کد خبر : 75173
/ 22:15
گفتگوی شهرآرا با «مستندساز انفرادی»، علی‌نجات عباسی به‌بهانۀ مستندهای جدیدش؛

یک چشم، یک دست و یک دوربین

علی‌نجات ‌حسینی، کارگردان و مستندساز مشهدی است که باوجود اینکه جانباز ۵۰درصدی است، تابه‌حال کارهای بسیار خوبی از او در ژانر دفاع مقدس در شبکه‌‌‌‌های کشوری، استانی و شهری پخش شده است.

یک چشم، یک دست و یک دوربین

خبرنگار: طیبۀ ثابت

شهرآرا آنلاین / عرصۀ مستندسازی به‌دنبال رشد چندسالۀ آن در خراسان از پیشرفت خوبی برخوردار شده است، به‌نحوی‌که نگاهی کوتاه به آثار تولیدشده در این ژانر و حضور مؤثر و پرتعدد سینماگران این عرصه، نشان از آن دارد که خراسان به‌دلیل وجود استعدادها و ظرفیت‌های خوبی که در این زمینه دارد، می‌تواند دارای اهمیت باشد. 

در این میان مستندسازیِ انفرادی یکی از شاخه‌‌‌‌های سینمای مستند است که ویژگی‌‌‌‌ها و البته دشواری‌‌‌‌های خاص خود را دارد. علی‌نجات ‌حسینی، کارگردان و مستندساز مشهدی است که باوجود اینکه جانباز ۵۰درصدی است، تابه‌حال کارهای بسیار خوبی از او در ژانر دفاع مقدس در شبکه‌‌‌‌های کشوری، استانی و شهری پخش شده است. از مستندهای این سینماگر جانباز می‌توان به «امت واحده»، «لاله در بهار»، «صیاد دل‌ها»، «مادران تاریخ»، «سبک‌بالان»، «پیوند آسمانی»، «یاد یاران» «شیدایی» و «زائر زینب» اشاره کرد. به همین مناسبت با او گفتگو کرده‌ایم.

 

قالب مستند، برد وسیعی دارد

جانباز مستندساز مشهدی که حدود هفت سال است در کارهای هنری حضور فعال دارد، دربارۀ انگیزه ورودش به مستند حوزۀ دفاع مقدس گفت: این نوع مستند را قالبی با برد بسیار وسیع دیدم که می‌توانست از دیگر قالب‌‌‌‌های سینما مؤثرتر باشد. علی‌نجاتِ حسینی ادامه داد: تا به امروز نزدیک ۲۸کارم از شبکۀ استانی و چند کار دیگرم از شبکه‌های «اصفهان» و«افق» پخش شده است. وی با اشاره به این مطلب که شبکۀ استانی نگاه حمایتگرانه‌ای به کارهای من داشته است، تصریح کرد: در حال حاضر مشغول تولید «جنون مجنون» و «فرماندۀ آبادان» هستم.

 

مشهد چه به‌لحاظ موضوع و چه به‌لحاظ چهره‌هایش، در مستندسازی پیشتاز است

حسینی دربارۀ مستند‌‌‌‌هایی که براساس کتاب تهیه کرده است، گفت: یکی از دلایل نام‌گذاری بعضی مستند‌‌‌‌هایم مثل «جنون مجنون» و «گردان۱۱۰» به همان نام کتابی‌شان، بیشتر معرفی آن کتاب بوده که اغلب هم محورش شهید، جانباز یا فرماندهان جنگ بوده است. این مستندساز فعال مشهدی با اشاره به این مطلب که برای ساخت مستندهایش از سوژه‌‌‌‌های حوزۀ دفاع مقدس مثل صفحات «پلاک سرخ» روزنامه‌ها استفاده کرده است، تصریح کرد: مشهد چه به‌لحاظ نقش و حضورش در دوران هشت‌ سالۀ دفاع مقدس و وجود شهدا و چهره‌‌‌‌های حماسه‌آفرین و چه به‌لحاظ مستندسازانش و مناسبت‌‌‌‌های بسیاری که دارد، دارای پتانسیل بسیار خوبی برای جریان‌سازی در سطح کشور است.

 

فیلم‌برداری «امیر آبادان» تمام شده است

کارگردان و تهیه‌کنندۀ مستند «لاله در بهار» گفت: ازآنجایی‌که افتخار جانبازی ۷۰درصد را دارم، جانبازان شاخصی را می‌شناسم که باوجود مشکلات و دردهای زیاد، با تلاش و توکل، در عرصه‌‌‌‌های مختلف ورزشی و فرهنگی در مسابقات جهانی درخشیده‌اند و من سعی می‌کنم مستندی دربارۀ آن‌ها بسازم.

عباسی دربارۀ مراحل تولید مستند جدیدش گفت: «امیر آبادان» نام مستند جدیدم است که موضوع آن نقش مؤثر امیر منوچهر کهتری در جنگ است و فیلم‌برداری آن تمام شده است و ۶۰درصد از کار تدوین آن می‌گذرد. وی دربارۀ مستند اجتماعی دیگرش گفت: مستند «دهبار» کار جدید دیگرم است که به زندگی یک معلول و مربی‌اش می‌پردازد. این مربی در راه آموزش به دانش‌آموز معلولش، هر روز مسیر سختی را سپری می‌کند اما ازپا نمی‌نشیند و تا به آخر به کارش ادامه می‌دهد.

وی با اشاره به این مطلب که مستندسازان مشهد چند سال پیاپی است که جوایز جشنواره‌‌‌‌های عمار را درو می‌کنند، اظهار کرد: ما جلساتی هفتگی یا ماهانه با حضور مستندسازان فعالی مثل محمدمهدی خالقی، محمدرضا باغشنی و بقیۀ مستندسازان خراسان در حوزۀ دفاع مقدس داریم که این هفته از جناب طالب‌زاده دعوت کرده بودند. عباسی دربارۀ تأثیر مستند‌‌‌‌های دفاع مقدس بر مخاطب خارج از کشور گفت: مردم عراق و سوریه می‌خواهند ما از کشورشان مستند بسازیم و این یعنی مستندسازان ما در سال‌‌‌‌های اخیر به‌اندازۀ نسبتاً پذیرفته‌شده‌ای، موفق و حرفه‌ای عمل کرده‌اند.

 

مستندسازان، حمایت مادی چندانی نمی‌شوند

کارگردان مستند «دهبار» دربارۀ وضعیت حمایت از سینماگران این عرصه گفت: کسانی که در عرصۀ مستند فعالیت می‌کنند، از جان‌ودل برای این کار مایه می‌گذارند، چون معتقدند درشرایطی‌که سطح مطالعه در جامعه پایین آمده است، با مستند‌‌‌‌های خوب، کارهایشان باید برای نسل‌‌‌‌های بعدی ثبت شود. وی افزود: مستندسازان به‌دلیل علاقۀشان به این قالب از سختی‌‌‌‌ها نمی‌ترسند و اغلب با تکیه بر هزینۀ شخصی و بدون حمایت مالی مناسب به تهیه و ساخت کارهایشان اقدام می‌کنند.

 

مستندسازیِ انفرادی، کاری دشوار است

عباسی دربارۀ دشواری‌‌‌‌هایی که در حیطۀ «مستندسازی انفرادی» وجود دارد، گفت: از صفر تا صد مستندهایم از پژوهش، نام‌گذاری و ساخت مستند گرفته تا تدوین و آهنگش را خودم به‌تنهایی انجام داده‌ام. این کارگردان جانباز افزود: ازآنجایی‌که من فقط یک چشم و یک دست دارم، معمولا با سه دوربین کار می‌کنم. وی ادامه داد: یک دوربین ثابت برای گرفتن صحنه‌‌‌‌ها از زوایای دیگر به‌کار می‌رود و دیگری دوربینی است که من پشت آن هستم. این مستندساز اظهار کرد: من خودم به‌تنهایی به شهرها سفر می‌کنم و چون یک دست دارم، سعی می‌کنم چمدانم حتماً چرخ‌دار باشد. 

وی با اشاره به اینکه هزینۀ تجهیزات یکی از مستندهایش ۱۵میلیون تومان شده است، تصریح کرد: در سال۹۵ به‌دلیل حجم فیلم‌برداری‌‌‌‌ مستندهایم، فقط هفته‌ای یک‌بار فرصت دیداری کوتاه با خانواده‌ام را داشتم. عباسی ادامه داد: سال گذشته ۶شهید از جانبازان قطع نخاعی داشتیم که تا من مستندی براساس زندگی یک جانباز می‌ساختم، چهلم او نشده، جانباز دیگری به شهادت می‌رسید. این مستندساز مشهدی دربارۀ دلیل اصلی اینکه چرا درمیان کارهایش آثار اجتماعی کمتری دارد، گفت: اگرچه مستند‌‌‌‌ اجتماعی هم کار کرده‌ام، اولویت را در کارهای دفاع مقدس می‌دانم. وی ادامه داد: هر وقت وارد آسایشگاه جانبازان قطع نخاعی مشهد می‌شوم، احساس کوچکی می‌کنم و هربار می‌بینم که تعداد دوستان جانبازم کمتر شده است. عباسی ادامه داد: معتقدم چون آدم‌‌‌‌های جبهه و جنگ دارند آسمانی می‌شوند، فرصت برای کار دربارۀ آن‌ها کم است.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی