کد خبر : 73790
/ 18:10
گلایه‌های اشرفی تولیدکننده جوراب از نبود حمایت در سال حمایت از کار و تولید ملی؛

واردات بلای جان تولیدات

کارگاه جوراب‌بافی دلیر اشرفی مقصدمان است، برای رسیدن به این کارگاه تولیدی که تمام مواد مصرفی‌اش داخلی است، باید تا کال زرکش برویم.

واردات بلای جان تولیدات

خبرنگار: سمیرا منشادی

به گزارش شهرآرا آنلاین / به آدرسی که داریم می‌رسیم، اما نام و نشانی از کارگاه تولیدی جوراب نیست. هنگامی که اشرفی در را برایمان باز می‌کند با محیط کارگاهی کوچکی روبه‌رو می‌‌شویم که صدای چرخ‌ها قبل از هر چیزی به گوشمان می‌رسد. سال‌هاست که مدرک کارشناسی فیزیکش خاک می‌خورد اما به گفتۀ خودش کار در عرصۀ تولید و صنعت را با تمام سختی‌هایش به فیزیک ترجیح داده است. پای صحبت‌های اشرفی که جانباز هم هست می‌نشینیم که از دوران نوجوانی در کار تولید جوراب بوده و به گفتۀ خودش از صفر شروع کرده و حالا که در آستانۀ پنجاه سالگی قرار دارد، توانسته بعد از سال‌ها سخت کارکردن صاحب تولیدی جوراب شود. اما او از وضعیت فعلی بازار جوراب گلایه‌مند است.

..........................................

 

کار و درس در کنار هم

اشرفی متولد و بزرگ‌شدۀ تهران است و تا شش سال قبل که به مشهد کوچ می‌کند در آنجا زندگی کرده، آشنایی‌ او با جوراب‌بافی از دوران نوجوانی‌اش است:« برادر بزرگ‌ترم در کارگاه تولیدی جوراب کار می‌کرد، من هم به واسطۀ او با این کار آشنا شدم. زمانی‌هایی که می‌خواستم به بطالت در خیابان بگذرانم بخصوص

سه ماه تعطیلی‌ها را به کارگاه می‌رفتم و کنار دست برادرم کار یاد می‌گرفتم. این رفت‌ و آمدها ضرری به درسم نمی‌زد؛ بلکه سبب می‌شد تا با فکری بازتر درسم را دنبال کنم. به عبارتی کارکردن مانع درس خواندم نشد.».

 

دستگاه تولید جوراب ساختیم

کار را از پلۀ اول شروع کرده و به‌تدریج و با تجربه در طول سال‌ها بر این کار مسلط شده و حالا آنقدر تجربه دارد که با یک نگاه بتواند نوع، جنس و نقشۀ کار را تشخیص بدهد:« برای اینکه کار را یاد بگیرم همه قسمت‌هایی که مربوط به این کار است را امتحان کردم، پشت دستگاه ایستادم، چرخ‌کاری را انجام داده‌ام تا توانستم به کار مسلط شوم.» او فروششان را در آن برهه از زمان خوب توصیف می‌کند و می‌گوید:

« آن زمان فروش ما بسیار خوب بود شاید به خاطر اینکه آن دوران واردات بی‌رویه‌ وجود نداشت.» او فقط کار تولیدی انجام نداده؛ بلکه به ساخت دستگاه جوراب هم مدتی اشتغال داشته است:« هنگامی که در کاری فعالیت می‌کنی، دستت می‌آید که بازار گنجایش چه حد فعالیت اقتصادی‌ات را دارد و از سویی فکر و افق دیدت در کار باز می‌شود. از این‌رو مدتی که در این‌کار فعالیت کردم، در خودم این توانایی را دیدم که بتوانم دستگاه‌های جوراب‌بافی را در داخل تولید کنم. آن زمان کشور درگیر جنگ تحمیلی بود و این‌کار کمک بزرگی به اقتصاد کشور می‌کرد. آنقدر کارمان رونق داشت که در تحویل کارها به مشتری وعدۀ سه ماه بعد را می‌دادیم. کارمان خوب پیش می‌رفت تا اینکه ورق‌های فولاد را به خاطر جنگ سهمیه‌بندی کردند و به طبع اولویت اول صنایع کشتی‌سازی و... بود، به همین خاطر کارمان کم‌کم رو به تعطیلی گذاشت. تا سال ۷۱که به طور کلی آن را جمع کردم.».

 

دوباره کارگاه تولیدی

بعد از آن تاریخ دوباره اشرفی کار تولیدی‌اش را سرپا می‌کند:« بعد از این کارگاه ساخت دستگاه‌های جوراب‌بافی را جمع کردم، برای اینکه تولیدمان بر اساس آخرین تکنولوژی روز باشد ۲۰دستگاه بافت جوراب از ایتالیا وارد کردم و با دو شیفت کاری شروع کردم. دستگاه‌ها به‌طور شبانه‌روزی کار می‌کرد در حال حاضر هم قصد دارم چند دستگاه کامپیوتری وارد کنم تا کارمان به‌روزتر شود.».

 

نقل مکان به مشهد

بعد از سال‌ها فعالیت در تهران، مشهد را برای ادامۀ کارش انتخاب می‌کند. او در این خصوص برایمان توضیح می‌دهد:« در این سال‌هایی که در صنعت تولید جوراب کار می‌کردم، به تجربه دریافتم که خراسان رضوی و بخصوص مشهد یکی از اصلی‌ترین مراکز خرید جوراب است به همین خاطر شش یا هفت سال قبل سال۸۹یا۹۰به مشهد آمدم و کارم را شروع کردم. ابتدا مشکل جا داشتیم، زیرا مکان‌ها اجاره‌ای بود و بعد از مدتی باید آن را جمع می‌کردیم، به این فکر افتادم که مکانی در حاشیۀ شهر بخرم تا بتوانم بدون وقفه کارم را ادامه بدهم، زیرا هر جابه‌جایی سبب تعطیلی چند روز خط تولیدمان می‌شد.».

 

103103.jpg

 

اشتغال برای حاشیه

یکی از دلایلی که اشرفی حاشیۀ شهر را برای برپاکردن کارگاه تولیدی جورابش انتخاب کرده، اشتغال‌زایی در حاشیۀ شهر بوده«مردمی که در حاشیه زندگی می‌کنند با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند از جمله بیکاری. با این فکر که ایجاد کارگاه در چنین فضایی می‌تواند سبب اشتغال‌زایی عده‌ای ازجوانان و بانوان بیکار شود، به حاشیۀ شهر آمدم و کارگاهم را دایر کردم با وجود اینکه هر روز باید مسافت طولانی را رانندگی کنم. چهار الی پنج نفری که در این کارگاه مشغول هستند از همین محله‌اند که در دو شیفت کاری فعالیت می‌کنند. ظرفیت تولیدمان بیشتر از این است، اما به خاطر مشکلاتی که داریم با تمام ظرفیت فعالیت نمی‌کنیم. در صورتی که اگر ۲۰دستگاه کار کند ۱۵تا۲۰نفر مستقیم و ۱۰تا۱۵نفر به طور غیرمستقیم درگیر کار و فعالیت می‌شوند و این میسر نمی‌شود مگر با حمایت‌های مسئولان از تولیدات داخلی و استقبال مشتریان از کالای ایرانی.».

 

از صحبت تا عمل به آن فاصله است

اشرفی با اشاره به اینکه حمایتی از سوی اتحادیه و سایر ارگان‌ها از تولیدات داخلی نمی‌شود، عنوان می‌کند:«هنگامی که بحث از تولید داخلی و حمایت از صنایع می‌شود همه صحبت‌های زیادی می‌کنند، مقالات و مصاحبه‌های بسیاری در این زمینه به چاپ می‌رسد اما در عمل کسی حمایت نمی‌کند و همه چیز به همان صحبت‌ها ختم می‌شود؛ آنچه در واقعیت وجود دارد، بیشتر سنگ‌اندازی است که توسط برخی انجام می‌شود. با آنکه تولید و ماندن در صنعت این روزها بسیار کار سختی است اما به این کار اعتیاد دارم و نمی‌توانم آن را کنار بگذارم. در حالی که اگر سرمایه‌ام را به هر کار دیگر بزنم یا حتی اگر کار نکنم، می‌توانم چندین برابر آنچه در حال حاضر درآمدم است را به دست بیاورم.».

 

تجربه‌های متفاوت

او مدتی را با بنیاد تعاون زندان بندباز همکاری داشته و برای زندانی‌ها کارآفرینی کرده است، اما مشکلاتی هم در این راه وجود داشته که اشرفی عطای این کارش را به لقایش بخشید و از ادامۀ کار انصراف داده است: «تجربۀ کاری با زندانی‌های بندباز خوب بود، اما قوانین و مقرراتی که زندان برایم داشت واقعاً سخت بود، از سوی زندانی‌های بندباز به دو دسته تقسیم می‌شوند گروهی که به خاطر مواد آنجا هستند و زیاد اهل کار نیستند، زیرا به پول آسان درآوردن عادت دارند برخی هم تمکن مالی دارند و گروهی که به خاطر جرایم مالی در زندان هستند که صبح برای کار بیرون می‌آیند و شب برمی‌گردند. آن‌هایی هم که اهل کار بودند یک روز می‌آمدند یک روز به مرخصی می‌رفتند. در مقابل کار با زندان مرکزی بهتر بود، زیرا آنجا بانوان هم بودند که بیشتر رغبت برای کار داشتند.».

 

صنعتی که مهجور مانده

اشرفی صنعت جوراب را یکی از قدیمی‌ترین صنایع می‌داند و می‌گوید:«جوراب‌بافی یکی از صنایع قدیمی است که در ایران بافت آن رواج داشته است و این صنعت در طول سالیان تغییرهای فراوانی را به خود دیده است. می‌توان گفت جوراب، یکی از پوشید‌نی‌هایی است که تقریباً بد‌ون آن پوشش بد‌ن کامل نیست، اما نسبت به د‌یگر انواع لباس‌ها کمتر به آن پرد‌اخته شد‌ه و فرصت‌های بالقوه‌اش مغفول ماند‌ه است. این صنعت از سال۱۲۶۷ که ناصرالد‌ین شاه برای اولین بار ۱۸‌جفت جوراب از انگلستان سوغات آورد‌ تا به حال تغییر و تحولات فراوانی را تجربه کرد‌ه است. امروز بازار جوراب د‌ر د‌اخل کشور از پتانسیل خوبی برخورد‌ار است اما واردات کالای بی‌کیفیت، این صنعت را کمرشکن کرده است.».

 

103101.jpg

 

کسب و کار از طریق جوراب‌بافی

صنعت نساجی در کشورمان جزو صنایع قدیمی محسوب می‌شود و به‌تازگی مسئولان به این فکر افتاده‌اند که در این زمینه کلاس‌هایی را برای علاقه‌مندان برگزار کنند. آن طور که اشرفی می‌گوید قرار است فنی‌و‌حرفه‌ای کلاس‌هایی را دراین زمینه بگذارد:«مدتی قبل از سوی فنی وحرفه‌ای از من درخواست کردند که کلاس‌هایی را در زمینۀ بافت‌جوراب و این صنعت برپا کنم. این اتفاق خوبی است، زیرا می‌تواند سبب اشتغال‌زایی در خانه برای اعضای یک خانواده شود. یک دستگاه جوراب‌بافی اتومکانیک را می‌توان در یک اتاق یا گوشه‌ای از حیاط یا یک انباری کوچک جای داد، ابعاد بزرگی ندارد. در یک فضای ۶متری می‌توان کارگاهی را به‌راحتی دایر کرد.».

 

رکودی که دامن جوراب را گرفت

با واردات بی‌رویه از کشور چین صنعت جوراب‌بافی هم از آن در امان نماند و رکود دامن این صنعت را گرفت. اشرفی می‌گوید:« از وقتی ورود بی‌رویۀ کالاهای خارجی، موقعیت کالای‌های تولید داخل را با چالش اساسی مواجه کرد، برخی تولید‌کننده‌ها و نیز کسانی که در پخش کالای ایرانی در بازارهای محلی سهمی داشتند، دست به کار شدند تا هر‌کاری از دستشان برمی‌آید برای حفظ بازار کالاهای تولید داخل انجام دهند. اما این تلاش‌ها با تزریق بی‌رویۀ کالا بی‌نتیجه ماند. در نتیجه شاهدیم که هر روز کارگاه‌ها یکی پس از دیگری تعطیل می‌شوند.».

 

معترضند، اما باز هم کالای چینی می‌خرند

هنگامی که صبحت حمایت از صنایع و تولیدهای داخلی و ورود کالاهای بی‌کیفیت چین می‌شود، اشرفی لحن صحبت‌کردنش تند می‌شود و یاد تمام ناملایمی‌هایی می‌افتد که در این سال‌ها از بازار داخلی دیده: «هنگامی که صحبت از ورود کالای قاچاق و واردات بی‌رویه می‌شود، صدای همۀ آن‌هایی که در بازار کار می‌کنند، بلند می‌شود که آقا اقتصادمان فلج شد، آنقدر که کالای بی‌کیفیت از چین وارد کردند. کارگرها بیکار شدند و کارخانه‌های زیادی تعطیل شدند. چند سالی است که رهبری با توجه به حمایت از تولیدهای داخلی شعاری را در همین زمینه انتخاب کرده‌اند و از مردم نیز خواسته‌اند که از کار و تولیدهای داخلی حمایت کنند، اما در عمل این موضوع اتفاق نمی‌افتد و مردم با آنکه به چشم خود می‌ببیند که هر روز کارگران بسیاری بیکار می‌شوند، اما باز هم حمایتی از تولیدهای داخلی انجام نمی‌دهند و حتی کوچک‌ترین و بی‌اهمیت‌ترین وسایلشان را از کالاهای چین تهیه می‌کنند.».

 

مشکلی با واردات نداریم

واردات کالا بخصوص پوشاک به منزلۀ رکود بازارهای پوشاک است و جوراب هم از این قاعده مستثنی نیست. اشرفی ضمن اشاره به این موضوع توضیح می‌دهد:« در سال‌های اخیر با ورود کالاهای خارجی به‌ویژه پوشاک از کشور چین، بازار دچار رکود نسبی شده‌است. تولیدکنندگان داخل هیچ مشکلی با واردات کالای باکیفیت اروپایی و برندهای معروف ندارند، زیرا خریداران آن نوع کالاها مشخص هستند، اما کالاهای تولیدی ما در مقابل سیل واردات بی‌رویۀ کالای چین که بیشتر هم در مقایسه با کالای‌های داخلی از کیفیت پایینی برخوردارند، به خاطر قیمت پایین این کالاهای وارداتی در سال‌های اخیر توان رقابت را از دست داده‌اند. البته در این میان هستند فروشندگان و مشتری‌هایی که از کار و تولید داخلی حمایت می‌کنند که اگرحمایت‌های‌ همین گروه اندک نبود، امکان رقابت در این بازار نابرابر سخت بود.».

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی