کد خبر : 74950
/ 09:08
محمدحسین جعفریان

مشت بر سندان/ لطفاً روز خبرنگار را تغییر دهید!

مشت بر سندان/ لطفاً روز خبرنگار را تغییر دهید!

هفدهم مردادماه را به‌سبب شهادت «محمود صارمی» روز خبرنگار نامیده‌اند. او ١٧مرداد سال١٣٧٧ در شهر مزار شریف به دست مهاجمانی که به کنسولگری ما حمله کرده بودند، به شهادت رسید.
در آن فاجعه هشت‌تن دیگر از دیپلمات‌های ما نیز شهید شدند، از‌جمله سردار محمد‌ناصر ناصری.
نمی‌دانم کدام آدم بی‌سلیقه‌ای پذیرفت چنین روزی روز جشن خبرنگاران باشد و همه این روز را به هم تبریک بگویند، روزی که در تقویم کشور ما یک روز سیاه و به‌واقع روزی است تمام‌وکمال برای سوگ و عزاداری.
تصور کنید خانواده‌های آن دیپلمات‌های شهید و فرزندانشان را که هر سال هنگام سالمرگ پدران شهیدشان، چهره‌های شاد و شنگول مجریان سیما را شاهدند، مجریانی که با هزار شوخ‌وشنگی به یکدیگر این روز را تبریک می‌گویند.
هم صاحب این قلم و هم بسیاری دیگر از اهالی رسانه بارها و بارها این انتخاب نامبارک را گوشزد کرده و خواستار تصحیح آن شده‌اند و دریغا که گوش کسی بدهکار نیست.
اگر ١٧مرداد را لااقل «روز دیپلمات‌های شهید» مزین می‌کردند، مسما بود و نسبتی داشت، اما واقعاً هنوز سر درنیاورده‌ام که چرا این روز باید روز خبرنگار باشد!
با کمال تأسف، باید گفت از این کج‌سلیقگی‌ها در تقویم رسمی ما کم نیست. یکی دیگر از این انتخاب‌های عجیب‌و‌غریب روز مزین به نام «شعر فارسی» در این تقویم است.
جالب است بدانید که روز درگذشت مرحوم شهریار را برای این مناسبت درنظر گرفته‌اند.
یعنی یکی نبوده به آن حضراتی که این شاهکار را مرتکب شده‌اند یادآوری کند درکنار فردوسی و مولانا و خیام و حافظ و سعدی و بیدل و... آخر شهریار عزیز ما چه وجهی برای چنین انتخابی دارد؟! باور کنید اگر شهریار زنده بود خود این حضرات را سخت نکوهش می‌کرد.
شاید اگر روزی به نام عمومی شعر یا روزی برای برادری ادبیات فارسی و آذری در نظر گرفته می‌شد شهریار می‌توانست اسطورۀ چنین روزی تلقی شود؛ آن هم نه روز درگذشت و سالمرگش، بلکه لااقل روز تولد او باید به چنین نامی مزین می‌شد. برای روز شعر فارسی اما بسیار پیش‌تر و بیشتر از شهریار فراوان‌اند.
بگذریم؛ من از‌آنجا‌که خود در ماجرای ١٧مرداد از مطلعین به شمار می‌روم، باز‌می‌گردم به این روز و آن واقعۀ تلخ.
در آن ایام من وابستۀ فرهنگی ایران در افغانستان بودم و یکی‌دو روز زودتر از شهادت بچه‌ها از آنجا به مشهد آمدم.
آنچه در مزار‌شریف گذشت نیازمند واکاوی فراوانی است، چرا‌که پس‌از قریب دو دهه از شهادت بچه‌های ما هنوز طالبان مسئولیت آن واقعه را نپذیرفته است و از‌سویی ما اصرار داریم آن‌ها مرتکب این جنایت شده‌اند.
شهیدان مزار‌شریف و از‌جمله سردار شهید ناصری در شمار مظلومین شهدای این دیار هستند، وقتی در سالروز شهادتشان همه سرگرم جشن و شادمانی روز خبرنگارند و به مبارکباد یکدیگر می‌روند؛ حال آنکه امثال «سردار ناصری»‌هایی که در هر دو جبهۀ داخل و خارج سرآمد بوده‌اند زیاد نداشته‌ایم.
کاش آن‌ها که باید، راهی می‌یافتند تا غبار فراموشی بر این واقعۀ مهم تاریخی ننشیند و قهرمانان شهید از یاد نروند. کاش...
 
کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی