کد خبر : 74349
/ 22:12
در میزگرد چالش های ارتباط صنعت و دانشگاه عنوان شد؛

دانشگاه‌ها کلینیک صنعت باشند

چند سالی است که دهم تیر ماه «روز صنعت» نام‌گذاری شده است. مسئولان و تشکل‌های اقتصادی، این نام‌گذاری را فرصتی برای یادآوری جایگاه مهم صنعت در ایران می‌دانند.

دانشگاه‌ها کلینیک صنعت باشند

خبرنگار: موسوی زاده

گفتگوی شهرآرا آنلاین / البته حکایت صنعتی‌شدن ایران و مشکلات موجود بر سر راه آن، به امروز و دیروز مربوط نیست و ماجرایی حداقل دویست‌ساله دارد. در‌واقع ایرانی‌ها بعد‌از شکست روس‌ها در دوران قاجار به فکر جبران عقب‌ماندگی کشور افتادند و با فرستادن جوانانی به خارج از کشور برای تحصیل و بعد از آن راه‌اندازی دارالفنون سعی کردند کشور را به دانش روز مجهز کنند و هم‌زمان کوشیدند با ایجاد برخی خطوط تولیدی متأثر از کشورهای پیشرفته، تولید را در کشور از حالت سنتی خارج کنند.

با این‌حال و برخلاف انتظار مسئولان، گذاشتن دو سنگ بنای دانشگاه و صنعت به‌صورت مجزا از هم سبب شد این دو نهاد طی سال‌ها چنان از یکدیگر فاصله بگیرند که در‌نهایت این نتیجه حاصل شود که هیچ یک زبان دیگری را درک نمی‌کند. اتکا به بودجه‌های نفتی نیز سبب شد کمترین تلاشی برای حل این مشکل صورت نگیرد. این روزها کاهش قیمت نفت و همچنین اشباع‌شدن ظرفیت دانشگاه‌ها فرصتی فراهم کرده تا این دو نهاد احساس کنند برای رفع کاستی‌ها نیاز دارند فارغ از تلاش‌های شکست‌خوردۀ گذشته، رودرروی هم بنشینند و با یکدیگر وارد گفتگو شوند تا خروجی این مسئله، گفتمانی مشترک برای توسعۀ ایران باشد. براین‌اساس و به‌مناسب روز صنعت و معدن، روزنامۀ شهرآرا در نشستی با حضورمهندس فیروز ابراهیمی، دبیر خانه صنعت، معدن و تجارت خراسان رضوی و دکتر بابک رضایی، عضو هیات علمی دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه فردوسی که مسئولیت ارتباط صنعت با دانشگاه در خراسان رضوی را نیز بر عهده دارد، موضوع ارتباط صنعت و دانشگاه را بررسی کرده است.

 

برخی اعتقاد دارند که نهاد دانشگاه در ایران به‌نوعی پایه‌گذاری شده که به‌جای اینکه تأمین‌کنندۀ نیروی انسانی متخصص برای صنعت باشد، دانش‌آموخته برای دستگاه بوروکراسی مهیا می‌کند. می‌توان همین مسئله را سنگ بنای ارتباط نامناسب صنعت و دانشگاه در ایران دانست؟

رضایی: در زمانی که دانشگاه در ایران شکل گرفت، دستگاه‌های نوین اداری در کشور درحال پایه‌گذاری بود؛ ازاین‌رو این انتظار وجود داشت که نیروهای موردنیاز دستگاه‌های جدید اداری در دانشگاه‌ها تربیت شده و وارد نهادهای جدید شوند. این مسئله که دانشگاه در ابتدا دغدغۀ تأمین نیروی انسانی سیستم اداری را داشت، مشکلی را ایجاد نمی‌کرد؛ اما از یک مقطعی، روال تاریخی را که باید طی می‌شد، از دست دادیم.

 

یعنی دانشگاه در زمان پایه‌گذاری، کارکرد درستی داشت؛ اما در طول زمان این کارکرد دچار مشکلاتی شد؟

رضایی: یکی از مشکلاتی که در این فرایند ایجاد شد، پایه‌گذاری صنایع ایران براساس صنعت مونتاژ بود. در دهۀ۴۰، ایران سعی کرد تا فرایند گذار از اقتصاد سنتی به صنعتی را آغاز کند؛ اما در این راه ما شروع کردیم به ورود دستگاه‌های خارجی و مونتاژ تولیدات آن‌ها در کشور. حتی کارشناسان نیز از خارج وارد می‌شدند. در آن زمان یک‌سری نیازهایی کشور داشت که باید به آن جواب می‌دادیم، مثل صنایع بادوام خوب. ساده‌ترین راه برای پاسخ‌گویی این نیازها، واردات قطعات و مونتاژشان در کشور بود؛ یعنی به‌جای اینکه سعی کنیم با استفاده از بومی‌سازی دانش نیازهای کشور را تأمین کنیم، صنعت را براساس واردات پایه‌گذاری کردیم. این شیوۀ پایه‌گذاری صنعت سبب شد تا در سال‌های بعد مسئولان برای سرپانگه‌داشتن کارخانه‌هایی که ایجاد شده بود، مدام به ابزارهایی مانند تعرفه‌های بالای واردات و دادن وام روی بیاورند؛ ازاین‌رو صنعت ما دچار مشکل شد.

 

دراین‌میان انتظار می‌رفت که دانشگاه هم‌پا‌به‌پای صنعتگران به میدان بیاید و نگذارد این فرایند اشتباه طی شود؟

رضایی: دانشگاه در ابتدا به‌خوبی توسعه می‌یافت و براساس نیازها، دانشگاه شروع به تربیت نخبگان می‌کرد. دانشگاه‌های کشور در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی براساس نیازهای تولید درحال تربیت دانش‌آموختگان بودند؛ اما چند عامل سبب شد تا دانشگاه‌های ما دچار مشکلاتی در ارتباط با تولید بشوند؛ یکی توسعۀ بی‌رویۀ دانشگاه‌ها و جذب دانشجو بدون توجه به زیرساخت‌ها و مسائل آموزشی بود که باعث شده تا امروز با تعداد زیادی دانش‌آموخته مواجه شویم که نه براساس نیازهای صنعت، بلکه براساس ظرفیت دانشگاه‌ها مدرک گرفته‌اند. اما اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم، می‌توان گفت به‌دلیل اینکه توسعۀ دانشگاه‌ها براساس نیاز نبوده و همین‌طور توسعۀ صنعت براساس مونتاژ بوده است، همین مسئله عاملی برای جدایی دانشگاه و صنعت در ایران شد.

 

جناب آقای ابراهیمی نظر شما در این باره چیست و آیا فکر می‌کنید دو نهاد صنعت و دانشگاه در فضای جدا از هم رشد پیدا کرده‌اند؟

ابراهیمی: اگر گذشته را مرور کنیم، متوجه می‌شویم که هم دانشگاه ما وارداتی بوده و هم صنعت ما و دراین‌میان در زمانی که می‌خواستیم این دو بخش را وارد کشور کنیم، اقدام به بومی‌سازی و ایرانی‌سازی آن‌ها نکردیم؛ ازاین‌رو بخشی از مشکلات امروز ما به همین مسئله برمی‌گردد. ما روکش را گرفتیم؛ اما در محتوا دچار مشکل شدیم. ازطرفی دیگر، هم صنعت و هم دانشگاه درگذشته به نفت وصل بودند. صنعت و دانشگاه منابع خود را مدام از بودجۀ نفتی تأمین می‌کردند؛ ازاین‌رو تازمانی‌که صنعت و دانشگاه از بودجۀ نفتی گرفته نشوند، نمی‌توان به تکامل این دو نهاد امیدوار بود. خوشبختانه پانزده‌سالی می‌شود که فرایند گرفتن صنعت از بودجۀ نفتی آغاز شده است و امروزه هم به دانشگاه‌ها تکلیف کرده‌اند که ۵۰درصد منابع خود را باید خود تأمین کنند که این نشان می‌دهد در سال‌های اخیر فرایند گرفتن دانشگاه‌ها از بودجۀ نفتی شروع شده است.

اما دانشگاه‌های ما زمانی‌که پایه‌گذاری شدند، اول فقط به‌دنبال تربیت کارمند بودند و بحث ارتباط دانشگاه و صنعت چندان موردتوجه نبود. ولی در دهۀ ۵۰ و ۶۰ که هر دو نهاد دانشگاه و صنعت در ایران قوام گرفتند، تلاش شد تا این دو با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ اما دراین‌زمان نه دانشگاه تجربۀ صنعت را داشت و نه صنعت به‌دنبال ارتباط با دانشگاه بود و همین مسئله سبب شد تا این دو در برخی اوقات نتوانند زبان یکدیگر را بفهمند.

 

بحث اتکای صنعت و دانشگاه به بودجۀ نفتی، چه تأثیری بر ارتباط‌نداشتن این دو با یکدیگر داشت؟

ابراهیمی: در کشور ما بیشتر صنایعی که وجود دارند، صنایع کوچک هستند و این صنایع به‌دلیل کوچکی و بودجۀ محدودی که دارند، تأمین هزینه‌های تحقیقات دانشگاهی که بعضاً نیازمند بودجه‌های بزرگی است، برایشان به‌سختی میسر است. ازطرفی در دهه‌های گذشته نگاه دانشگاه به صنعت نیز پروژه‌محور و این‌گونه بود که تمایل داشتند به‌سمت صنعت آمده و طرح‌هایی را از صنعت به‌صورت پروژه گرفته و تحویل دهند و دراین‌میان منابع مالی خودشان را تأمین کنند. نگاه پروژه‌محور دانشگاه به صنعت، سبب می‌شود تا فاصله‌ای بین صنعت و دانشگاه ایجاد شود و نتوانند آن‌گونه که انتظار می‌رود، با یکدیگر تعامل کنند. خروجی این مسئله، ورود افراد دانش‌‌آموخته‌ای به جامعه است که براساس نیازهای صنعت درس نخوانده‌اند و نمی‌توانند نیازهای صنعت را تأمین کنند. همچنین نگاهی در صنعت وجود داشت که دانشگاه می‌تواند درمانگاهی برای معضلات واحدهای تولیدی باشد و در آنجا مسائل و مشکلات واحدهای تولید عارضه‌یابی و واکاوی شود.البته بازهم تأکید می‌کنم چون منابع در گذشته از بودجه‌های نفتی تأمین می‌شد، صنعت نیز چندان احساس نمی‌کرد که باید برای حل مشکلات به‌سمت تولید برود.

 

کوچک‌بودن صنایع در ایران چقدر بر ارتباط نهاد دانشگاه و صنعت تأثیر منفی گذاشته است؟

رضایی: صحبت ظریفی آقای مهندس ابراهیمی‌ کردند که من می‌خواهم روی آن تأکید کنم. الان صنایع ما این‌قدر کوچک هستند که نمی‌توانند در حد استانداردهای جهانی حرکت کنند. ما برای حمایت از صنعت آمدیم و درهای کشور را با تعرفه بستیم و صنایع را در حد تولیدات در مقیاس کوچک توسعه دادیم؛ فرایندی که سبب شد تا نرخ بهره‌وری سرمایه در بخش صنعت به‌شدت کاهش یابد. 

الان چین چند واحد فولادی بزرگ درست کرده، اما ما در بسیاری از مناطق کشور صنایع فولادی ایجاد کرده‌ایم. این سبب می‌شود تا صنایع فولادی ما قدرت مالی کافی برای اختصاص بودجه‌های تحقیقاتی و عارضه‌یابی مشکلات خود را نداشته باشند. درواقع کوچک‌بودن صنایع ما و حمایت‌های تعرفه‌ای از آن‌ها سبب شد تا قدرت مالی لازم برای کارهای علمی‌ و دانشگاهی را نداشته باشند. 

مثال سادۀ دیگری می‌زنم. تعداد ایرلاین‌های ایران حدود ‌هجده‌ تاست؛ اما در کشورهای توسعه‌یافته دوسه‌ تاست. چرا؟ هر شهری در ایران به‌واسطۀ لابی‌های سیاسی برای خودش ایرلاین گرفته است. همین بحث در صنعت هم حاکم است. صنعت شیر، لبینات و نساجی و بسیاری دیگر را بدون توجه به ظرفیت‌های کشور توسعه دادیم و حالا در ایران به اندازه‌ای این صنایع مقیاس کوچک توسعه یافته است که در عمل، هزینۀ تمام‌شدۀ تولید در ایران بسیار بیشتر از کشورهای رقیب ما شده است.

 

و این مسئله نمود خود را در دانشگاه چگونه نشان داده است؟

رضایی: الان این نگاه وجود دارد که دانشجویان در زمان تحصیل در واحدهای صنعتی به‌صورت کارآموزی مشغول فعالیت شوند تا همراه با درس، تجربه هم بیاموزند؛ اما ازطرفی وقتی دانشجو به واحد صنعت مراجعه می‌کند، اول بسم‌ا... به دانشجو می‌گویند من امضا می‌زنم برای تو، اصلا شما نمی‌خواهد بیایید توی واحد صنعتی. متأسفانه الان برخی از واحدهای صنعتی به کارآموزان به چشم سربار نگاه می‌کنند. همین مسئله سبب شده تا آن‌ها از ورود کارآموزان به واحدهای صنعتی استقبال نکنند.

..........................................

 

  • چندبرابر دنیا دانشگاه داریم

ابراهیمی: نایب‌رئیس مجلس که چندماه قبل به مشهد آمده بود، تعریف می‌کرد که من کنفرانسی در خارج رفته بودم و آنجا سؤال می‌شد که در کشور شما چند دانشگاه علوم‌پزشکی است؟ همه می‌گفتند ۴ یا ۷ تا. من با افتخار گفتم ۲۴ تا. با تعجب از من سؤال کردند ۲۴ تا دانشگاه علوم‌پزشکی دارید؟ این تعدد فقط در دانشگاه نیست. ما دو برابر انگلیس و ایتالیا شعب بانکی داریم. در دانشگاه هم همین بحث را داریم. تعداد زیادی دانشگاه داریم، تعداد زیادی واحد تولیدی داریم. من الان خودم در صنعت پلیمر فعال هستم. مدینه یک واحد تولیدی دارد؛ ما در خراسان ر‌ضوی ۸۰۰ تا داریم. ما در خراسان به اندازۀ ۱۲۵میلیون نفر ظرفیت صنایع پلیمر داریم. ما آمده‌ایم بخش زیادی از بودجه‌های کشور را به‌صورت واحدهای صنعتی کوچک و تعداد زیادی دانشگاه توزیع می‌کنیم بدون اینکه بهره‌وری لازم از این سرمایه‌گذاری داشته باشیم. همین سیاست سبب شده تا نرخ بهره‌وری سرمایه در ایران پایین باشد.

هرگاه صحبت از ارتباط صنعت و دانشگاه در دو دهۀ گذشته می‌شد، این مسئله منجر به انعقاد قرارداد نمایشی بین این دو نهاد می‌شد که در عمل هیچ خروجی برای تولید و دانشگاه همراه نداشت؛ اما در خراسان‌رضوی ما بررسی کردیم که صنعت در درون دانشگاه مستقر باشد و هم دانشجو‌ها را درگیر صنعت کنیم و هم بتوانیم از ظرفیت‌های نهفتۀ دانشگاه‌ها استفاده کنیم.

..........................................

 

  • ضرورت تقویت سرمایۀ اجتماعی

رضایی: توجه به بحث سرمایۀ اجتماعی و مسئولیت‌پذیری، به افراد مختلف جامعه برمی‌گردد. اگر منِ صنعتگر وقتی که دانشجو به من مراجعه می‌کند، نگاه مسئولیت‌محور داشته باشم، با روی باز آن دانشجو را قبول می‌کنم؛ چراکه احساس می‌کنم در قبال پرورش نسل آیندۀ کارآفرینان در کشور مسئولیت دارم. از طرفی منِ استاد دانشگاه نیز وقتی این نگاه مسئولیت‌پذیر را داشته باشم، دغدغه دارم تا دانش‌آموختگانی را به جامعه وارد کنم تا بتوانند مشکلات واحدهای تولیدی را رفع کنند. وقتی این مسئولیت‌پذیری نباشد، شهروند کالای ایرانی نمی‌خرد و دغدغۀ ارتباط صنعت و دانشگاه برطرف نمی‌شود؛ اما اگر ایجاد شود، منِ کارآموز زمانی که در واحد صنعتی درحال آموزش هستم، تمام ساعتی که در واحد تولیدی هستم، تلاش می‌کنم تا از زمانم به‌صورت بهینه استفاده کنم. منِ صنعتگر نیز تلاش می‌کنم تا بهترین تجاربم را به این جوان یاد بدهم.

الان یکی از دلایل افزایش هزینۀ تمام شده در ایران، همین کوچک‌مقیاس‌بودن تولید در ایران است. شرکت ای. بی. ام می‌گوید ما مقیاس کوچک هستیم که شانزده‌هزار کارگر داریم. جالب اینجاست که بزرگ‌ترین شرکت تولیدی در خراسان، ۳هزارو ۵۰۰کارگر دارد. این نشان می‌دهد که صنعت در ایران کوچک‌مقیاس بوده و همین، هزینۀ تمام‌شدۀ ما را افزایش داده است.

 

103933.jpg

 

..........................................

 

  • کارآموز، سربار صنعتگر نیست

ابراهیمی: ما آمده‌ایم به‌جای اینکه تفاهم‌نامۀ نمایشی با دانشگاه فردوسی بنویسیم، باشگاه ارتباط صنعت دانشگاه ایجاد کردیم تا از این طریق هم صنعتگران در دانشگاه حضور داشته باشند و هم دانشگاهی‌ها داخل صنعت بیایند. برای شروع، یک‌سری بازدید‌هایی را آغاز کردیم تا در آن‌ها دانشگاهی‌ها از واحدهای صنعتی و معدنی بازدید کرده و از نزدیک در جریان مشکلات و مسائل تولید قرار بگیرند.

در کنار این مسئله، بحث کارورزی دانشجویان در واحدهای صنعتی استان را نیز شروع کردیم که در آن دیگر این نگاه که کارآموز سربار بوده و برای اخذ نمره آمده است، وجود ندارد و در فرایند آن دانشجو بسیاری از مسائلی را که نیاز دارد، به‌صورت عملی می‌آموزد. درکنار این مسئله بحث نشست کارآفرینان و صنعتگران با واحدهای تولیدی را نیز شروع کرده‌ایم که در این نشست‌ها کارآفرینان در بین دانشجویان حاضر شده و از تجارب خود که چگونه کارآفرین شده‌اند، می‌گویند. خاطراتشان را می‌گویند که چگونه از پشت میزهای دانشگاه وقتی خارج شدند، وارد حوزۀ کار شده و حالا برای چندصد نفر شغل ایجاد کرده‌اند. نکتۀ دیگر اینکه درصدد هستیم تا شرایطی فراهم شود تا پایان‌نامه‌هایی که در دانشگاه‌ها درحال نگارش است، به‌گونه‌ای نگارش شود که نیازها و مشکلات صنعت را رفع کند. به‌عبارتی پایان‌نامه‌ها براساس نیازهای صنعت استان تدوین شوند.

..........................................

 

دیدگاه یک/ مهندس فیروز ابراهیمی

  • صنعت و دانشگاه به دنبال ارتباط پایدار

 

بانکی اطلاعاتی تهیه شده که لیستی از دانش‌آموختگان و تخصص‌هایی که دارند، مشخص شده و در کنار آن لیستی از نیازهای اشتغال واحدهای صنعتی نیز آماده شده است و به‌این‌صورت دانش‌آموختگان و واحدهای صنعتی را در یک سامانه به یکدیگر وصل کرده‌ایم تا بتوانیم بخشی از نیاز واحدهای تولیدی به نیروهای تحصیل‌کرده را برطرف کنیم. در سال گذشته همین سامانه باعث ایجاد هزار فرصت شغلی برای دانش‌آموختگان دانشگاهی در خراسان‌رضوی شد. الان آگهی استخدام توسط واحدهای صنعتی در این سامانه ده تا پانزده تاست. مهندس حسینی، رئیس خانۀ صنعت استان در دهۀ۶۰ در آلمان تحصیل می‌کرده است. الان دانشگاه برلین هنوز با ایشان در ارتباط است. ما هم دنبال چنین ایده‌ای هستیم و می‌خواهیم ارتباط مؤثر دانش‌آموخته و دانشگاه و صنعت حتی در سال‌های بعد از اتمام تحصیل نیز ادامه داشته باشد. 

 

ایجاد دفاتر صنعت و دانشگاه در شهرستان‌های خراسان‌رضوی

امروز نگاه دانشگاه و صنعت به یکدیگر تغییر کرده است و هر دو به‌دنبال ارتباط مؤثر و پایدار با هم هستند. امروز رئیس دانشگاه فردوسی می‌گوید اگر صنعت مایل باشد، ما استاد مقیم به واحدهای تولیدی خواهیم فرستاد تا در واحد صنعتی مستقر شده و به عارضه‌یابی مشکلات تولید بپردازد. هم‌اکنون بحث ایجاد دفاتر صنعت و دانشگاه در شهرستان‌های خراسان‌رضوی درحال راه‌اندازی است و خانۀ صنعت کشور نیز از ایجاد باشگاه‌های دانشگاهی استقبال کرده و می‌خواهد همین طرح خراسان‌رضوی را در سایر استان‌ها نیز راه‌اندازی کند.

 

اشتیاق جوانان به کارآفرینی افزایش یافته است

اقداماتی که انجام شده، سبب شده است تا رابطۀ صنعت و دانشگاه در خراسان‌رضوی از شکل کلیشه‌ای دهه‌های گذشته خارج شود؛ به‌طوری‌که امروز دانشگاه فردوسی درحال بررسی سرفصل‌های درسی و به‌روز‌رسانی آن‌ها براساس نیازهای واحدهای تولیدی کشور است. همین مسئله می‌تواند سبب دلگرمی‌ شود که خروجی دانشگاه‌ها بسیار بیشتر از گذشته برای صنعت کشور ثمربخش خواهد بود. درحال‌حاضر استقبال از نشست‌های ما به‌حدی است که بعد از هر جلسه با کارآفرینان، جوانان زیادی با ما تماس می‌گیرند و سؤال می‌کنند که چگونه می‌توانند یک فعالیت تولیدی را راه‌اندازی کنند.

 

استقبال از کار نیمه‌وقت دانشجویی در کشورهای توسعه یافته

ما هم داریم در دانشگاه عامل اشتغال معرفی می‌کنیم تا از این طریق ارتباط صنعت و دانشجویان بیشتر شود. براساس این طرح، دانشجویانی که مایل باشند، می‌توانند به‌صورت نیمه‌وقت هم در بخش‌های مختلف صنعت به فعالیت مشغول شده و تجربه کسب کنند و درآمدی هم داشته باشند. الان در کشورهای توسعه‌یافته همین بحث کار نیمه‌وقت دانشجویی وجود داشته و واحدهای صنعتی نیز از این مسئله استقبال می‌کنند. هدف‌ از ارتباط صنعت با دانشگاه‌ها این بود که دانشگاه‌ها کلینیک صنعت باشند و معضلات صنعت در دانشگاه حل شود. چند هدف را با گفتمان‌سازی با دانشگاه‌ها آغاز کردیم که می‌توان به تجربۀ عملی دانش‌آموخته در دانشگاه اشاره کرد. در باشگاه دانشگاه، عموم دانشجویان می‌توانند براساس رشتۀ خود طبق برنامه‌ریزی صورت‌گرفته از واحدهای مرتبط با رشتۀ خود مستمر بازدید کنند و تحقیقات میدانی انجام دهند. حمایت از کارآموزی و کارورزی دانشجویان، از اهداف دیگر باشگاه دانشگاهی است؛ زیرا پیش‌تر، دانشجو فقط برای مهر کارورزی مراجعه می‌کرد، اما اکنون به‌عنوان نیروی موظف در واحد صنعتی حضور می‌یابد.

..........................................

 

دیدگاه دو/ دکتر بابک رضایی

  • باید پایان‌نامه‌ها تقاضامحور باشند

 

در سال‌های اخیر ما در دانشگاه فردوسی با همکاری خانۀ صنعت تلاش کردیم تا با ایجاد باشگاه، تابوهای کلیشه‌ای را که بر سرِ راه رابطۀ دو نهاد مهم کشور وجود داشت، برداریم و همین مسئله امروز درحال نشان‌دادن اثرات مثبت خود، هم در محیط دانشگاه و هم محیط صنعت استان است. در گذشته، این گله بود که صنعت می‌گفت دانشگاه زبان من را نمی‌فهمد و دانشگاه هم می‌گفت من فقط در مرز دانش حرکت می‌کنم؛ اما امروز هر دو احساس کرده‌اند به هم نیاز دارند و باید با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در دانشگاه فردوسی طرحی را گذاشته‌ایم تا براساس آن، استادها به واحدهای تولیدی سر زده و مسائل را بررسی کنند و آن‌ها را در کلاس‌های درس به دانشجوها ارائه دهند.

 

انتقال دانش تجربی به دانشجوها

دانش دو گونه است؛ یکی تئوری است و یکی هم در فرایند تجربه آموخته می‌شود. در‌حال‌حاضر در کنار آموزش تئوری از صنعتگران دعوت می‌کنیم تا در کلاس درس حضور یابند و تجربه‌های خود را به دانشجویان ارائه دهند. هم‌اکنون می‌خواهیم کاری انجام دهیم تا ۳۰درصد پایان‌نامه‌ها، تقاضامحور شده و این‌گونه باشند که تازمانی‌که تولیدکننده نگوید که این پایان‌نامه توانسته مشکل من را حل کند، دانشجو نتواند از پایان‌نامۀ خود دفاع کند. برای این کار ما باید طرح‌هایی را تدوین کنیم که در آن مسائل عملی و موردنیاز صنعت به‌صورت طرح به دانشجو ارائه شده و او بتواند برای آن‌ها راه‌حل پیدا کند. خوبی این فرایند این است که از دانشجویان مقاطع تحصیلات تکمیلی استفاده می‌کنیم و این‌ها به‌دلیل اینکه هم در داخل بازار کار هستند و هم دانشگاه، بهتر می‌توانند نیازهای صنعت را شناسایی و رفع کنند.

وقتی سامانۀ باشگاه دانشگاهی درحال ایجاد بود، من این دغدغه را داشتم که آیا این سامانه می‌تواند به میزان نیاز افراد، فرصت شغلی معرفی کند؟ اما حالا که چندماهی از این مسئله می‌گذرد، به‌خوبی این مسئله را جواب داده و به موفقیت خوبی رسیده است.

 

هر دانشگاه باید بتواند از استقلال نسبی برخوردار باشد

برقراری ارتباط مؤثر میان جامعۀ کارآفرینان با دانشجویان، جذب دانشجویان در واحدهای صنعتی و معدنی، انجام مطالعات استراتژیک و پژوهش‌های صنعتی و معدنی، حمایت از نخبگان، مخترعان و پایان‌نامه‌های دانشجویان، حضور مستقیم مدیران ۲۹ انجمن صنایع همگن استان در دانشگاه، برگزاری کارگاه‌های تخصصی، استفاده از ظرفیت‌های علمی‌ برای تولید دانش‌بنیان، برگزاری بازدیدهای علمی‌‌صنعتی و همایش‌های کارآفرینی و نمایشگاه‌های تولیدکنندگان، ازجمله‌اهداف تعیین‌شده برای باشگاه دانشگاهی است که تاکنون خروجی‌های خوبی نیز داشته است.

ما باید سیستم دانشگاه‌های خودمان را به‌سمتی ببریم تا هر دانشگاهی بتواند در زمینۀ انتخاب دانشجو و همچنین روش‌های تدریس، از استقلال نسبی برخوردار باشد. الان منِ استاد باید با دانشجویی کار کنم که از طریق کنکور انتخاب شده است؛ در‌حالی‌که در کشورهای توسعه‌یافته، دانشگاه دراین‌زمینه استقلال دارد. خودِ این موضوع کمک خوبی به انتخاب دانشجویان کوشاتر و همچنین باانگیزه‌تر می‌کند که یکی از خروجی‌های آن این است که دانشجو در زمان کارآموزی در واحد صنعتی انگیزه دارد و میل و اشتیاق به آموختن سبب می‌شود تا دورۀ کارآموزی بهره‌وری مناسبی داشته باشد.

 

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی