کد خبر : 74367
/ 22:12
شهرآرا از پیچ‌وخم فعالیت‌های هنری معلولان مشهد گزارش می‌دهد؛

ما باور می‌خواهیم نه ترحم

هنر و به‌طور مشخص هنرهای نمایشی در همه‌جای دنیا یک راه درمان برای معلولان به‌شمار می‌رود. این رویۀ درمانی که ظاهراً خیلی هم مفید واقع شده، در ایران و در شهر مقدس مشهد نیز هرچند به‌کندی، در حال انجام است.

ما باور می‌خواهیم نه ترحم

خبرنگار: غلامرضا زوزنی

شهرآرا آنلاین / هنر و به‌طور مشخص هنرهای نمایشی در همه‌جای دنیا یک راه درمان برای معلولان به‌شمار می‌رود. این رویۀ درمانی که ظاهراً خیلی هم مفید واقع شده، در ایران و در شهر مقدس مشهد نیز هرچند به‌کندی، در حال انجام است، آن‌هم با راه‌اندازی گروه‌های هنری نمایش و تئاتر که کاملا خودجوش و بدون حمایت هیچ نهاد دولتی و غیردولتی یا مرتبط و غیرمرتبط، کج‌دارومریز به راه خود ادامه می‌دهند و به موفقیت‌های چشمگیری هم دست یافته‌اند. 

هم‌اکنون که مشغول مطالعۀ این گزارش هستید، صد‌ها نفر از افراد جامعۀ ما که معلول حسی( نابینا یا کم‌بینا) هستند یا دچار سایر معلولیت‌های جسمی‌ و حرکتی‌اند، در این گروه‌ها فعالیت می‌کنند. حدود ۹۹هزار معلول در استان خراسان رضوی شناسایی شده است که حدود ۶۰درصد آن‌ها را معلولان جسمی‌‌حرکتی و معلولان حسی تشکیل می‌دهند.

 

نه از مسئولان کمک می‌خواهیم و نه مسئولان به ما کمک می‌کنند!

حمید کیانیان، پیش‌کسوت تئاتر مشهد، که بیشتر از ۴۰سال است خاک صحنه می‌خورد و در زمینه‌های مختلف نمایشی فعالیت کرده است، یکی از همان‌هایی است که با یک گروه صدوشش‌نفره که از همین معلولان تشکیل شده است، در مشهد فعالیت می‌کند. گروه باران در ۲۶شهر کشور نمایش‌شان را بر روی صحنه برده‌‌اند و الان هم برای یک اجرای بیست‌روزه در تهران به‌سر می‌برند. کیانیان در گفتگو با شهرآرا، به مضمون نمایش‌هایی که این گروه اجرا می‌کنند، اشاره کرد و گفت: تمام نمایش‌هایی که ما نوشته و اجرا کرده‌ایم، مربوط به نحوۀ تعامل توان‌یابان با جامعه و بالعکس است. وی ادامه داد: در این گروه افراد ده‌ساله تا چهل‌ساله درکنار هم فعالیت می‌کنند که پیش از اینکه در گروه عضو شوند، در خانه محصور و از جامعه دور بوده‌‌اند. کیانیان با اشاره به اینکه فعالیت‌های ما با خدماتی که آسایشگاه‌های معلولان می‌دهند تفاوت دارد، افزود: در آسایشگاه‌ها، توان‌یابان به‌عنوان مصرف‌کننده به زندگی خود ادامه می‌دهند، درحالی‌که افراد فعال در گروه‌های نمایشی به یک مولد در جامعه تبدیل شده‌‌اند و خیلی از این‌ها از انزوا درآمده‌‌ و ازدواج کرده‌‌اند، بعضی صاحب شغل هستند و بعضی دیگر مشغول تحصیل‌اند. وی همچنین از حمایت‌هایی که از گروهشان شده است، سخن به میان آورد و گفت: ما نه از مسئولان کمک می‌خواهیم و نه مسئولان به ما کمک می‌کنند، چراکه مسئولان محترم در این زمینه اصلا دغدغه‌ای ندارند. او همچنین از خیرانی که در زمینۀ کمک به معلولان فعال هستند، نام برد و ادامه داد: بعضی خیران حتماً باید حس ترحمشان برانگیخته شود تا کمک کنند. ازطرفی بچه‌های گروه ما افرادی هستند که به اعتمادبه‌نفس و خودباوری رسیده‌‌اند و شاید وقتی خیّر یا مسئولی آن‌ها را می‌بیند، فکرش را هم نمی‌کند که این‌ها هم نیاز به کمک داشته باشند.

 

حمایت مسئولان در حد حرف است

در ادامه با جمشید مشهدی، یکی دیگر از فعالان این حوزه، گفتگو کردم. جمشیدی که سال‌هاست فیلم کوتاه و مستند می‌سازد و نمایش اجرا می‌کند، تازه یکی دو روز است که اجرای نمایش طنز «همه عین هم» که توان‌یابان در آن نقش‌آفرینی می‌کنند را در مشهد به پایان رسانده است و منتظر جشنواره‌های ملی است. به‌اعتقاد وی، کار با این افراد جامعه، هم به بالارفتن روحیۀ خودش کمک کرده است و هم آن‌ها با نشاط بیشتری به زندگی ادامه می‌دهند. این گروه نمایشی هم مانند گروه‌های مشابه از بی‌مهری مسئولان بی‌نصیب نیست. مشهدی در این‌باره به شهرآرا گفت: هزینۀ تمام مراحل اجرای نمایش را خود اعضای گروه می‌پردازند و مسئولان تنها در حد حرف و شعار از این فعالیت‌ها حمایت می‌کنند. او با بیان اینکه نمایش‌درمانی خیلی بر ارتقای روحیۀ معلولان تأثیر می‌گذارد، افزود: بعضی بازیگران گروه در روز‌های اول حتی خجالت می‌کشیدند که صحبت کنند یا روی صحنه راه بروند ولی الان بعد از گذشت چند ماه به‌راحتی روی صحنه دیالوگ‌های خود را می‌گویند و با وجود نابینایی و کم‌بینایی یا مشکلات حرکتی، میزانسن‌های نمایش را به‌درستی اجرا می‌کنند. اعضای گروه این نمایش در جشنوارۀ نمایش‌های رادیویی، مقام‌های مختلفی در بازیگری کسب کرده‌اند که همین نشان از موفقیت این شیوۀ درمانی در روحیۀ توان‌یابان دارد.

 

ما باور می‌خواهیم نه ترحم

زهرا چاهی، از کم‌بینایانی است که در نمایش طنز «همه عین هم» بازی کرده و بازیگری در تئاتر را از گروه بارانِ حمید کیانیان آغاز کرده است و هنوز هم به این همکاری ادامه می‌دهد. چاهی در گفتگو با شهرآرا، زندگی‌اش را به دو بخش قبل از فعالیت‌های هنری و بعد از آن تقسیم کرد و گفت: قبل از اینکه بخواهم در تئاتر بازی کنم، برای ارتباط برقرار کردن با جامعه تلاش می‌کردم اما الان تلاشم، هم لذت‌بخش و هم مفید است. وی با اشاره به اینکه افرادی مثل من نیاز به ترحم ندارند بلکه باید دیگران ما را باور کنند، ادامه داد: بازیگری در تئاتر نه‌تنها به خودم اعتمادبه‌نفس داده که نگاه اطرافیانم را هم دربارۀ من و افرادی مثل من تغییر داده است و آن‌ها ما را باور کرده‌‌اند. بازیگر نمایش همه عین هم افزود: من و بقیۀ اعضای گروه به‌خاطر معلولیتی که داریم، به‌راحتی نمی‌توانیم در گروه‌های دیگر که مختص افراد معلول نیست، فعالیت کنیم و امیدوارم مسئولان، حرف‌هایشان را عملی کنند و به معلولانی که این شیوه از زندگی را پیش گرفته‌‌اند، توجه کنند.

 

این راه نزدیک‌تر است

باور اینکه یک گروه نمایشی صفر تا صد مخارجش را خودش تأمین کند، کمی‌ عجیب و بعید به نظر می‌رسد، آن‌هم افرادی که تحت‌پوشش بهزیستی هستند و منبع درآمد دیگری ندارند. به‌نظر می‌رسد تحمل همۀ این سختی‌ها به‌خاطر این است که توان‌یابان فعال در این گروه‌ها روزنه‌ای برای ورود به جامعه یافته‌‌اند که حاضر نیستند به هیچ شکلی مسدود شود. بدیهی است هزینۀ ادارۀ یک گروه نمایشی به‌مراتب کمتر از راه‌‌اندازی مراکز نگهداری و درمانی عریض‌وطویل برای توان‌یابان است و این روند می‌تواند به یک الگو در جامعه تبدیل شود. ازطرفی جامعه نیز با دیدن توانایی‌های فردی که از نظر جسمی‌ و حرکتی یا حسی دچار معلولیت است، راحت‌تر می‌تواند او را باور کند و نقش‌های اجتماعی به وی بسپارد. این مسئله علاوه‌بر مسئولان مربوط، توجه مردم و خیران را هم می‌طلبد که فعالیت‌هایی نظیر کاردرمانی، ورزش‌درمانی، نمایش‌درمانی و... را هم در برنامه‌های حمایتی خود بگنجانند.

 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی