کد خبر : 74335
/ 20:13

بی‌توجهی نفتی و سرمایه‌ای که خطر پذیر نیست

دکتر رضا لطفی، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی در گفتگو با شهرآرا از مشکلات موجود در ارتباط صنعت و دانشگاه می‌‌گوید ...

بی‌توجهی نفتی و سرمایه‌ای که خطر پذیر نیست

خبرنگار: حامد سرادار

شهرآرا آنلاین / ایجاد ارتباط بین صنعت و دانشگاه یکی از آن موضوعاتی است که تمام مسئولان کشور سال‌هاست دربارۀ آن صحبت می‌کنند اما هیچ‌گاه به صورت ملموس قدمی برای به وقوع پیوستن آن برداشته نمی‌شود. در واقع، هماهنگی بین صنعت و دانشگاه رویکردی برای حل مشکلات صنعت توسط دانش است که یکی از مهم‌ترین راه‌حل‌های مورد استفادۀ کشورهای پیشرفته برای رشد و توسعه‌یافتگی است. در این بین هستند افرادی که خود به دنبال مشکلات صنعت رفته‌اند و با دانش خود چاره‌ای برای آن اندیشیده‌اند هرچند در راه تجاری‌سازی راه‌حل خود پیچ‌وخم‌های بسیار طی کرده‌اند و کم‌لطفی‌های زیاد دیده‌اند. یکی از این افراد دکتر رضا لطفی، از اعضای هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد، است که با همراهی چند دانشجوی خود و راه‌اندازی شرکتی دانش‌بنیان توانسته است گرهی از مشکلات صنعت باز کند. در ادامه، گفتگوی شهرآرا با این کارآفرین برجسته را می‌خوانید.

 

حل مسائل اشتباه

دکتر رضا لطفی در سال ۱۳۵۵ در مشهد متولد و در سال ۱۳۷۲ در رشتۀ الکترونیک وارد دانشگاه صنعتی شریف می‌شود. در سال ۸۳ موفق شد از دانشکدۀ فنی تهران مدرک دکترا اخذ کند و از همان سال تاکنون عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد است.

دکتر رضا لطفی با بیان اینکه از سال ۹۳ استاد‌تمام دانشگاه فردوسی شده است می‌گوید: «از همین سال بود که بیشتر تلاش کردم صورت مسئله را برای خودم عوض کنم و به سمت پژوهش‌های کاربردی و کارآفرینی بروم چراکه حس کردم ما در این دو حوزه مشکلات فراوانی در کشور داریم. متأسفانه در بیشتر دانشکده‌های مهندسی ما، به جای تربیت مهندس مورد نیاز صنعت، فقط معلم تربیت می‌شود و به همین دلیل، فارغ‌التحصیلان ما قابلیت جذب در صنعت را ندارند و همین ساختار غلط باعث می‌شود در تحصیلات تکمیلی در دانشگاه‌هایمان صرفاً مقاله‌محور جلو برویم و به نیازهای صنعت و جامعه توجه کافی صورت نگیرد در حالی که در کشورهای پیشرفته دانشجویان دکترا مسائل واقعی موجود در صنعت یا مسائل مطرح در پروژه‌های ملی را حل می‌کنند.».

دکتر لطفی در پاسخ به این سؤال که نگاه صنعت به پژوهش‌های دانشگاهی چگونه است بیان می‌کند: «ما دو گونه صنعت در کشور داریم: یکی صنعت خصوصی و دیگری صنعت دولتی و شبه‌دولتی که به «خصولتی» معروف است. به نظر می رسد که تنها صنعت خصوصی، به دلیل استفاده نکردن از رانت‌های موجود، مجبور است کار نو و کار خوب انجام دهد تا بتواند به حیات خود ادامه دهد اما فعلا این همکاری کم‌رنگ است. من صنعت را مقصر نمی‌دانم چراکه، اگر پژوهشگر با صنعت خوب صحبت کند و درک متقابل وجود داشته باشد، فوق‌العاده زیاد است مسائلی که در صنعت حل می‌شود و هر دو طرف از این قضیه استفاده می‌برند. متأسفانه ما در دانشگاه خوب مسئله حل می‌کنیم اما مسئلۀ خوب حل نمی‌کنیم و راه‌حل هم این است که منِ استاد دانشگاه با صنعت صحبت کنم و در قالب پروژۀ فوق‌لیسانس نیاز صنعت را ترجمه کنم، همچنان که در کشورهای پیشرفتۀ دنیا، ارتباط صنعت و دانشگاه را خیلی جدی گرفته‌اند. مثلا در بعضی دانشگاه‌ها دانشجویان مهندسی در سه مقطع خیلی طولانی تر به کارآموزی می‌روند اما در ایران دانشجویان تنها موظفند یک دورۀ کوتاه یک‌و‌نیم‌ماهه را صرف کارآموزی کنند. متأسفانه در کشور ما، به دلیل وجود درآمدهای نفتی، چندان به پتانسیل‌های موجود در توسعۀ صنعت و به تبع آن ارتباط جدی دانشگاه و صنعت توجه نمی‌شود.»

 

شرکتی برای رفع نیازهای صنعت

این عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی در ارتباط با شرکت دانش‌بنیانی که تأسیس کرده است عنوان می‌کند: «کار را از تابستان ۱۳۸۶ با پروژۀ طراحی و ساخت لول‌گیج (اندازه‌گیری سطح) در پمپ بنزین‌ها آغاز کردیم. کاربرد این وسیله اندازه‌گیری ارتفاع دقیق بنزین در مخازن پمپ‌بنزین‌هاست و، بر اساس نیازی که جایگاه‌داران بنزین داشتند، این پروژه تعریف شد. از دل این پروژه که با همکاری تعدادی از دانشجویان آغاز شد شرکت دانش‌بنیان ما با اسم «پایافناوران فردوسی» در مرکز رشد دانشگاه شکل گرفت. پروژۀ لول‌گیج تا سال ۹۱ به اتمام رسید اما، به دلیل مشکلات مختلف در تست استاندارد این دستگاه، پروژه به تولید صنعتی نرسید‌. پروژۀ دیگری را براساس نیاز صنعت پزشکی (به‌منظور تأخیر انداختن در ایجاد زخم کف پا در بیماران دیابتی و ارائۀ کفی کفش طبی استاندارد) از سال ۹۰ آغاز کردیم که هم‌اکنون به مرحلۀ تولید و فروش رسیده است. خروجی این پروژه دستگاهی است که به اختصار ‌پی‌تی‌اسکن نام دارد و، با اندازه‌گیری میزان توزیع فشار کف پا، امکان ساخت کفی کفش طبی مناسب را مهیا می‌کند.».

 

سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر عین اسلام است

دکتر لطفی دربارۀ حمایت از ایده‌ها عنوان می‌کند: «در کشورهای پیشرفته مراکز رشد دانشگاهی در طرح‌ها سرمایه‌گذاری کرده و شریک می‌شوند اما در ایران تقریباً یک استارتاپ را رها می‌کنیم و حمایت‌ها در حد اختصاص اتاق و برخی حمایت های اولیه باقی می‌ماند. البته در این مورد معتقدم مهم‌ترین خدمت به دانشجو این است که اطلاعات و فکرش کامل‌تر بشود. همچنین معتقدم دانشجویان و اعضای هیئت علمی در ایران وقتی دربارۀ کارآفرینی صحبت می‌کنند تفکر سنتی نسبت به این مقوله دارند. به نظر من، مقولۀ مهم‌تر از پول و سرمایه گسترش فرهنگ کارآفرینی است. دانشجوی ما بلد نیست پس از اتمام تحصیل، ایده‌های خود را تبدیل به کار، محصول و در نهایت درآمد کند.».

وی ادامه می‌دهد: «بسیاری از شرکت‌های دانش‌بنیان هم‌اکنون به خاطر وام‌ها به مشکل خورده‌اند و با شکست مواجه می‌شوند چراکه در اکثر شرکت‌های دانش‌بنیان، به جای سرمایه‌گذاری خطرپذیر، از وام به منظور سرمایۀ اولیه استفاده می‌شود و، در صورت زمان‌بندی غلط و نرسیدن به اهداف شرکت، با شکست روبه‌رو می‌شوند. لذا نیاز است ذهنیت سرمایه‌گذاری در این شرکت‌ها تغییر کند. حال، خوشبختانه معاونت فناوری ریاست‌جمهوری نیز به دنبال این است که واقعاً در این زمینه کمکی بشود و بیشتر سرمایه‌گذاری‌ها به سمت کارهایی برود که منجر به ایجاد شرکت دانش‌بنیان بشود و ای کاش به سمتی برویم که سرمایه‌گذار ریسک‌پذیر روزبه‌روز بیشتر بشود که عین اسلام است. از طرفی، ربا نیست و سرمایه‌گذاری و مشارکت است، و از طرفی هم پژوهشگر می‌تواند، بدون نگرانی از پرداخت سود، در مسیر درست، به سمت تولید محصول پیش برود.».

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی