کد خبر : 75323
/ 21:12
چطور حریم خصوصی دیگران را زیر پا نگذاریم و از حریم خصوصی خودمان دفاع کنیم؟

ورود ممنوع

این روزها به‌‌دلیل جنجال‌های اینستاگرامی که برای این بازیگر و آن خواننده و فلان مجری و فلان ورزشکار به‌وجود می‌آید، عبارت «حریم خصوصی» یا «رعایت حریم شخصی» و امثال این‌ها را زیادتر از قبل می‌شنویم.

ورود ممنوع

نویسنده: ایمان فروزان‌نیا

شهرآرا آنلاین / این روزها به‌‌دلیل جنجال‌های اینستاگرامی که برای این بازیگر و آن خواننده و فلان مجری و فلان ورزشکار به‌وجود می‌آید، عبارت «حریم خصوصی» یا «رعایت حریم شخصی» و امثال این‌ها را زیادتر از قبل می‌شنویم. حریم خصوصی به مرزهای نامرئی‌ای گفته می‌شود که ما بین خودمان و دیگران ترسیم می‌کنیم. داخل این مرزها ما آزادی عمل و انتخاب داریم و درحقیقت چیزهایی داخل این مرزها هست که فقط به خودمان مربوط است و دوست نداریم دیگران در آن دخالت کنند. اگر نتوانیم حریم خصوصی‌مان را به‌درستی مشخص یا حفظ کنیم، با مشکلات بی‌‌شماری مواجه می‌شویم که بزرگ‌ترین آن‌ها نداشتن احساس رضایت از ارتباطمان با دیگران و خرد شدن عزت نفسمان است اما اولین قدم برای حفظ حریم شخصی‌مان، این است که یاد بگیریم به حریم شخصی دیگران احترام بگذاریم و آن را زیر پا نگذاریم، چون غیرمنطقی و خودخواهانه است که ما همیشه سرمان در کار دیگران باشد و در مسائل شخصی‌شان دخالت کنیم ولی از آن‌طرف انتظار داشته باشیم دیگران حریم شخصی ما را محترم بشمارند و وارد آن نشوند. ما در طول روز با همسر، فرزند، دوستان و مردم کوچه و خیابان سروکار داریم و اگر بلد نباشیم چطور به حریم خصوصی آن‌ها احترام بگذاریم، باعث ناراحتی‌شان خواهیم شد، پس لازم است برای داشتن یک رابطۀ سالم و پایدار، حریم شخصی افراد را بشناسیم. بدانیم که چه رفتارهایی تجاوز به حریم شخصی و خصوصی محسوب می‌شود. بدانیم که مرز بین دلسوزی و شکستن حریم خصوصی کجاست و بدانیم اگر زمانی خواستیم از احوال کسی جویا شویم تا درصورت نیاز کمکش کنیم، چطور این کار را انجام دهیم.

..........................................

 

سرت به کار خودت باشه

خیلی از ما به دلایل و توجیهات مختلف در کار این و آن سرک می‌کشیم. گاهی دلیل این فضولی، بیکاری مفرط است. گاهی رفیق ناباب(رفیق ناباب فقط باعث اعتیاد نمی‌شود که) گاهی هم دلسوزی و نگرانی از سرانجام کار قوم‌وخویش و دوست‌وآشنا، به‌هرحال چه به این دلایل و چه به دلایل دیگر ما حق نداریم سرمان را بدون اجازه در زندگی‌ و تصمیم‌های دیگران فروببریم و در کارشان اظهارنظر کنیم، مگر اینکه قضیه، مهم و احتمال رسیدن ضرری جدی به خودمان یا دیگران در کار باشد یا طرف مقابلمان از ما درخواست مشورت یا کمک کرده باشد.

پس خیلی خوب می‌شود قبل از سرک کشیدن در کار بقیه از خودمان چند سؤال ساده بپرسیم: «چقدر به ما مرتبط است؟»، «چرا و چقدر اهمیت دارد؟»، «چه چیزی را تحت‌ِتأثیر قرار می‌دهد؟»، «چه زیان یا منفعتی برای ما به‌همراه دارد؟»، «آیا می‌خواهیم یا می‌توانیم برای حل‌و‌فصل آن کاری انجام بدهیم؟»، «می‌خواهیم چه نقشی داشته باشیم؟ مشاور، همراه، منتقد، مانع، خبرچین و...».

اگر جوابمان به این سؤال‌ها رنگ‌وبوی کنجکاوی و ماجراجویی می‌داد، در رفتار‌مان تجدیدنظر کنیم، چون ممکن است در مسائلی دخالت کنیم که نه چیزی برای ما دارد و نه دردی از صاحب‌مسئله دوا می‌کند.خیلی‌وقت‌ها هم رعایت نکردن حریم خصوصی دیگران، ناشی از فقر فرهنگی است؛ مثلا تعجب می‌کنم وقتی می‌بینم در صف عابربانک یک نفر می‌رود و درست پشت گوش کسی که دارد از دستگاه پول برمی‌دارد، می‌ایستد. اگر هم به او چیزی بگویی، ناراحت می‌شود که مگر دزدم یا مشکلی دارم؟ بعله عزیز دل! مشکلی داری. شما با این کارَت به آن بنده‌خدا که دارد با دستگاه کار می‌کند، انواع‌واقسام حس‌های بد را منتقل می‌کنی.

پس بالاغیرتاً حواسمان باشد که در طول روز اگر در تاکسی یا مترو هستیم، به صفحۀ موبایل، روزنامه و کتاب دیگران خیره نشویم. در کافی‌نت به مانیتور کناری‌مان سرک نکشیم. شاید دوست نداشته باشد ما بدانیم چه‌کار می‌کند یا با چه کسی چت می‌کند. وقتی کسی دارد با موبایل صحبت می‌کند، بیخ گوشش نایستیم. شاید حضور ما، او را از گفتن بعضی چیزها منصرف کند یا نتواند حرفش را صریح و درست به طرف مقابل بگوید. با هنرمندان، ورزشکاران و به‌طورکلی با سلبریتی‌ها هم به شکل صحیح برخورد کنیم. اگر به آن‌ها بچسبیم، شاید خودمان خوشحال باشیم اما لزوماً طرف مقابل چنین حسی نخواهد داشت.

 

زن و شوهر از این حرفا ندارن!

«کی بود؟ چی گفت؟ چرا زنگ زد؟ تو چی گفتی؟ چرا گفتی؟ و...» با این دست سؤال‌ها در زندگی مشترک زیاد مواجه می‌شوید؟ شاید هم خودتان از آن دسته افرادی هستید که همیشه مشغول پرسیدن «کجا بودی؟ کجا می‌ری؟ با کی می‌ری؟ کی برمی‌گردی؟ چطور می‌ری؟ چرا نیومدی؟ چرا تلفن زدم، جواب ندادی؟ و...» هستید. اگر این‌طور است، باید بگویم که حریم شخصی زندگی مشترک شما حسابی چرخش می‌لنگد. وقتی حرف از حریم خصوصی همسران به‌میان می‌آید، شاید اولین چیزی که به ذهنتان برسد، این باشد که «مگر زن و شوهر هم با هم از این حرف‌ها دارند؟ اصلا از زن و شوهر نزدیک‌تر به‌هم چه کسی است؟» درصورتی‌که باید بدانیم علت بسیاری از مشکلات خانوادگی و ناسازگاری‌ها، احترام نگذاشتن به حریم خصوصی همسران است. هیچ‌کس برای عوض شدن و تبدیل شدن به فرد دیگری ازدواج نمی‌کند و قطعاً هدف ازدواج، کامل شدن و تشکیل زندگی مستقل است. 

همان‌طور که افراد قبل از ازدواج حریم خصوصی دارند، بعد از ازدواج هم نیاز به حفظ حریم خصوصی و فردی دارند و این موضوع هیچ تداخلی با روابط همسری ندارد. درواقع حریم خصوصی، خلوتی است که افراد باید برای خودشان داشته باشند که به کارهای موردعلاقۀشان اختصاص دهند تا سلامت رابطۀشان حفظ شود. زن و شوهر مالک یکدیگر نیستند، پس هیچ‌وقت تصور نکنید به این بهانه که فردی همسر شماست، اجازه دارید گوشی تلفن همراهش را چک کنید.

رفت‌وآمدش را کنترل کنید یا برای تک‌تک رفتارهایش تکلیف، تعیین کنید. این باور که همسران بعد از ازدواج باید خودشان را وقف زندگی مشترک کنند، اشتباه است. سلامت روان و تضمین ادامۀ رابطه به داشتن زمان‌هایی برای خلوت کردن با خود بستگی دارد و این به معنی بی‌مهری یا خودخواه بودن همسران نیست. اگر همسرتان خیلی اهل معاشرت با دیگران نیست یا شخصیت برون‌گرایی دارد، سعی نکنید او را به آنچه دلخواه خودتان است، تبدیل کنید، چون هیچ‌کس با ازدواج تغییر نمی‌کند و این موضوع باعث عدم پذیرش طرفین و القای حس بد و دلخوری می‌شود.

البته این نکتۀ مهم را هم بگویم که حریم خصوصی باید در چارچوب زندگی زناشویی و عرف خانواده بگنجد و مانع رسیدگی به وظایفتان در زندگی نشود. گاهی برای حفظ زندگی مشترک باید همسرمان را راضی نگه داریم و شاید مجبور شویم حریم خصوصی خود را کمی تغییر دهیم و آن را به شرایط زندگی مشترکمان نزدیک کنیم.

 

از بچه‌ها غافل نشوید

ماجرای حریم خصوصی بین والدین و فرزندان، موضوع مهم و پیچیده‌ای است. از یک طرف پدر و مادر را داریم که سردوگرم روزگار را چشیده‌اند. نگران آیندۀ فرزندشان هستند. خودشان را مسئول سرنوشت او می‌دانند و می‌خواهند بهترین‌ها برایش رقم بخورد و از آن‌طرف فرزندی را داریم که بی‌تجربه است. می‌خواهد استقلال داشته باشد. حس می‌کند پدر و مادرش او را درک نمی‌کنند و افکارش مدام در حال تغییر و تکامل است.

اگر پدر و مادر به بهانۀ اینکه «بچه است و نمی‌فهمد»، حریم شخصی بچه را رعایت نکنند و به‌جای فرزندشان شروع به تصمیم‌گیری کنند و حق انتخاب را از او بگیرند، درنهایت یا فرزندی خواهند داشت که نه‌تنها در مقابل والدین بلکه در بیشتر تعاملات اجتماعی‌اش قافیه را از قبل باخته و آمادۀ تسلیم دربرابر تصمیم دیگران است، یا فرزندشان دچار عقده می‌شود و این رفتار را در آینده با افراد ضعیف‌تر از خودش انجام می‌دهد.

پدر و مادرها باید در مواقعی که انتخاب فرزندشان، نتایج نامطلوبِ عمیق و خطرناکی ندارد، با دقت و مهربانی اجازه بدهند که فرزندشان برای خودش تصمیم بگیرد و از تصمیم او حمایت کنند.

گاهی هم پدر و مادرها حریم خصوصی بچه‌ها را به بهانه‌های تربیتی و مثلا اینکه ببینم در اتاقش چه‌کار می‌کند یا در کامپیوتر چه چیزی می‌بیند، می‌شکنند. والدین نباید بدون در زدن وارد اتاق فرزندشان شوند. اگر اتاقش نامرتب است، بدون هماهنگی وسایلش را جابه‌جا نکنند. در انتخاب رشتۀ تحصیلی، فعالیت ورزشی و برنامه‌ریزی شغلی‌اش به‌جای امر و نهی به او مشورت بدهند و سعی کنند دوست و همراه فرزندشان باشند نه فرمانده و رئیس او.

البته این حرف به این معنی نیست که بچه را به حال خودش رها کنیم تا درِ اتاقش را ببندد و هر کار دلش خواست، انجام بدهد یا هر چیزی دلش خواست، در کامپیوتر ببیند. نظارت والدین بر بچه‌ها یک موضوع مهم است که نباید ترک شود، منتها در انتخاب مدل آن باید دقت شود، طوری‌که حریم خصوصی بچه‌ها لطمه نبیند؛ مثلا درمورد کامپیوتر به‌جای اینکه کامپیوتر را در اتاق کودک بگذاریم و بعد مجبور باشیم بی‌هوا به اتاق فرزندمان برویم و چک کنیم که مشغول چه‌کاری است، می‌شود آن را در یک فضای عمومی مثل پذیرایی قرار داد تا همه از آن استفاده کنند و نظارت هم به حداکثر ممکن برسد یا به‌جای اینکه یک تبلت شخصی دست بچۀمان بدهیم، بگوییم این تبلت برای همۀ اعضای خانواده است و همه می‌توانند با آن بازی کنند و فیلم ببینند. این‌طوری می‌توانیم تبلت را برداریم. بر فعالیت‌های فرزندمان نظارت کنیم و ازطرفی حس بدی در فرزندمان ایجاد نشود.

..........................................

 

چطور حریم خصوصی‌مان را از آسیب‌های مختلف حفظ کنیم؟

  • مراقب حریمت باش

 

105523.jpgدربارۀ رعایت حریم خصوصی دیگران گفتیم. حالا نوبت می‌رسد به اینکه چطور برای خودمان حریم شخصی تعریف کنیم و از آن دربرابر رفتارهای نادرست محافظت کنیم. مرزهای حریم خصوصی به دیگران نشان می‌دهد که چه رفتاری می‌توانند با شما داشته باشند. واضح است که اگر مرزهای حریم خصوصی شما پررنگ و مشخص باشد، دیگران هم طوری با شما رفتار خواهند کرد که دوست دارید، پس برای دفاع از حریم خصوصی‌تان به سه اصل زیر توجه داشته باشید.

 

نیازهای خودتان را مهم بدانید

همان‌قدر که نیازهای دیگران محترم است، نیازهای شما هم مهم هستند. اگر کاری شما را عمیقاً ناراحت می‌کند، تحت فشار دیگران آن را انجام ندهید. این‌‌طوری هم خودتان ضرر می‌کنید هم دیگران، چون بعد از انجام آن کار مجبورند یک آدم ناراحت و با انرژی منفی را کنار خودشان تحمل کنند.

 

به دیگران تذکر بدهید و «نه» بگویید

اگر کسی رفتاری انجام می‌دهد که شما را آزرده می‌کند، بی‌تفاوت نباشید. از تذکر دادن نترسید. فقط ازطریق صحبت و تذکر است که دیگران متوجه خط‌ومرزهای حریم شخصی شما می‌شوند. این حق شماست که نخواهید فلان فرد به شما زیاد نزدیک شود یا از زندگی شخصی شما بپرسد. این حق شماست که رفتار خاصی را نپذیرید و به شیوۀ خودتان رفتار کنید. روی این موضوع هم فکر کنید که اگر دیگران به حریم شخصی شما تجاوز می‌کنند، واکنش مناسب در قبال آن چیست؛ البته مراقب باشید یک وقت از آن‌‌ور بام نیفتید و به یک آدم یک‌دنده و خودخواه که حرف هیچ‌کسی را نمی‌خواند و کمترین انعطافی در روابط اجتماعی‌اش ندارد، تبدیل نشوید.

 

به خودتان ایمان داشته باشید

هیچ‌کس شما را به اندازۀ خودتان نمی‌شناسد. هیچ‌کس بیشتر از خودتان دلسوز شما نیست. شما بهتر از هر کسی می‌دانید که چه چیزی برایتان مهم است و چه چیزی را می‌خواهید. این‌ها همه نکات قوتی است که باید با اتکا به آن‌ها خودتان برای زندگی‌تان تصمیم بگیرید. وقتی دیگران ببینند که خود شما فرمان زندگی‌تان را در دست دارید، متوجه می‌شوند که در رفتارهایشان باید حدومرزها را رعایت کنند. تا یادم نرفته بگویم از مشورت و استفاده از تجربۀ دیگران هم غافل نشوید، وگرنه سرتان قطعاً به سنگ خواهد خورد. حالا چه با حریم شخصی چه بدون حریم شخصی.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی