کد خبر : 74595
/ 20:06
مشکلات صنف سرّاجی و رویدادهای فوتبال محلی در گفتگو با خانوادۀ طیبی؛

از سرّاجی تا فوتبال

«سرّاجی» صنفی از اصناف بازار است که تهیۀچرم و سایر مواد لازم برای تولید کیف و کفش را برعهده دارد. با مردی که همراه با سه فرزندش در محدودۀ منطقۀ۴ مشغول به کسب در این رستۀ شغلی است، گفتگو کردیم که شرح آن پیش روی شماست.

از سرّاجی تا فوتبال

خبرنگار: مغربی

شهرآرا آنلاین / در این گفتگو، به پیشینۀ فعالیت‌های پدر خانوادۀ طیبی، وضعیت امروزی بازار و مشکلاتی که وجود دارد، پیشنهادهایی برای برون‌شو از این وضعیت و همچنین آشنایی بیشتر با یکی از پسران مرد سراج که علاوه‌بر فعالیت در سراجی، مربی و مشوق فوتبال در محدودۀ طلاب است،پرداخته شد.

..........................................

 

  • سکانس اول: بازار

حاجی‌طیبی متولد ۱۳۲۹شمسی است. همۀ پسران و دخترانش تحصیل‌کرده هستند و سه پسرش هم‌اکنون با او در فروشگاه سراجی همکاری دارند. او دربارۀ همکاری فرزندانش توضیح می‌دهد: «سابقاً در بسیاری از مشاغل، می‌دیدیم که پدر و پسران با هم مشغول به کار هستند، اما این روزها اگرچه این سنت اندکی کم‌رنگ‌تر شده است، من و پسرانم ترجیح می‌دهیم که با هم باشیم و در کنارهم کار کنیم.»

آقامحمود، یکی از پسران مرد سراج، در ادامۀ صحبت پدرش می‌گوید: «همۀ ما از این شراکت خوش‌حالیم. ما پشت هم هستیم و می‌دانیم که کمترین سود برای همۀ ماست؛یعنی هم خانوادۀ خودمان را تأمین می‌کنیم و هم خانوادۀ برادران و پدرمان را. این موضوع همیشه در ذهن همۀ ماست و انگیزۀ بیشتری برای کار و تلاش در ما ایجادمی‌کند.»

آقاابوالقاسم پسر دیگر مرد سراج است. او برایمان بیان می‌کند: «مهم‌ترین مسئله در شراکت این است که "اعتماد" در کار باشد. اینجا همه به هم اعتماد کامل داریم. این است که کار با بهترین کیفیت پیش می‌رود. حتی بین خودمان رقابت داریم که سود بیشتری برای مجموعۀ چهارنفری‌مانفراهم کنیم تا سرفرازتر باشیم.»

 

از تولید فرش تا تولید کیف و چمدان

حاجی‌طیبی دربارۀپیشینۀ کاری‌اش می‌گوید: «از سرولایت نیشابورهستم. در ایام جوانی، در کار تولید فرش در محدودۀ روستای محل تولدم و نیز روستاهای هم‌جوارمشغول بودم. زمانی بوده که حتی ۱۵۰دار قالی در خانه‌های روستایی برپا می‌کردم و خانواده‌های فراوانی به‌واسطۀآن‌ها چرخ زندگی‌شان می‌چرخیده است.»

او ادامه می‌دهد:«سال‌ها در کار تولید فرش بودم اما در دهۀ۷۰، کار سخت شد. فروشمان کم شد و دیگر بهای تولید فرش به‌اصطلاح صرف نمی‌کرد. فرش ماشینی بلای کارم شد. معمولا به‌جز خانواده‌های متمول کمترخانواده‌ای به‌سمت فرش دستی می‌آید.این شد که به کار جدیدروی آوردم؛ شدم مرد سراج. کیف و ساک و چمدان را در انواع و اشکال مختلف تولیدکرده و در بازار توزیع می‌کردیم و هنوز هم به همین شغل ادامه می‌دهیم.»

حاجی‌طیبی دربارۀ واردشدنش به صنف سراجی بیان می‌کند: «سرولایتی‌های نیشابورعموماً در این صنف مشغول هستند. درحال‌حاضر ۸۰درصد بازار سراجی مشهد و استان دست بچه‌های سرولایت است. من هم وارد این بخش شدم. حالا همه‌نوع کیفی تولیدمی‌کنیم؛ از کیف زنانه بگیرید تا کیف مدرسه‌و چمدان مسافرتی.»

سراج پرتلاشِ گزارش ما دربارۀ سختی‌ها شغل سراجی می‌گوید: «مشکل‌ترین بخش، فعالیت در بخش کیف مدرسه‌است. کسی که می‌خواهد در این بخش فعالیت کند، باید از حدود ۵ماه قبل‌از شروع سال تحصیلی کیف تولید کرده و انبار کند و با شهرستان‌ها و مراکز عمدۀ ‌فروش مشهد، رابطه داشته باشد و همۀ تولیدش را در ظرف یک ماه بفروشد. اگر نتواند این کار را بکند، باید کیف‌ها را انبار کند برای سال بعد! معلوم است که در این وضعیت چه ضرر هنگفتی به فرد وارد می‌شود. این فعالیت اقتصادی نیاز به سرمایه‌ای بالا دارد و البته ریسک بالایی هم دارد.»

 

سراجی؛ تکنولوژی بالا نمی‌خواهد

مرد سراج از صادرشدن موافقت اصولی برای شهرکی صنعتی‌ خبر می‌دهد که قرار است نیاز‌های صنف سراجی در منطقه را تولید و تأمین کند.

او دربارۀ نیازهای صنف سراجی می‌گوید: «راستش در این شغل ریزه‌کاری زیادی وجود دارد. مواد مختلفی برای انواع کیف و چمدان‌ و ساک نیاز است. پارچۀ اصلی که از آن کیف درست می‌کنیم هم مسئله‌ای محوری است. به‌گمانم ۷۰درصد این پارچه هم‌اکنون از چین وارد می‌شود.»

او توضیح می‌دهد: «با تمام مسائل متنوعی که در صنف سراجی وجود دارد باید بگویم که تولید مواد اولیۀسراجی نیاز به تکنولوژی پیشرفته‌ای ندارد؛ بلکه بافناوری اندک و البته با تأمین سرمایۀ اولیه می‌توانیم همۀ نیاز خود را از بازار داخلی تأمین کنیم. الان بخشی از نیاز که در داخل تولید و تأمین می‌شود، هم از لحاظ قیمتی و هم کیفیتی، قابل‌رقابت با انواع خارجی است. می‌توان با سرمایه‌گذاری مشترک بانک‌ها و بخش خصوصی و دولتی، تکنولوژی و سرمایۀ لازم را تأمین کرده و همه‌چیز را داخلی و بومی کرد. اگر این کار عملی شود، مهم‌ترین قدم در راه شعار امسالکه تأکید براقتصاد مقاومتی با درنظرگرفتن دو مسئلۀ مهم تولید و اشتغال بوده، برداشته شده است.»

یکی از پسران مرد سراج در ادامۀ سخنان پدر می‌گوید: «من نمی‌دانم چه کسی باید گام اول را بردارد! چرا این صنعت بومی نمی‌شود؟ در این کشور هم سرمایه هست و هم بازار مصرف. آیا آن روزی را که همۀ نیازهای صنف سراجی از داخل کشور تأمین شود، شاهد خواهیم بود؟»

 

104351.jpg

 

رکود بازار شکستنی است

بیشتر تولیدکنندگان از وضعیت رکود بازار شاکی هستند. مرد سراج هم خارج از این قاعده نیست. او درمورد عواملی که رکود را تشدید می‌کنند،عنوان می‌کند: «درست است که در تحریم هستیم و همچنین در وضعیت رکود، اما بخش مهمی از مسئله به بازار خودمان برمی‌گردد. متأسفانه آنچه وجود ندارد یا اگر وجود دارد نسبت‌به گذشته خیلی کم‌رنگ‌تر شده، مسئلۀ اعتماد است. حجم چک‌های برگشت‌خورده در بازار، واقعاً همه را فلج کرده است. من مطلقاً به کسی چک نمی‌دهم و با عرف قدیم که مبتنی‌بر اعتماد دوطرفه است، با بقیه کار می‌کنم. قولم در بازار مشهور است و اگر می‌گویم مثلا بیست‌وپنجم برج بعد، حسابم را تسویه می‌کنم، حتی یک روز هم عقب نمی‌افتد. کسبه و تولیدکنندگان هم همین قولم را از صدتا چک و سفته و برات بیشتر قبول دارند. اگر روال به این شیوه برگردد که کاسب سعی کند قولش و کلامش، صادق باشد، دست‌کم در این حجم کمرشکن، شاهد رکود بازار نخواهیم بود.»

 

صداقت، شرط موفقیت و ماندگاری موفقیت در کاسبی است

حاجی‌طیبی دربارۀ موفقیت در بازار می‌گوید: «اگر کاسب، صادق باشد، مشتری هم اعتماد می‌کند و حجم فروش و به‌تبع آن، سود حاصل‌شده بیشتر می‌شود. به‌هرحال مردم خواستار کالاهای مصرفی موردنیازشان هستند. اگر متوجه شوند که کاسبی راستگوست و جنس ضعیف را به‌جای جنس درجه‌یک جانمی‌زند و در مقام معرفی کالا، صداقت می‌ورزد، به او اعتماد می‌کنند. همین اعتماد، همه‌چیز کاسب می‌شود. سیستم تبلیغ سینه‌به‌سینه از همین‌جا شروع می‌شود. مشتری‌ها به بقیه خبر می‌دهند که فلان کاسب راستگوست و مردم هم به او اقبال می‌کنند. این حرف‌ها، شعار نیست؛ تجربۀ سال‌ها کار خودم و دیده‌هایم در بازار است.»

..........................................

 

  • سکانس دوم: میدان ورزش

 

خانوادۀ طیبی در شغل سراجی خلاصه نمی‌شود. طیبی‌هاحضوری جدی در ورزش فوتبال نیز دارند. یکی از جوانان خانوادۀ طیبی همین الان در کشور همسایه، لژیونراست. احمد طیبی، فرزند مرد سراج در‌قالب مربی‌ناظر در فوتبال محلی سال‌هاست فعالیت می‌کند. زمین ورزشی میثم (واقع‌در منطقۀ طلاب) بدون احمد طیبی بی‌معناست. احمدآقا می‌گوید: «سال اولی که زمین به‌همت مدیریت تربیت‌بدنی و ورزش‌های همگانی شهرداری مشهد راه افتاد، حدود ده‌دوازده نفر شاگرد فوتبالی داشتم. الان که حدوداً شش سال گذشته، آمار شاگردان و کسانی که برای فوتبال می‌آیند، از ۲۰برابر فوتبالی‌های سال۹۰ هم عبور کرده است.»

احمد طیبی بیان می‌کند: «همۀ برادرانم فوتبالی هستند. خوبی شراکت خانوادگی در بازار همین است که آن‌ها جور من را می‌کشند و ساعاتی را که در ورزشگاه محلی خودمان مشغول آموزش هستم، پُر می‌کنند.»

 

هزینۀ کم؛ استقبال زیاد

معمولا مبلغی که برای آموزش یا استفاده از اماکن ورزشی دریافت می‌شود، باعث شده است که استفاده از این تفریحات چندان توسعه نیابد. شاید هم این موضوع، بهانه‌ای بوده که دست کاهلان افتاده وبه ورزش روی خوش نشان ندادند. طیبی دراین‌باره می‌گوید: «خوشبختانه شهرداری، هزینۀ استفاده از امکانات محلی را برای ساکنان مناطق کم‌برخوردار، بسیار کاسته و تقریباً رایگان کرده است. خدمات خوبی هم در این اماکن ارائه می‌شود. نظم و انضباط در کار است و مربی بر کار فوتبالی‌ها ناظر است و همه‌چیز روی برنامه انجام می‌شود.»

 

104350.jpg

 

اخلاق ورزشی

او بر اخلاق ورزشی تأکید دارد و عنوان می‌کند: «محیط ورزشی بایدیک محیط امن باشد. باید محیطی باشد که پدرومادر نوجوان و جوان، وقتی اطلاع پیدا می‌کنند فرزندشان در این محیط ورزش می‌کند، خیالشان راحت باشد. من و سایر دست‌اندرکاران محلی ورزش همۀ تلاش خود را به کار می‌بندیم. هرچند این مهم، تلاش‌های بیشتر و امکانات افزون‌تری را می‌خواهد.»

 

استعدادهای محلی را جدی بگیریم

در پایان، او از بازیکنان نام‌آشنایی چون عنایتی، خداداد عزیزی و... یاد می‌کند و می‌گوید: «همۀ آن‌ها برخاسته از همین مناطق کم‌برخوردارند. شانس آوردند و دیده شدند و توانستند افتخار بیافرینند. الان استعدادهای خوبی در فوتبال و فوتسال در همین منطقه وجود دارند که با جذب آن‌ها می‌توانیم نه‌تنها چند ستاره بلکه چند تیم پروپیمان داشته باشیم.»

 

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی