کد خبر : 74652
/ 14:44
دکتر علی‌اکبر کریمی

اجاره‌نشینی: سخنی با دولت و مردم

اجاره‌نشینی: سخنی با دولت و مردم

دوباره فصل تابستان و دوباره فصل خانه‌به‌دوشی و مراجعۀ چندباره به مؤسسات و بنگاه‌های املاک کابوس این روزهای بسیاری از مردم اجاره‌نشین است. در این یادداشت، به برخی از راه‌های کاهش آلام اجاره‌نشین‌ها اشاره می‌کنم.
١. نقش دولت: راهکارهای زیادی برای تأمین نیاز واحدهای اجاره‌ای توسط دولت وجود دارد که در اینجا به یکی از آن‌ها اشاره می‌کنم. دولت می‌تواند بر خانه‌های خالی مالیات منطقی ببندد تا هزینه‌های احتکار خانه به عنوان یک کالای ضروری و البته کم‌یاب را برای محتکرین و دلالان به حداکثر برساند و انگیزه‌های آنان را برای خالی‌ نگهداشتن این ظرفیت عظیم و خودداری از عرضۀ آن به بازار و رفع نیاز فوری مردم کاهش دهد. طبق گفتۀ معاون وزیر راه و شهرسازی، آمار نشان می‌دهد که ۵/٢میلیون خانۀ خالی در کشور وجود دارد و بخش قابل‌ملاحظه‌ای از خانه‌های خالی در تملک بانک‌هاست. مشکل دیگری که در این خانه‌های خالی وجود دارد این است که این خانه‌ها متناسب با جمعیت مسکن‌اولی‌ها و زوج‌هایی که تازه زندگی مشترک خود را شروع کرده‌اند نیست چراکه اولا با متراژ نسبتاً بالا و ثانیاً با امکانات لوکس ساخته شده‌اند که تأمین هزینۀ اجارۀ آن‌ها از عهدۀ نسل جدید خارج است.
٢. نقش مستأجران: به نظر می‌رسد افرادی که صاحب منزل هستند و دنبال فروش مسکن خود و اجاره‌نشینی در منزلی بهتر و در موقعیت بهتری از شهر می‌گردند ریسک بزرگی را به جان می‌خرند و هزینه‌های زیادی را باید متقبل گردند. متأسفانه برخی مردم، صرفاً به خاطر تظاهر و جلب نظر و ستایش دیگران، اقدام به فروش منزل خود یا تخلیۀ منزل اجاره‌ای به قصد اجاره‌نشینی در موقعیتی بهتر می‌کنند که می‌تواند آغازگر مسیر پردردسری برای آنان باشد. تجربه نشان داده‌ است آنچه دربارۀ خانه اهمیت زیادی دارد اولا داشتنِ خانه‌ای از خود و ثانیاً حسن هم‌جواری همسایگان محل است و بقیۀ ملاک‌ها در درجۀ بعدی اهمیت قرار دارند. بنابراین به نظر می‌رسد زیر بار اجاره‌های سنگین رفتن به‌هیچ‌وجه یک انتخاب اقتصادی معقول به‌ویژه در شرایط فعلی اقتصاد کشور و به‌طور خاص رکود مسکن نیست. همچنین خانواده‌ها به‌ویژه تازه‌‌ازدواج‌کرده‌ها، اگر شرایط سخت اجاره‌نشینی در خانه‌های کوچک و موقعیت‌های سخت را کمی تحمل نمایند تا بتوانند به پس‌انداز و اقتصاد خانواده کمک کنند، راحت‌تر خواهند توانست خانه‌ای برای خود و فرزندانشان دست‌وپا کنند.
٣. نقش صاحبان خانه و بنگاه‌داران: به نظر می‌رسد، اگر صاحب خانه و بنگاه معاملاتی مسکن به سود کم و افزایش اجارۀ پایین بسنده کنند، در نهایت، سود آن را خود خواهند برد. مثلا بنگاه‌دار، اگر به جای تلاش در جهت افزایش قیمت فروش و اجاره فقط در صدد اصطلاحاً جوش‌ دادن معامله بین مشتری و خریدار و رفع نیاز هردو باشد، می‌تواند حق کمیسیون بیشتری از چند قرارداد به جای یک قرارداد دریافت نماید یا افزایش منطقی و متناسب با نرخ تورم در اجاره‌بها توسط موجر می‌تواند موجبات ماندگاری مستأجر در محل و خودداری از هزینه‌های ثبت و انتقال و اجاره‌نامه در هر سال را به دنبال داشته باشد؛ ضمن اینکه می‌تواند از مصادیق بارز همسایه‌داری و حسن هم‌جواری به حساب آید -که در آموزه‌های اسلامی سفارش اکید بدان شده‌است- و اجر دنیوی و اخروی فراوانی از این ناحیه نصیب صاحب خانه گرداند. برخی مردم، با مشاهدۀ افزایش ٢٠-٣٠درصدی و حتی بیشتر اجاره‌بها توسط برخی افراد، وسوسه می‌شوند خود نیز از این محل منتفع شوند و، با همراهی برخی بنگاه‌داران سودجو و سطحی‌نگر، به این کار دست می‌زنند. این کار، در نهایت امر، موجب تحریک تقاضا و ایجاد جو روانی و افزایش انتظارات تورمی در جامعه خواهد شد که، در این میان، تر و خشک را با هم خواهد سوزاند. دراین‌باره حرف‌های نگفته بسیار است و ان‌شاءا... در ستون‌های بعد خواهد آمد.
 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی