی آقای روحانی در آن سال از‌نظر ما که درجریان چالش‌های سیاسی‌اجتماعی آن دوران بودیم، نقطۀ عطفی بود در مسیری که تاحدودی انسداد و گرفتگی سیاسی در آن پیش آمده بود. کشور ما، هم از‌نظر شرایط اقتصادی و هم از‌نظر شرایط بین‌اللملی، در‌معرض خطرات ناخواسته قرار گرفته بود. خطر بیخ گوشمان بود. با آن جوی که علیه ایران درست کرده‌ و ما را متهم به حمایت از تروریسم و ساخت بمب اتم و نقض حقوق بشر کرده بودند، کشور در آستانۀ یک مشکل عظیم قرار گرفته بود که با لطف خدا و رأی مردم، آقای روحانی رئیس‌جمهور کشور شد و با شعار «تدبیر و امید» کشور را تحویل گرفت و آرامش و ثبات نسبی در اقتصاد داخلی برقرار شد. در آن زمان، یکی از پسران من، خارج از ایران تحصیل می‌کرد؛ آن‌قدر نرخ ارز نوسان داشت که شاهد بودم صبح که پول تهیه می‌کنم، تا بعدازظهر ٢٠٠ تا ٣٠٠تومان در هر دلار تفاوت قیمت به وجود می‌آید.

می‌خواستیم تغییر ایجاد کنیم

مهر سال‌٩۵ گفتم اگر شورای شهر دست ما اصلاح‌طلب‌ها بیفتد، شیوۀ مدیریت شهر را تغییر خواهیم داد. ما به دلایل محکمی رویکرد قبلی را به صلاح و صرفۀ شهر و شهرداری و مردم نمی‌دانستیم. این انتخابات فرا‌رسید و رقابتی شکل گرفت و ما گفتمان و برنامه‌های خود را مطرح کردیم. چیزی که باعث شد این رأی گسترده پشت لیست امید بیاید، وجه تمایز آن با رقبا بود. ما یک برنامۀ جامع و مانع با همکاری کارشناسان مختلف برای مشهد در بخش‌های مختلف تدوین کردیم و این برنامه منتشر شد. درنتیجه، انتخابات پرشوری برگزار شد و مشارکت حداکثری صورت گرفت. یک سود این مشارکت برای اصل سیستم و نظام جمهوری اسلامی است که نشان داد مردم همچنان اصل نظام و انقلاب و ارزش‌ها را قبول دارند، هرچند ممکن است در شیوه‌های ادارۀ شهر، اختلاف نظر بین طیف‌‌های مختلف باشد، که البته امری طبیعی و ضروری است.

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی