کد خبر : 74507
/ 22:10
مهدی سمنگانی با اشاره به ضعف‌های ساختاری بازار گل ایران از بی‌توجهی دولت به ارزآوری و صادرات در این بخش می‌گوید؛

گل به خودی!

بازارهای داخلی گل و گیاه در ایران و استان از وضعیت خوبی برخوردار نیست و تنها راه نجات آن، با توجه به اشباع بازار داخلی، صادرات است.

گل به خودی!

خبرنگار: سلامی

گفتگوی شهرآرا آنلاین / گل و گیاه در ایران بعد از انقلاب مسیر خودش را پیدا کرده و امروزه در تمام استان‌ها عملا تولید گل و گیاه صورت می پذیرد و روز به روز هم در حال افزایش است. در خراسان رضوی هم تعداد زیادی از پرورش‌دهندگان گل و گیاه مشغول به فعالیت هستند و ما شاهد تولید انواع گل در این استان هستیم. با این حال بازارهای داخلی امروزه گل و گیاه در ایران و استان از وضعیت خوبی برخوردار نیست و تنها راه نجات آن، با توجه به اشباع بازار داخلی، صادرات است.متأسفانه در امر صادرات گل با چالش‌های زیادی مواجه هستیم.بخش خصوصی تلاش زیادی جهت صادرات گل نموده ولی این تلاش‌ها بدون کمک دولت نمی تواند مؤثر واقع شود. جهت آشنایی بیشتر با صنعت گل و گیاه استان با مهدی سمنگانی رئیس اتحادیه تولیدکنندگان گل وگیاه خراسان رضوی ودبیراتحادیه گل‌فروشان مشهد مصاحبه ای انجام دادیم. او از ۱۷ سالگی وارد فضای کسب و کار گل و گیاه شده و تجربه‌های زیادی در این صنعت دارد. دانش‌آموخته رشته گیاهان زینتی است و تیم همراهش همگی دانش آموختگان رشته‌های کشاورزی و گیاه شناسی هستند. در ادامه این گفتگو را می‌خوانیم.

 

شما کار خود را با کشت چه گلی آغاز کردید؟ اصلا رغبت خرید مردم نسبت به چه گلی بیشتر است؟

من تولید گل را از گلایول شروع کردم سپس مریم، داودی، میخک و‌... را ادامه دادم. هم در مشهد و هم در جهان، پرمصرف‌ترین گل که با اقبال عمومی مواجه شده است، گل رُز است. بیشترین طرفدار گل رز هم رنگ قرمز آن است. ما گل‌فروش‌ها یک اصطلاحی داریم که اگر شما در مغازۀ گل‌فروشی خود تمام گل‌ها را داشته باشید و فقط رز نداشته باشید، مشتری از شما می‌پرسد: ببخشید آقا، گل ندارید؟

 

عده‌ای در داخل کشور به کشت گلخانه اهمیت نمی‌دهند و حرفشان این است که ما باید به سمت تولید کالاهای صنعتی به جای کشاورزی برویم. نظر شما چیست؟

ما چندین سال از اروپا به لحاظ صنعتی عقب هستیم ولی در کشاورزی به دلیل داشتن اقلیم مناسب، به راحتی می‌توانیم گام‌های بلندی برداریم و فاصلۀ خودمان را با اروپا کم کنیم. ما دارای بهترین اقلیم کشاورزی و مهم‌ترین فاکتور آن یعنی «نور» هستیم که بهترین مشوق ما برای کشاورزیِ آباد است. در این میان، کشاورزی گلخانه‌ای نوع بهبود‌یافته و مترقی کشاورزی سنتی است.

 

استان ما از نظر تولیدات گل در چه جایگاهی در سطح کشور قرار گرفته است؟

استان خراسان رضوی از لحاظ کیفی، جزو سه استان برتر کشور است. این استان‌ها اصفهان، تهران و خراسان رضوی هستند. در استان خراسان رضوی، دو شهر مشهد و چناران، عمده تولیدکنندگان محصولات گلخانه‌ای هستند.

 

ظرفیت شهر مشهد در زمینه کشت و صادرات گل را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

مشهد از لحاظ جمعیتی دومین کلان‌شهر ایران است و از لحاظ بالقوه و حتی بالفعل در صنعت گل و گیاه از ظرفیت ارزنده‌ای برخوردار است. ظرفیت صادراتی مشهد هم خیلی زیاد است ولی متأسفانه از آن استفاده کامل نمی‌شود. بزرگ‌ترین فرودگاه شرق کشور در مشهد است و وجود دو کشور ترکمنستان و افغانستان جایگاه بالقوه‌ای برای بازار گل مشهد فراهم آورده است.

 

بسیاری از همکاران شما از وضعیت صنعت گل گله‌مند هستند. حتی عده‌ای از سرمایه‌گذاری در این وادی پشیمان هستند. علت اصلی آن چیست؟

بازار داخلی گل اشباع شده و به شدت کساد است. تنها راه نجات گل و گیاه کشور، صادرات آن است. تولید گل و گیاه در ایران به حدی رسیده که از ظرفیت مصرفی داخلی بیشتر شده است. برای باقی ماندن راهی جز صادرات نداریم. در بخش تولید به خوبی کار کردیم و به حد کافی گل تولید کرده‌ایم ولی در بحث صادرات تقریبا هیچ کاری انجام نشده است. مقدار اندکی از صادراتی که الان در‌حال جریان است، ماحصل کار بخش خصوصی است. در مشهد ما فقط دو نفر هستیم که گل به خارج از کشور صادر می‌کنیم. در مشهد ما فقط توانسته‌ایم به ترکمنستان، گل صادرات کنیم آن هم به شیوه ۲۰۰ سال پیش. گل را در کارتن قرار می‌دهیم و به مرز باجگیران می‌بریم. در آنجا کوله‌برهای ترکمن می‌آیند و هر کوله‌بر فقط ۶۰ کیلو بیشتر نمی‌تواند گل جا‌به‌جا کند. دو‌سه نفر کوله‌بر می‌آیند و ۱۸۰ کیلو گل را بر‌می‌دارند و می‌برند و پول آن هم در همان لب مرز داده می‌شود. یعنی این طوری نیست که ما به عنوان یک شرکت سازمان‌یافته برویم و در آن کشور مستقر شویم و تراکنش‌های مالی خود را از طریق سیستم بانکی و امن انجام دهیم. توان و قدرت من، به عنوان یک فعال در بخش خصوصی همین بوده و اینجا ما به کمک دولت نیاز داریم.

 

چرا دولت به شما در امر صادرات گل کمکی نمی‌کند؟ کفِ خواسته‌هایتان از دولت در این زمینه چیست؟

سوال من همیشه این بوده است که چرا مسئولانی که این همه تسهیلات برای کشت‌های گلخانه‌ای صرف می‌کنند، نمی‌آیند هزینۀ ساخت یک گلخانه را خرج بخش خصوصی کنند تا ما برویم و در دو‌سه نمایشگاه گل و گیاه در ترکمنستان حضور پیدا کنیم؟ مسکو، بهترین و جذاب‌ترین بازار گل برای کشور ماست. اکوادور و کنیا از آن طرف دنیا گل به این کشور صادر می‌کنند. بنده خودم شخصا به همراه تیم فروشمان همت خود را بر روی بازار مسکو قرار داده ایم. بنده به رایزن بازرگانی سفارتمان در مسکو زنگ زدم و از آن‌ها دربارۀ بازار گل مسکو مشورت خواستم. ایشان فقط به من تلفن دو نفر از عمده‌فروشان روس را داد. شما انتظار دارید من در این موقعیت چه کنم؟ من که مترجم ندارم که با آن‌ها ارتباط برقرار کنم. به فرض ارتباط برقرار کردم، نمی‌توانم به این سادگی ویزا بگیرم، به‌فرض ویزا هم بگیرم، باید کجایِ بازار بزرگ روسیه حضور پیدا کنم و ده‌ها سوال دیگر...من به عنوان بخش خصوصی، از دولت پول و وام نمی‌خواهم. کف خواسته‌ام این است که یک سری از مسائل را برای ما مدیریت کند و این مشکلات کوچک را از جلوی پای ما بردارد. ۳۰۰ متر از یک نمایشگاه گل در مسکو را برای ما فراهم کنند. بعد از آن ببینند که ما چگونه بازاریابی می‌کنیم و بازار را توسعه می دهیم.

 

ضرورت شرکت کشور ما در این نمایشگاه‌ها چیست؟

برای اینکه بتوانیم ارتباطاتمان را حفظ کنیم. وقتی به نمایشگاه می‌رویم می‌بینیم که خیلی از مشتریان ترکمنِ ما، در این نمایشگاه پرسه می‌زنند. اگر ما در این نمایشگاه‌ها شرکت کنیم حداقل کاری که می‌توانیم بکنیم، این است که نمی‌گذاریم مشتری‌هایمان از دست بروند.

 

چرا صنعت گل در کشور ما نتوانست قدرتمندتر از وضعیت کنونی ظاهر شود؟

مشکل ما این است که دولت هنوز تصدیگری خود را در صنعت گل و گیاه از دست نداده است. اینجا لازم است که فرایند تولید گل را در کشور توضیح دهم. صدور مجوز گل و گیاه به دست وزارت جهاد کشاورزی است و این وزارتخانه هم کار خود را به سازمان نظام مهندسی کشور محول کرده است. کسی که می‌خواهد مجوز بگیرد به این سازمان می‌رود و عملا اتصال و ارتباطی با من که بخش خصوصی و اتحادیۀ گل و گیاه استان هستم، ندارد. در زمینه تسهیلات مالی هم همین‌طور، تولید‌کننده برای گرفتن تسهیلات بانکی به سراغ وزارت جهاد کشاورزی و بانک کشاورزی می‌رود و در اینجا هم ارتباط و تعاملی با بخش خصوصی ندارد. زمانی که تولید‌کننده می‌خواهد گلخانه بسازد باز هم به سمت دولت می‌رود و با ما متصل نیست که پیشنهادات ما را در‌خصوص الگوی کِشت گل به عنوان یک صنف از ما پذیرا باشد. زمانی که تولید‌کننده گل را تولید و روانۀ بازار می‌کند و بازار، آن را به‌دلیل رعایت نکردن الگوی کشت پس زد و بازار از آن گل پر شده بود، تازه پیش ما می‌آید که برای گل‌های تولیدی انبوه من، فکری کنید. متاسفانه این زمانی است که بازار اشباع شده و ما عملا کار زیادی از دستمان بر‌نمی‌آید. به نظر می‌رسد که تولیدکننده با بخش خصوصی اصلا در ارتباط نیست و لازم است که اینجا دولت از تصدیگری خود بکاهد و نقش ما را پر‌رنگ‌تر کند تا ما با تولید‌کننده در ارتباط باشیم و از فراز و فرودهای الگوی کشت و بازار او را آگاه کنیم.

 

به نظر می رسد نقشه مناسبی برای تولید گل نداریم. چراکه اگر چنین چیزی می داشتیم اشباع بازار معنایی نداشت و تولیدمان متناسب با مصرف تنظیم می شد. 

ما در صنعت گل مشکلات متفاوتی داریم. یکی از آن‌ها الگوی کشت بر‌حسب بازار است. حدود یک ماه قبل، یک مشتری خارجی به ما زنگ زد و گفت هفته‌ای صد هزار شاخه گل رز به صورت مدت‌دار و پیوسته می‌خواهم. تلاش زیادی برای تامین گل این مشتری کردیم و به همۀ همکارانم در سراسر کشور زنگ زدم. همه گفتند تامین این تعداد گل برای ما ممکن نیست. این مشکلات و نواقص به دلیل این است که ما برمبنای بازار، گل را کشت نمی‌کنیم. ببینید فقط در مشهد من و یکی از همکارانم توانسته‌ایم گل را به خارج از کشور صادر کنیم. علت آن این است که ما اول ذائقۀ ترکمن‌ها و نوع علاقه‌شان را به گل ارزیابی کردیم و پژوهش‌های لازم را در این زمینه انجام دادیم و سپس همان گلی که ترکمن‌ها مایل به خرید بودند را کشت کردیم. به علت توجه به بازار و ذائقه مشتریانِ بازار هدف است که ما می‌توانیم بر خلاف همکاران‌مان گل به خارج از کشور صادر کنیم، کاری که کمبود آن در کل کشور احساس می‌شود.

 

104197.jpg

 

گل را با چه قیمتی به ترکمنستان صادر می‌کنید؟

من گلی را که به ترکمنستان صادر می‌کنم با همان قیمت داخل مشهد به آن‌ها می‌فروشم. فقط این کار را می‌کنم که گل تولیدی‌ام رد شود. اگر این گل‌ها را به ترکمنستان، تهران، زاهدان و‌... نمی‌فرستادیم، بازار مشهد اشباع می‌شد و کلا قفل می‌شد. بازار برای ما خیلی محدود شده است. مجبور هستیم به دنبال بازار جدید باشیم.

 

این‌طوری اگر صادرات با ضرر مواجه باشد، آیا بخش خصوصی رغبتی به صادرات پیدا خواهد کرد؟

سوالی می‌پرسم. چرا پراید را با قیمت کمتر به عراق صادر می‌کنیم؟ گاهی عدد و رقم مهم نیست. فقط صادر می‌کنیم که بازار را توسعه بدهیم و از آنجا هم ارز وارد کشور کنیم.

 

فروش گل شما در سال چقدر است؟

در سال‌۹۵، معدل فروش گل ما در بازار داخلی ۲۱۰۰ تومان بود و برای خودمان ۱۴۳۰ تومان، هر گلی هزینه می‌برد. بازار روسیه جذاب است و اگر بتوانیم به این کشور گل صادر کنیم تا ۲۵۰۰ تومان هم می‌توانیم به آن‌ها گل بفروشیم. فروش هر شاخه گل به آن‌ها تا ۸۰ سنت میسر است. امسال با کاهش کشش بازار مواجه هستیم و گلی که من پارسال به ۲۱۰۰ تومان فروختم، امسال حاضرم تا ۱۸۰۰ تومان هم بفروشم. بازار خیلی افت کرده و نه تنها من، بلکه خیلی از تولید‌کننده‌ها حاضرند با این قیمت، گل تولیدی را قرارداد ببندند. الان چند هفته است که از ماه رمضان می‌گذرد و ما هنوز داریم گل را به همان قیمت ماه رمضان می‌فروشیم.

..........................................

 

سید جلال عجایبی، رئیس هیئت مدیره پایانۀ گل و گیاه تهران: 

  • صدور چهار وانت گُل به عراق که نشد صادرات!

 

۲۵درصد از داروهای پزشکی موجود در بازار منشأ گیاهی دارند. اتحادیه در‌‌زمینۀ بسط، تولید و گسترش داروهای گیاهی و یا مشارکت با وزارت بهداشت در این زمینه تاکنون چه اقداماتی انجام داده است؟

104199.jpgاصلا سازمان‌های دولتی به اتحادیه بهایی نمی‌دهند. تضاد وسیعی بین بخش خصوص و دولتی است و تا این تضاد برطرف نشود، کاری از هیچ‌کس برنمی‌آید.

 

بازارهای گل و گیاه صادراتی ما کدام کشورها هستند؟

بازار گل و گیاه کنار گوش ماست! تمام کشورهای عربی، مصرف‌کنندۀ گل و گیاه اروپا هستند. تمام کشورهای آسیای میانه، مصرف‌کنندۀ گل و گیاه هلند هستند. بیش‌از ۱۵میلیارددلار گل از هلند وارد کشورهای شمالی و جنوبی کشور ما می‌شود. ما در اینجا از این گردش مالی بی‌نصیب هستیم. چون امکانات صادرات گل را نداریم، نتوانستیم اقدامی انجام دهیم. صادرات، یک جنگ اقتصادی است. صادرکننده‌های ما همه ورشکست شده‌اند. وقتی مصرف‌کننده‌هایی مانند دوبی، کویت و عربستان به شما سفارش ۵۰هزار شاخه گل برای فردا می‌دهند، به هیچ وجه نمی‌توانید این تعداد گل را به سرعت تهیه کنید. اینجا اگر بخواهید ۵هزار شاخه گل تهیه کنید، باید ۵۰باغ و تولیدکننده را ببینید. تا این پایانۀ صادراتی را درست نکنیم، بهره‌ای از صادرات نداریم. در هلند، از ساعت ۶ تا ۹‌صبح مبلغی در حدود ۶۰۰‌میلیون دلار گردش کار صورت می‌گیرد. در این کشور ۶پایانۀ صادراتی گل فعالیت می‌کند. اگر این امکانات در ایران فراهم نشود، اصلا نمی‌توانیم اسم صادرات را بیاوریم. ما الگوبرداری کرده‌ایم و در حال ساخت پایانۀ صادراتی گل و گیاه هستیم و می‌بینیم کشورهای اروپایی از این پایانه استقبال کرده‌اند، ولی در کشور خودمان جایگاهی نداریم. الان صادرات اندکِ مرزی داریم. صدور چهار وانت گل به عراق که نشد صادرات! این‌ها صادرات نیستند؛ بلکه پیله‌وریِ مرزی هستند.

 

پژوهشکده گل و گیاه وزارت جهاد کشاورزی در شهرستان محلات استان مرکزی دایر شده است. آیا فعالیت‌های این نهاد باعث رونق و ارتقای صنعت گل و گیاه در کشور شده است؟

اگر بخواهم حقیقت را بگویم، باید بگویم خیر. یک بخش تحقیقات کشاورزی در کرج است که تا به حال هزینه‌های بسیاری برای آن صرف شده است. مشکل کار اینجاست که این مرکز در رشته‌های مختلف به‌روز نیست. ما ۱۵‌سال پیش تقاضا کردیم که ۱۰۰ میلیون سرمایه به این‌ها بدهید تا گلخانه‌ای بسازند و فراورده‌های تحقیقاتی در گلخانه‌ها تولید کنند تا ماحصل کار و یافته‌های خودشان را به تولیدکننده‌ها بدهند؛ ولی این پول در اینجا صرف نشد و آن را به محلات بردند و بخش تحقیقات را در آنجا دایر کردند. زیرساخت‌هایی که همه چیز آن در اینجا آماده بود تکمیل نکردند و رفتند به محلات تا از صفر شروع کنند. ۱۵سال است که سرمایه‌گذاری کرده‌اند و هنوز سال‌های بسیاری را پیش رو دارند تا تکمیل بشود.

 

اتحادیه برای فرهنگ‌سازی مصرف گل در داخل کشور چه اقداماتی انجام داده است؟

اتحادیۀ گل و گیاه پنج‌شش سال است که راکد شده و دیگر نمی‌تواند کاری انجام بدهد. حالا می‌خواهند اتحادیه را احیا کنند، آن هم با هزار مشکل.

..........................................

 

دیدگاه یک/ رئیس هیئت مدیره پایانۀ گل و گیاه تهران، سید جلال عجایبی

  • دستگاه‌های دولتی، کوچک‌ترین قدمی برای صنعت گل و گیاه برنداشتند

 

بزرگ‌ترین مشکلات تولیدکنندگان داخلی، نبودن نقدینگی است؛ یعنی سرمایه‌گذاری در بخش تولید به‌دلیل اینکه بهره‌های بانکی بسیار زیاد است، حداقل سود بانکی ۱۸‌درصد است، مقرون به صرفه نیست. لذا با کمبود نقدینگی رو‌به‌رو هستیم. 

تولید داخلی با حذف نهاده‌های تولید و دیگر عوامل، افزایش قیمت پیدا کرده است و قیمت داخلی با قیمت جهانی گل نمی‌تواند رقابت کند. بنابراین امکان صادرات از بین می‌رود. وقتی قیمت تمام‌شده بیشتر شود، شما فرصت صادرات را از دست خواهید داد. به عبارتی وقتی قیمت گل‌هایتان از قیمت جهانی بیشتر باشد امکانِ صادراتی برای شما باقی نمی‌ماند. 

به فرض، وقتی هلند یک شاخه گل رز را ۶۰ سنت می‌فروشد و در ایران هزینۀ تمام‌شده یک شاخه گل رز برای تولید‌کننده یک دلار تمام می‌شود، عملا فرصتی برای صادرات نخواهید داشت. بالا بودن نهاده‌های مورد‌نیاز تولید‌کننده و موانعی که پیش روی تولیدکننده‌ها وجود دارد، قدرت آن‌ها را کم می‌کند.

 

وجود پایانۀ گل و گیاه، نیاز اولیه برای صادرات است

اصولا برای صادرات به یک پایگاه نیاز است که بتواند تمام امکانات را برای صادرکننده فراهم کند. مانند تحویل میزان گلی که برای صادرات مورد نیاز است. تا این پایانه نباشد که بیش از یکی‌دو میلیون شاخه گل در آنجا آماده‌سازی شود و در‌اختیار صادرکننده قرار گیرد، صادرکننده نمی‌تواند احتیاجات خود را برای صادرات تهیه، بسته‌بندی و ارسال کند. به همین دلیل الان صادرات صفر است و رکود پیدا کرده است. صادرات مرزی اتفاق می‌افتد که اصلا نمی‌شود نام صادرات را بر روی آن‌ها گذاشت. تا این امکانات فراهم نشود، حرکت متوقف است.

 

کارایی کارگر ما با کارایی کارگران اروپایی قابل مقایسه نیست

اروپا تمام تجهیزات خود را به سیستم‌های پیشرفته مجهز کرده است و شاید به‌دلیل استفاده از فناوری‌های نوین، کمتر از کارگران استفاده کند. کارایی کارگر ما با کارایی کارگران اروپایی قابل مقایسه نیست. اروپا تولید انبوه دارد. اصلا در همه جای دنیا، تسهیلات با آسان‌ترین قیمت‌ها در‌اختیار تولیدکننده قرار می‌گیرد. سود بانکی در تمام دنیا از صفر تا ۴ درصد در نوسان است، ولی سود بانکی در ایران از ۱۸ درصد به بالا شروع می‌شود. سرمایه‌گذاری در اروپا با تسهیلاتی که موجود است فوق‌العاده آسان است. تمام کارها شفاف و مشخص است. اگر شما در اروپا تقاضای ساخت یک گلخانه کنید، همۀ امکانات مورد نیاز در پروانه‌ای که اخذ می‌کنید، گنجانده شده است و موانع مختلفی برای ساخت و ساز شما وجود ندارد. در تمام دنیا اگر یک تولیدکننده از برق برای تولید محصولاتش، بیشتر مصرف کند، هزینۀ مشترک به نصف تقلیل پیدا می‌کند. اینجا اگر تولیدکننده بیشتر مصرف کند، هزینۀ آن تصاعدی بالا می‌رود. اینجا مثل اروپا نیست، همه مانع پیشرفتند و کسی همراه و همگام پیشرفت نیست.

 

نیاز به کار بیشتر داریم

اول انقلاب، ۱۴۰‌تولید‌کننده در کشور داشتیم و الان این تعداد به ۲۰ هزار نفر رسیده است. اگر الان صنعت گل و گیاه کشورمان تا این وسعت پیش رفته است، مرهون فعالیت‌هایی است که در جهت تعاونی‌ها و اتحادیۀ گل و گیاه انجام شده است. دستگاه‌های دولتی کوچک‌ترین قدمی در این مسیر برنداشته‌اند و همۀ این‌ها مرهون فعالیت‌های بخش خصوصی است.

..........................................

 

دیدگاه دو/ عضو هیئت‌علمی پژوهشکدۀ علوم گیاهی دانشگاه فردوسی، دکتر حسین نعمتی

  • تأملی بر ظرفیت‌های گل و گیاه مشهد

 

104198.jpgمشهد، کلان‌شهر بزرگ ایران با جمعیتی حدود ۳.۵میلیون نفر است که اگر تعداد زائرانی را که به این شهر مسافرت می‌کنند، به این جمعیت اضافه کنیم، با جمعیت بی‌نظیری روبه‌رو خواهیم بود. گل و گیاهی را که برای این شهر موردنیاز است، می‌توان از چند جنبه تقسیم کرد؛ اول گل‌های شاخه‌بریده‌ای که این شهر نیاز دارد. معمولا مصرف‌کنندگان این‌گونه گل‌ها، شهروندان همین شهر هستند که برای مراسم مختلف به این گل‌ها نیاز دارند. دوم گل‌هایی که برای فضای سبز، تفرجگاه‌ها و پارک‌های شهر مورد نیاز است. این گل‌ها معمولا نشایی هستند و باید به فضاهای سبز منتقل شوند تا در فواصل زمانی مختلف کشت شوند. درواقع میزان گلی که برای این قسمت مورد نیاز است، فوق‌العاده زیاد است و می‌تواند تجارت و اشتغال مهمی برای این شهر فراهم کند.

پتانسیل دیگر مشهد، مکان جغرافیایی این شهر است که در شرق ایران قرار دارد و با کشورهای زیادی از آسیای میانه، همسایه است. این کشورها معمولا مصرف‌کنندگان اصلی گل‌های شاخه‌بریده هستند و حتی در گل‌های نشایی هم کشورهای آسیای میانه می‌توانند مصرف‌کنندۀ گل‌های ما به‌شمار آیند. اگر بتوانیم تنوع و کیفیت گل‌هایمان را ارتقا دهیم، تجارت دراین‌زمینه بسیار رشد خواهد کرد. فرهنگ مصرف گل در این کشورها بیشتر از کشور ماست و می‌توانند بازار دائمی گل‌های استان و کشور ما باشند. البته باید هماهنگی‌های بیشتری صورت بگیرد و تولیدکنندگان گل هم وارد مشارکت بشوند تا تجارت دائمی گل به‌گونه‌ای تضمین شود؛ از این نظر، مشهد پتانسیل صادراتی فراوانی دارد. الان ما صادرات گل داریم ولی متأسفانه چندان سازمان‌یافته نیست. من حتی دیده‌ام که مصرف‌کنندگان و تجار آسیای میانه مانند ترکمنستان، خود شخصاً به ایران می‌آیند و مستقیم از ایران گل می‌خرند.

 

کشت گل باصرفه‌تر از کاشت میوه

هزینۀ هر متر‌مکعب آبی که برای محصولات زراعی یا باغی به مصرف می‌رسد، در‌حدود هزارو۵۰۰ تا ۲هزارتومان تخمین زده می‌شود. به‌عبارتی میوه‌ای که ما در یک هکتار تولید می‌کنیم و ۷ یا ۸‌هزار مترمکعب آب می‌برد، اگر به ۲هزار‌تومان تبدیل شود، حدود ۱۶، ۱۷میلیون محصول فروش می‌رود. تازه این درآمد ناخالص است. اگر همان آب را به یک متر‌مربع در گلخانه تولید گل و شاخه گل بدهید، می‌توانید در سال حداقل ۱۰۰‌شاخه گل برداشت کنید. متوسط تولید شاخه گل در دنیا در هر متر‌مربع حدود ۲۰۰‌شاخه گل است. ما حداقل و ۱۰۰‌شاخه گل را در‌نظر می‌گیریم. ۱۰۰شاخه گل را اگر ضرب‌در هزار تومان کنید، می‌شود صدهزارتومان؛ یعنی یک‌مترمکعب را شما به صدهزارتومان پول تبدیل کرده‌اید. این بهره‌وری بالایی است. اگر بخواهیم از لحاظ درآمدی ارزی که برای کشور ایجاد می‌شود حساب کنیم، شما با یک متر‌مکعب می‌توانید دو‌سه‌کیلو میوه تولید کنید، ولی با یک مترمکعب می‌توان بیش‌از ۱۰۰شاخه گل تولید و آن‌ها را صادر کرد و درآمد ارزی خوبی برای کشور به ارمغان آورد.

 

بذرهای هیبریدی

در موضوع گل و گیاه نباید از بذرهای اصلاح‌شده و هیبریدی غفلت کرد. امروزه برخی از بذرهای هیبریدی گل‌ از کیلویی ۲۵میلیون تا ۳۰میلیون‌تومان وارد کشور می‌شود. باید به پژوهشکده‌های علوم گیاهی که بار علمی دارند، پر و بال داد تا مانند یک شرکت دانش‌بنیان، روی کشت و تهیۀ این بذرها تحقیق و این بذرها را در داخل کشور تولید کنند. با این کار، ارزش افزوده‌ای نصیب کشور می‌شود و از خروج ارز نیز جلوگیری خواهد شد.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی