کد خبر : 73974
/ 22:22
گفتگوی شهرآرا با دکتر غلامرضا حیدری رئیس مرکز تحقیقات پیشگیری و کنترل دخانیات به مناسبت روز جهانی بدون دخانیات؛

افزایش تولید سیگار به بهانۀ اشتغال!

مصرف سیگار در کشور به‌منزلۀ برداشتن گام اول در استعمال مواد مخدر در آینده است.

افزایش تولید سیگار به بهانۀ اشتغال!

خبرنگار: محمد سلامی

گفتگوی شهرآرا آنلاین / تحقیقات نشان داده است کسانی که به مواد مخدر معتاد شده‌اند، در ابتدا با سیگار آشنا شده و کشیدن روزانۀ سیگار را امری بی‌اهمیت و عادی می‌دانسته‌اند. متأسفانه آمارها نشان می‌دهد که در سالیان اخیر ما با افزایش تولید سیگار در کشور و همچنین افزایش جامعۀ سیگاری کشور مواجه بوده‌ایم. در این زمینه و به‌مناسبت «روز جهانی بدون دخانیات» به‌سراغ دکتر غلامرضا حیدری، رئیس مرکز تحقیقات پیشگیری و کنترل دخانیات دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی رفتیم تا با دلایل این افزایش مصرف آشنا شویم.

 

مصرف دخانیات در کشور ما در چه وضعیتی قرار دارد؟

مصرف دخانیات در کشور ما وقتی که با کشورهای همسایه مقایسه می‌شود، ظاهراً وضعیت نسبتاً خوبی دارد، ولی وقتی با کل دنیا مقایسه می‌شود، ما در حد متوسط هستیم؛ یعنی خیلی از کشورها بهتر و پیشرفته‌تر از ما برنامه‌های کنترل دخانیات را انجام می‌دهند و مصرف دخانیات در آن‌ها کمتر از کشور ماست. اروپای شمالی، کانادا، نیوزیلند و استرالیا از این دسته کشورها هستند. خیلی از کشورها هم هستند که وضعیتشان از ما بدتر است، مانند کشورهای آفریقایی و اروپای شرقی. 

 

آخرین آماری که در رابطه با میزان مصرف دخانیات در کشور وجود دارد، بیانگر چیست؟

گزارش‌ها حاکی از آن است که در ایران حدوداً ۱۱‌درصد از جمعیت کشورمان سیگار می‌کشند که این رقم در آقایان نزدیک ۲۰‌درصد و در خانم‌ها نزدیک ۲‌درصد است. اگر قرار باشد مصرف قلیان را هم به دخانیات اضافه کنیم، عدد خیلی بیشتر می‌شود. در این صورت عدد به حدود ۲۰ تا ۳۰‌درصد در بانوان و حدود ۳۰ تا ۴۰درصد در آقایان خواهد رسید که عمدتاً در قشر جوان و نوجوان شیوع بیشتری دارد. بااین‌حال وقتی این عدد و رقم را با کشورهای منطقه مقایسه می‌کنیم، می‌بینیم که ایران وضعیت نسبتاً بهتری نسبت‌به کشورهای منطقه دارد. در کل آن‌طورکه به نظر می‌رسد حدود ۱۰میلیون نفر در کشور سیگار می‌کشند که عمدتاً بالای ۱۵سال و بیشتر هم از آقایان هستند.

 

سالانه چند نخ سیگار در کشور مصرف می‌شود؟

محاسبۀ این عدد، غیرواقعی است و مقدار دقیقی از آن به دست نمی‌آید. آمار مصرف سالیانه در حدود ۶۰میلیارد نخ پیش‌بینی می‌شود که ممکن است در برخی سال‌ها بیشتر از این و در برخی سال‌ها کمتر از این مقدار باشد. به نظر می‌رسد حدود ۱۰ تا ۱۲‌درصد آن از سیگارهای قاچاق تأمین شود و بقیه سیگارهای تولید داخل باشد یا ازطرق واردات قانونی به دست مصرف‌کنندۀ ایرانی برسد.

 

مصرف سیگار در دانش‌آموزان ما چگونه است؟

در دانش‌آموزان تعاریف فرق می‌کند. در ردۀ سنی نوجوان یعنی بین ۱۳ تا ۱۹سال، باید باتوجه‌به تعریف، مصرف را مشخص کرد. در کل حدود ۳‌درصد از نوجوانان پسر و کمتر از یک درصد از دخترهای نوجوان سیگار می‌کشند.

 

گاهی اخباری مبنی بر میزان مرگ و میر به واسطه استعمال دخانیات در کشور منتشر می شود. تحلیل شما از این آمارها چیست؟

اولا ما در ایران این آمار را نداریم. مرگ‌های وابسته به دخانیات در ایران جزو آمار طبقه‌بندی نمی‌شود. این‌جور مرگ و میرها عمدتاً در زمرۀ عارضه‌های قلبی یا سکته‌های قلبی به حساب می‌آیند. حالا این ایست قلبی چقدر مربوط‌به دخانیات بوده و چه مقدار نبوده است، جای بحث دارد. مطالعۀ مهمی که در دنیا انجام گرفته و چندین سال روی آن کار شده و محاسبات دقیق ریاضی روی آن انجام گرفته است، نشان می‌دهد که برای هر میلیون نخ سیگار مصرفی یک مورد مرگ اتفاق می‌افتد. وقتی این آمار را با مصرف نخ سیگار در کشورمان مقایسه می‌کنیم، به نظر می‌رسد که در کشورمان سالیانه حدود ۶۰هزار مرگ منجر به مصرف دخانیات داریم.

 

اگر بخواهیم به قوانین ضددخانیات کشورمان نگاهی بیندازیم، آسیب‌شناسی آن‌ها را در چه مواردی می‌دانید؟

ما جزو کشورهایی هستیم که قانون جامع کنترل دخانیات داریم. این یک قدمِ رو به جلو و مثبت برای کشورمان محسوب می‌شود. خیلی‌ کشورها این قانون جامع را که تمامی موارد به دخانیات را پوشش می‌دهد، ندارند. آن‌ها قوانین جسته‌و‌گریخته و مقطعی دارند. پس وجود این‌چنین قوانینی در کشور، یک فرصت بسیار خوب و ایدئال است. اما اینکه نقاط ضعف در نظارت و اجرا در این قوانین دیده می‌شود، باید بگویم بله؛ در بسیاری از موارد، ضعف اجرا دیده می‌شود. برای مثال تصاویر بهداشتی و آن هشدارهایی که باید به‌صورت مصور در پاکت‌های سیگار ترسیم شود، چندسالی است که تغییر نکرده است. تصاویر گویا، بازدارنده و مناسبی انتخاب نشده است. ما هنوز در فروش سیگار به افراد زیر ۱۸سال با مشکل مواجه هستیم. در قانون پیش‌بینی شده است که مصرف سیگار در اماکن عمومی مستوجب تخلف و جرائم نقدی است که حتی مبالغ آن در قانون پیش‌بینی شده است، ولی فی‌الواقع شرایط برای اجرای آن مهیا نیست و در‌واقع کسی ناظر بر اجرای این جرائم نیست. در قانون ذکر شده است که رئیس، سرپرست یا مسئول آن امکنه وظیفه دارد که با آن جرائم برخورد کند، ولی عملا راهکار و دستورالعمل‌های مشخصی برای این‌ کار نداریم.در کل، قانون خوبی داریم و در مواردی توانسته‌ایم شرایط را تا‌جایی‌که امکان داریم بهتر کنیم، ولی در بسیاری از مواردی که حتی در قانون هم ذکر شده است، ما توفیق چندانی نداشته‌ایم. یکی از مهم‌ترین مواردی که در قانون ذکر شده و بسیار نقش بازدارنده در مصرف دخانیات دارد، گران‌کردن سیگار از‌طریق افزایش مالیات است. در این چند‌ساله در این زمینه اصلا موفقیت مؤثر و قابل‌قبولی نداشته‌ایم. قیمت سیگار حتی در مقام مقایسه با کشورهای پیرامون ما، ارزان‌تر است.

 

طبق قانون، از سال‌۸۵ باید سالانه ۱۰ درصد به عوارض خرده‌فروشی دخانیات اضافه شود که فقط دو سال آن شکل اجرایی به خود گرفته است. علت اجرا‌نشدن آن چیست؟

باید این اتفاق در مجلس بیفتد. هرسال، باید رایزنی و سؤال‌های نمایندگان در این زمینه پاسخ داده شده و مدارک و مستندات به نمایندگان ارائه شود. یکی از عواملی که باعث می‌شود این شرایط به‌خوبی پیگیری نشود، نگاه و باور غلطی است که در جامعه وجود دارد؛ به این معنا که افزایش قیمت باعث افزایش قاچاق می‌شود؛ در‌حالی‌که تجارب چندین‌دهۀ دنیا نشان می‌دهد که افزایش قیمت نه‌تنها باعث افزایش قاچاق نمی‌شود؛ بلکه شرایط افزایش قاچاق، معضل و مشکلی مربوط به مملکت است. ارتباطی بین افزایش قیمت محصولات و افزایش قاچاق وجود ندارد و حتی کشورهایی که این قوانین را به‌خوبی اجرا می‌کنند به‌سمت کاهش میزان قاچاق پیش می‌روند. جالب است که این کشورها، بالاترین قیمت‌های سیگار را در کشورشان دارند.

 

این نظر که افزایش قیمت سیگار منجر به افزایش قاچاق می‌شود، دلیل قانع‌کننده‌ای نیست و به نظر می‌رسد عامل دیگری پشت این بهانۀ واهی قرار دارد.

اگر فکر می‌کنید که دست‌هایی پشت پرده است که نمی‌گذارد سیگار گران‌تر بشود باید بگویم بلی؛ من هم با شما موافق هستم، ولی این دست‌ها چرا این‌کار را می‌کنند، دو علت بیشتر ندارد. یک گونه دست‌ها، دست‌های نادانند و از نادانی‌شان این کار را می‌کنند. آن‌ها فکر می‌کردندکه اگر مثلا ما قیمت یک یخچال را گران‌تر کنیم، یخچال ارزان‌تر از مرزها عبور پیدا می‌کند و آن یخچال ارزان‌تر وارد کشور می‌شود.

یک سری از این دست‌ها دست‌هایی هستند که مغرضند؛ یعنی دانسته به‌دنبال منافع شخصی و مالی خودشان هستند و نمی‌گذارند افزایش قیمت صورت پذیرد. برخی با کاهش قیمت سیگار می‌خواهند تولیدات و سود تجارت کار را بیشتر کنند. در‌حالی‌که تولید بیشتر سیگار با تولید بیشتر یخچال یا هر وسیله و لوازم خانوادگی، متفاوت است. سیگار، کالایی آسیب‌رسان به جامعه محسوب می‌شود. شعاری که باید تولیداتمان افزایش پیدا کند یا محصولاتمان بیشتر شود را درمورد سیگار نباید استفاده کنیم.

 

یعنی این‌ها همان لابی‌گران، کارخانه‌داران و وارد‌کنندگان سیگار هستند؟

برخی از آن‌ها بله. بخش بزرگی از این‌گروه افراد، نادان‌هایی هستند که می‌خواهند این شرایط و وضعیت را تغییر بدهند. در‌واقع آنان آگاه به این مورد نیستند که این کالا، پدیده‌ای مضر برای بهداشت، سلامت عمومی و حتی شرایط اقتصادی‌اجتماعی یک جامعه است. آن‌ها سیگار را خیلی کم‌رنگ و کم‌ضرر می‌دانند.

 

سیگار در تبصرۀ۳ مادۀ ۱۲۰ قانون پنجم توسعه از ممنوعیت ورود کالاهای غیرضرور خارج شده است. چرا؟ مگر سیگار کالای ضروری است؟

در این مورد اطلاعی ندارم.

 

در ادامه بیان شده که به سیگارهای وارداتی مجوز داده می‌شود که در داخل تولید شود. آیا این کار به افزایش تولید سیگار منجر نمی‌شود؟

یکی از بحث‌ها این است که ظرف چند سال اخیر به شرایط تولید داخل بیشتر دقت شده است. بسترهای مناسب‌تری برای تولید ایجاد شده است، ولی این شرایط به شکلی نیست که ما بخواهیم رونق تولید سیگار را به‌عنوان یک کالای آسیب‌رسان و مضر در کشور بیشتر کنیم. ما رونق بازارِ رایانه، مبلمان و خیلی از موارد دیگر را در داخل کشور بیشتر می‌کنیم، ولی نباید همین نگاه را به سیگار داشته باشیم.

 

قانون توازن تولید در داخل با مصرف سیگار در کشور را به‌عنوان هدف اعلام کرده است. مگر الان سیگار به اندازۀ لازم در کشور تولید نمی‌شود؟

خیر. تولید سیگار ما همیشه کمتر از مصرف است. ما همیشه معضل واردات قانونی به‌همراه واردات غیرقانونی و قاچاق سیگار را در کشور شاهد هستیم. همۀ محصولات دخانیاتِ مصرفی در کشور، تولیدی نیستند و مقدار زیادی که تقریباً حدود ۳۰ تا ۳۵‌درصد است، به‌صورت قانونی وارد می‌شود.

..........................................

 

  • افزایش مالیات بر سیگار، سریع‌ترین راه کاهش مصرف دخانیات

 

چرا در برنامۀ ششم توسعه، موضوع مالیات بر سیگار در حاشیه ماند؟

مسئولان به افزایش قیمت مالیات چندان اهمیت نمی‌دهند. به بقیۀ موارد دقت شده ولی سیگار از این دقت، دور مانده است.

 

قانون سه سال قبل، وظایف حاکمیتی را از شرکت دخانیات ایران گرفت و به مرکز برنامه‌ریزی و نظارت بر دخانیات کشور وابسته به وزارت صنعت، معدن و تجارت سپرد. دلیل این تغییر و تحول چه بود؟ مگر اختلالی در کار پیش آمده بود؟

چندان فرقی نمی‌کند. در هر وزارتخانه‌ای که باشد بالاخره زیر‌نظر دولت است. از سال‌ها قبل درزمینۀ خصوصی‌سازی نگاه جدیدی شکل گرفت که این موضوع زیرنظر دولت نباشد، ولی بر‌اساس قانون جامع کنترل دخانیات، تمامی این کارها باید در انحصار دولت باشد؛ یعنی دولت می‌تواند به هر وزراتخانه‌ای که خود صلاح بداند امور دخانیات را واگذار کند. مهم این است که دولت باید در تولیدات و واردات سیگار نظارت داشته باشد که این مطابق با نص قانون است.

 

با این تغییر مدیریت، ما شاهد کشت‌های وسیع‌تر توتون و تنباکو در ایران بودیم.

فرقی نمی‌کند. با این شرایط جدید، در‌هر‌صورت تولیدات افزایش می‌یابد. تولیدات افزایش‌یافته چه به‌صورت افزایش سطح کشت توتون و چه به‌صورت ورود تنباکو به کشور، نباید به تولید دخانیات در کشور دامن بزند.

 

ولی متأسفانه افزایش تولید دخانیات در ایران اتفاق افتاده است.

بله، این کار شده است. اگر این شرایط به وجود نمی‌آمد، وضعیت کنترل دخانیات در کشور ما بهتر بود.

 

نظر مرکز برنامه‌ریزی و نظارت بر دخانیات وزارت صنعت این است که اگر تولید کاهش یابد، قاچاق سیگار افزایش پیدا می‌کند. آیا معقول است؟

اصلا باید تولید کاهش پیدا کند و کنترل بر کالای قاچاق افزایش پیدا کند. این‌ها دو تا مقولۀ جدا از هم هستند که هم‌زمان باید با هم اجرا شوند.

 

برخی بر‌خلاف نظر شما می گویندنیازی به کاهش تولید نیست؛ بلکه باید از‌طریق افزایش مالیات بر دخانیات، قیمت سیگار را در کشور بالا برد.

نباید ساده‌انگارانه به موضوع نگاه کرد. باید تمامی این موارد در‌راستای هم و به موازات هم اجرا شود. شما نمی‌توانید از هزینۀ درمان ترک دخانیات بگذرید، نمی‌توانید از افزایش مالیات بگذرید، نمی‌توانید از کنترل در مرزها غفلت کنید. به همین ترتیب ۲۰‌مورد دیگر است که باید با هم اجرا بشود تا وضعیت مانند کشور اروگوئه شود که الان از پیشتازترین یا پیش‌روترین کشورها در زمینۀ کنترل دخانیات در دنیاست.

 

اینکه ما به ۲۰ مؤلفه نیاز داریم تا با پیگیری همۀ آن‌ها به وضعیت دخانیات کشورمان سروسامان بدهیم کاملا صحیح است، اما تحقق این ۲۰ مؤلفه با هم، مانند یک رؤیا و مدینۀ فاضله است که به سالیان مدید نیازمند است. احتمالا یک عامل کلیدی وجود دارد که با پیگیری آن زودتر به نتیجه خواهیم رسید. به نظر شما آن عامل چیست؟

افزایش قیمت. با این کار شرایط بهتر خواهد شد.

 

برای تأیید گفتۀ خود، آماری در دست دارید یا پژوهشی انجام داده‌اید که با افزایش قیمت سیگار از جمعیت دخانیاتی کشور کاسته می‌شود؟

من تجارب دنیا را خدمت‌تان عرض می‌کنم. در کشورهایی که در آن‌ها افزایش مالیات انجام گرفته، مقدار مصرف چندین‌برابر به‌طور معکوس کاهش یافته است.

 

در سال۱۳۹۵ شاهد بودیم که تولید سیگار ۵۰درصد افزایش یافت. علت آن چه بود؟

بی‌توجهی به نظارت. سیگار را با دیگر تولیدات ملی در یک ظرف قرار داده‌اند و اعتقاد دارند که ما باید از تولیدات داخلی و ملی حمایت کنیم! یکی از این تولیدات ملی سیگار بوده است؛ در‌حالی‌‌که سیگار باید از این ظرف بیرون می‌آمد.

 

103362.jpg

 

..........................................

 

دریچه/ عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی، دکتر ذبیح نیکفر

  • در مسئولان برای کنترل دخانیات عزمی دیده نمی‌شود

 

103364.jpgدلیل افزایش‌نیافتن مالیات بر سیگار به موجب مادۀ۸ قانون «جامع کنترل و مبارزه ملی با دخانیات» در چیست؟

براساس مصوبه‌ای در برنامۀ ششم توسعه، باید شناسه‌ای برای تولیدات دخانیات و واردات آن اخذ شود که با اجرای آن جلوی قاچاق گرفته می‌شود و مالیات وصول خواهد شد. اینکه در سال‌های قبل مالیات تحقق نیافته، شاید علتش همین بوده که شناسه‌گذاری انجام نگرفته است.

 

ما از‌جمله کشورهایی هستیم که سیگار در آن بسیار ارزان است. فکر نمی‌کنید این کار منجر به استعمال بیشتر سیگار مخصوصاً در طیف نوجوان می‌شود؟

الان از محل قاچاق سیگار، هزاران میلیارد نصیب قاچاقچیان و مبادی ورودی غیر‌قانونی می‌شود. اگر دولت بتواند از این قاچاق جلوگیری کند، همین درآمد نصیب دولت می‌شود و می‌تواند بهترین شرایط را برای کاهش مواد دخانی در کشور فراهم کند. طبیعتاً اگر قیمت سیگار افزایش پیدا کند، بر روند کاهش مصرف دخانیاتی که الان در کشور مصرف می‌شود، تأثیرگذار خواهد بود.

 

بر‌اساس تبصرۀ۲ مادۀ یک قانون جامع دخانیات، ستاد کشوری کنترل و مبارزه با دخانیات که متشکل از چند وزیر است باید گزارش کارِ شش‌ماهۀ خود را به کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ارائه دهد. از چه موقع گزارش به مجلس دهم ارائه نشده است؟

گزارشی ارائه نشده است. باید گزارش ارائه می‌شد و قطعاً مجلس هم پیگیری خواهد کرد که گزارش ارائه شود.

 

این امر به‌خاطر نبود عزم جدی در مسئولان برای پیگیری دخانیات و کاهش آن نیست؟

به‌دلیل موضوع اشتغال‌زایی و اینکه دخانیات، یک صنعت درآمدزا محسوب می‌شود، متأسفانه برای کاهش مصرف و کنترل دخانیات عزمی دیده نمی‌شود.

 

فکر می‌کنید کدام وزارتخانه بیشترین قصور را در این زمینه داشته است؟

درواقع باید یک فرهنگ ایجاد شود؛ فرهنگ مبارزه با مواد دخانی و کاهش مصرف آن در کشور. در مدارس، رسانه‌ها و رسانۀ ملی باید فرهنگ‌سازی صورت پذیرد. وقتی در رسانه و فیلم‌هایی که تولید و پخش می‌شود، غیرمستقیم مواد دخانی تبلیغ می‌شود، اثرگذار است و باعث افزایش مصرف دخانیات در کشور می‌شود.

 

صدا‌و‌سیما در این زمینه توانسته به رسالت خودش بپردازد؟

نسبت به قبل بهتر شده، ولی به وضع مطلوب نرسیده است.

 

در این راستا با مسئولان صدا و سیما جلسه‌ای گذاشته‌اید؟

در‌زمینۀ تبلیغات سیگار جلسه‌ای برگزار نشده است و به نظر من با برگزاری جلسه مشکل حل نمی‌شود. باید یک عزم عمومی و ملی ایجاد و از همۀ امکانات موجود برای کاهش مصرف سیگار استفاده شود. عوارض سیگار و عوارض مواد دخانی را به اطلاع مردم برسانیم تا مصرف را کاهش دهیم.

 

کمیسیون بهداشت و درمان مجلس که شما در آن عضو هستید، چه وظیفه‌ای دارد؟

در ادوار گذشتۀ مجلس، مصوبه‌ای تصویب شده بود مبنی‌بر منع مصرف دخانیات در اماکن عمومی. این قانون خیلی مؤثر بود. امروزه در اماکن عمومی، مصرف دخانیات به صفر یا حداقل رسیده است. اگر در این راستا باز هم محدودیت‌هایی اعمال شود به‌همراه فرهنگ‌سازی، می‌تواند کمک شایانی باشد.

..........................................

 

دیدگاه / نایب رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، دکترمحمدحسین قربانی

  • قانون قوی اجرای ضعیف

 

103365.jpgقانون مبارزه با دخانیات در کشور ما سال۱۳۸۵ در مجلس تصویب شد و دولت آن را ابلاغ کرد. در این قانون به راه‌های مختلف کاهش مصرف دخانیات، مبارزه با قاچاق دخانیات و کاهش تولید دخانیات اشاره شده است. متأسفانه در سه‌چهار مورد به دلایل مختلف نتوانستیم موفق شویم؛ یکی فروش مواد دخانی به افراد زیر ۱۸ سال است که باید ممنوع باشد. فروش مدیریت‌شده، افزایش مالیات بر سیگار، کاهش مصرف در سنین مختلف و... موارد‌ی هستند که علی‌رغم کار و تلاش بسیار نتوانستیم بر آن‌ها فائق آییم و مصرف دخانیات را در کشور کاهش دهیم. امروزه شاهدیم که نه‌تنها جمعیت مصرف‌کنندۀ دخانیات را در کشور کاهش نداده‌ایم؛ بلکه متأسفانه مصرف دخانیات بین دانش‌آموزان، دانشجویان و علی‌الخصوص بانوان به‌طور چشمگیری افزایش پیدا کرده است. بسیاری از بیماری‌های قلبی و عروقی در کشور، ناشی از مصرف مواد دخانی است و چیزی در حدود ۲۰‌میلیارد تومان هزینۀ درمان کسانی است که مصرف‌کنندۀ مواد دخانی هستند. متأسفانه ما به‌دلیل نگاه غیرکارشناسانه به اشتغال، تولید دخانیات را در کشور بسیار زیاد کردیم.

 

سیاست غلط وزارت صنعت، معدن و تجارت

من فکر می‌کنم وزارت صنعت، معدن و تجارت، سیاست غلطی در پیش گرفته؛ اینکه فقط موضوع اشتغال مورد توجه آن‌ها بوده است، درحالی‌که در همان قوانین مبارزه با دخانیات، کاهش تولید و کاهش کشت توتون نیز مدنظر بوده است. وزارت کشاورزی موظف شده که به‌جای توتون، کشت جایگزینی معرفی کند. مسئولان به‌دلیل تولید داخلی و اشتغال و جلوگیری از قاچاق، مجوز تولید برندهای سیگار خارجی را در کشور صادر کردند. 

 

تنها راه کاهش دخانیات، افزایش مالیات است

تنها راه کاهش دخانیات در کشور افزایش مالیات است. ما در سال۹۴ و ۹۵ در مجلس بسیار تلاش کردیم و توانستیم در بودجه‌های سنواتی، مالیات بر دخانیات را حتی به ۴۰درصد افزایش دهیم. قانون مبارزه با دخانیات نیز همین امر را توصیه کرده و هرساله باید ۱۰درصد مالیات بر سیگار افزایش پیدا کند، ولی به دلایل مختلف که متأسفانه در مجلس نیز ردی از آن دیده می‌شود، درست یا غلط، به‌دلیل حمایت از تولید و جلوگیری از واردات قاچاق، مالیات را کاهش دادند. باور کنید این حرف نه کارشناسی است و نه با واقعیات‌ها منطبق است. به‌هر‌حال دست‌های پنهانی در همه جا حضور دارند و امروزه متأسفانه اثرگذار هستند.

 

دست‌های پنهان

نمی‌دانم این دست‌ها متعلق به چه کسانی است. اگر می‌دانستیم، دستشان را می‌شکستیم. دست‌های پنهان در همه جای اقتصاد کشور نفوذ کرده است. عوامل مختلفی در این قضایا دست دارند. خوشبینانه‌ترین استدلال همکاران ما در مجلس، این است که اگر مالیات را بیشتر کنیم، قاچاق افزایش پیدا می‌کند و به اشتغال ضربه خواهد خورد. متأسفانه باید بگویم و باور دارم که دست‌های پنهانی هست که نمی‌گذارد مالیات بر دخانیات افزایش پیدا کند؛ علی‌الخصوص مالیات بر دخانیاتی که امروز با برند خارجی در کشور ما تولید می‌شود.

 

کاری از دست وزیر بر‌نمی‌آید!

افزایش مالیات بر سیگار به اراده‌ای قوی نیاز دارد که ازعهدۀ یک وزیر، شخص و یا یک نمایندۀ مجلس به‌تنهایی برنمی‌آید و اراده‌ای ملی می‌خواهد تا کمک کنند و از قاچاق جلوگیری شود. در این زمینه باید باورها را عوض کنیم.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی