کد خبر : 73763
/ 11:38
میثم ظهوریان

شاخص‌های جهانی توسعۀ شهری و نسبت آن با نظام ارزشی بومی(٢)

شاخص‌های جهانی توسعۀ شهری و نسبت آن با نظام ارزشی بومی(٢)

جوزف استیگلیتز، اقتصاددان برندۀ نوبل، جمله‌ای کلیدی دارد؛ می‌گوید: «جهانی کاوش کنید؛ محلی بازآفرینی کنید.». از‌این‌نظر بر‌خلاف نظراتی که توسعه را امری جهان‌شمول و دارای شاخص‌های یکسان فرض می‌کنند معتقدم برای توسعه شاخص‌های جهان‌شمول و یکسان نداریم. باید توجه کنیم که شاخص‌های جهانی توسعۀ شهری برگرفته از مجموعه‌ای از مبادی و مبانی پارادایمی‌ و فکری است که، اگر دربست آن‌ها را بپذیریم، باید مبانی‌شان را هم بپذیریم. حتی در خود غرب هم دربارۀ این مبانی اشتراک‌نظر ندارند؛ مثلا، اگر در یک سازمان بین‌المللی مبانی فکری نئولیبرال حاکم باشد، اصولا عدالت برایشان مسئله نیست و در ذیل شاخص‌ها هم نمی‌آید، و بالعکس، اگر در همان سازمان مثل برخی سازمان‌ها طیف نئومارکسیست یا انتقادی غالب باشد، شاخص‌ها کلا عوض می‌شود؛ لذا ما می‌توانیم از تمام این شاخص‌ها استفاده کنیم، اما همۀ آن‌ها باید در یک نظامِ ارزشیِ کلان‌ترِ بومی‌ حل شود.
اگر اصل بودن نیازهای انسانی را در مدیریت شهر پذیرفتیم، سؤال بعدی این است که «غایت و نهایت سعادت انسانی چیست؟». اینجاست که از نگاه درون‌دینی نظریۀ «شهرسازیِ عبادت‌محور» متولد می‌شود. در این نگاه نمی‌توانیم بگوییم فقط شاخص‌ها بومی‌ شود؛ بلکه درعین‌حال شاخص‌ها می‌بایست در یک نظام ارزشی کلان‌تر کاملا هضم شود.
امام از نظریۀ غربی «جمهوریت» در ایجاد جمهوری اسلامی‌ استفاده کرد، اما فقط آن را بومی‌ نکرد؛ بلکه آن را در یک نظام ارزشی کلان‌تر کاملا حل کرد. اصل «اجتهاد» در تشیع ظرفیت این امر را کاملا برای ما فراهم می‌آورد. از این نگاهِ درون‌دینی شاخص‌هایی مانند عدالت اجتماعی و فقرزدایی و نظام مستحکم خانواده مطرح می‌شود که، اگر شهری بالاترین میزان تکنولوژی‌ها و خدمات را هم داشته باشد، اما فاقد این شاخص‌ها باشد، شهر پیشرفته‌ای نیست، هرچند ممکن است در عرف شاخص‌های جهانی توسعه‌یافته محسوب شود.
 
کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی