کد خبر : 73310
/ 15:44
علی‌محمد مؤدب

از سرود ملی پاکستان تا «شهرک تاریخی مشهد دوست‌داشتنی»

از سرود ملی پاکستان تا «شهرک تاریخی مشهد دوست‌داشتنی»

چند وقت پیش در گلزار شهدای قم به زیارت «فاطمیون» و «زینبیون» رفتم. فاطمیون شهدای افغانستانی مدافع حرم هستند و زینبیون شهدای پاکستانی. پاکستانی‌ها روی قبرها را مثل سفرۀ عقد تزیین کرده بودند. اسم همۀ‌شان هم یک «حسین» داشت: کامل‌حسین، زیارت‌حسین، توفیق‌حسین، عابد‌حسین، جاوید‌حسین و ... . هر ترکیبی که فکرش را بکنید با «حسین» ساخته بودند و چه اسم‌های قشنگی هم داشتند.
امروز به فیلمی برخوردم که در آن یک مسافر ایرانی دربارۀ سرود ملی پاکستان با رانندۀ پاکستانی حرف می‌زند و راننده می‌گوید: «من معنای سرود ملی‌ام را نمی‌دانم، ولی می‌دانم که پارسی است.» و مسافر در جواب می‌گوید: «من معنایش را خوب می‌فهمم.» و می‌خندند. و چه سرودی هم هست سرود پاکستان: «پاک‌سرزمین شاد باد!‌ کشور حسین شاد باد!».
غفلت ما از همسایگانمان اتفاق عجیبی است و البته عجیب‌تر از آن غفلت ما از خودمان است! البته که روبه‌رو شدن با خود و خویشتن‌شناسی کار دشواری است و مجاهدتی است که شاید از هرکسی برنیاید، ولی برای شروع این بازیِ سخت دستگرمی‌هایی هست که از آن جمله یکی توجه به دور‌و‌برمان است.
نمی‌دانم چند نفر از ایرانی‌ها می‌دانند که سرود ملی پاکستان فارسی است، ولی می‌دانم که هیچ‌کس به پاکستان فکر نمی‌کند. همه در رؤیای اروپا و آمریکا هستند و برای کسی مهم نیست که پاکستان یا افغانستانی هم در عالم وجود دارد. بی‌شک این موضوع نتیجۀ دو مقدمه است که یکی قدرت و ثروت غرب است و دیگری ضعف شرق. در این سال‌ها بزرگان ما تا توانسته‌اند از لزوم خویشتن‌شناسی گفته‌اند و هنوز در خم یک کوچه هم نیستیم. ظلم بزرگ ما به خودمان این است که خودمان را از دایرۀ توجهات خودمان کنار گذاشته‌ایم و این‌همه بحران و درد بی‌درمان نتیجۀ همین اتفاق ساده است.
نمایشگاه «مشهد دوست‌داشتنی» تا چند روز دیگر هم در مشهد عزیز دایر است. به‌نظرم مشهدی‌ها این روزهای آخر را قدر بدانند و برای دیدار این نمایشگاه بشتابند که برگزارکنندگان آن سبک زندگی و روش‌های تولیدی گذشتۀ دور و نزدیک ما را با هنرمندی و خلاقیت در قالب نمایشگاهی جذاب عرضه کرده‌اند.
نمایشگاه «مشهد دوست‌داشتنی» در دو بخش اصلی و البته ده‌ها بخش فرعی برگزار شده است. یک بخش بخش سبک زندگی و جزئیات زیستی مردم این سرزمین از قرون گذشته تا به امروز است که در آن به‌مدد نمایش و مجسمه و چینش هنری مجموعه‌ای از اطلاعات در شکلی جذاب به مخاطب ارائه می‌شود. یک بخش هم بخش تاریخ انقلاب و دفاع مقدس است که باز با همان روش بازنمایی شده است.
دیدن این نوع نمایشگاه‌ها در دنیایی که فراموشی جزء بیماری‌های اول مردم است بسیار واجب است. دست همۀ آن‌ها که برای حفظ مواریث ما می‌کوشند درد نکند و خدا اجرشان بدهد! نشانی نمایشگاه را با جستجوی ساده‌ای در اینترنت می‌توانید پیدا کنید. یا علی مدد!
 
کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی