کد خبر : 73214
/ 22:50
تولیدکنندگان از مشکلات بر سر راه کسب و کار می‌گویند؛

نقدینگی‌ به سود وام‌های‌مان رفت

با توجه به نام‌گذاری امسال و لزوم توجه به بخش تولید و تقویت آن برای رسیدن به این هدف متعالی، در گزارش پیش رو، به وضعیت صنایع در زمینۀ تولید، اشتغال، وضعیت نقدینگی و وجود رانت‌خواری‌های احتمالی می‌پردازیم و موانع و مشکلاتی که بر سر راه آن‌ها قرار دارند را بررسی می‌کنیم.

نقدینگی‌ به سود وام‌های‌مان رفت

به گزارش شهرآرا آنلاین

خبرنگار: ندا علیزاده

مقام معظم رهبری، طبق روال سال‌های گذشته، امسال را هم با شعاری اقتصادی، و با عنوان «اقتصاد مقاومتی: تولید-اشتغال» نام‌گذاری کرده‌اند. 

با توجه به این نام‌گذاری و لزوم توجه به بخش تولید و تقویت آن برای رسیدن به این هدف متعالی، در گزارش پیش رو، به وضعیت صنایع در زمینۀ تولید، اشتغال، وضعیت نقدینگی و وجود رانت‌خواری‌های احتمالی می‌پردازیم و موانع و مشکلاتی که بر سر راه آن‌ها قرار دارند را بررسی می‌کنیم. در این راستا به سراغ دو صنعت عمده و مهم نساجی و صنایع غذایی می‌رویم.

برای شروع، با جواد حسین‌پور هم‌کلام می‌شویم. او که از ۲۳سال سابقۀ فعالیت در حوزۀ صنعت نساجی ۱۵سالش را به عنوان تولیدکننده نقش‌آفرینی کرده است می‌گوید: «صنایع ما اکنون نقدینگی ندارند چون چند سال پیش هرچه نقدینگی داشتند را به کار ریخته‌اند. تتمۀ نقدینگی‌مان، به خاطر وام‌هایی که در گذشته با سودهای ۲۴، ۲۸ و حتی گاهی ۳۰درصد پرداخت کرده‌ایم، نیز رفته است.».

حسین‌پور با اظهار اینکه تولیدکنندگان به دلیل قیمت زیاد، به‌راحتی در دسترس نبودن چرخ‌های صنعتی و همچنین نداشتن وام کم‌بهره امکان خرید تجهیزات صنعتی مورد‌نیاز را ندارند یادآور می‌شود: «در کل، اشتغال‌زایی در صنعت پوشاک خیلی زیاد، ارزان و پایدار است اگر دولت نگاهش به تولید و صنعت پوشاک را مقداری مهربان‌تر کند.».

 

موج چک‌های برگشتی شروع شده است

حسین‌پور با بیان اینکه اکنون کمتر صنعتگری بخصوص در حوزۀ صنعت پوشاک هست که نقدینگی داشته باشد و بتواند کالایش را نقد خرید و فروش کند تصریح می‌کند: «موج چک‌های برگشتی نیز شروع شده است. با اینکه شب‌های عید نوروز را داشتیم، به دلیل رونق نداشتن، با چک‌های برگشتی روبه‌رو هستیم.». حسین‌پور با بیان اینکه آن‌هایی که درد را می‌دانند پیشنهاداتشان نیاز به قانون‌گذاری در مجلس دارد می‌گوید: «درد و درمان مشخص است اما نمایندگان مجلس سرشان به چیز دیگری بند است. بخصوص اکنون که بحث انتخابات است، شش ماهی تولید رها می‌شود.».

 

تبدیل صنایع به واحدهای کوچک بر اثر پرداخت مالیات زیاد

این تولیدکننده با اشاره به خوش‌حالی و رضایت دولت از دریافت مالیات زیاد می‌گوید: «اما حقیقت این است که، از آن طرف، صنایع، به دلیل پرداخت کردن یک دفعه مالیات زیاد، به‌ناچار به واحدهای کوچک تبدیل شده‌اند. بخصوص در حوزۀ پوشاک خیلی شاهد این مسئله بوده‌ایم.».او در تکمیل صحبت‌های خود گریزی هم به مسئلۀ مالیات‌های دریافتی در سال۹۵ به عنوان اتفاقی بد می‌زند و تصریح می‌کند: «با مالیات‌هایی که در سال۹۵ برای سال‌های قبل گرفتند، برای اولین بار در تاریخ ایران، درآمدهای مالیاتی از درآمدهای نفتی در بدترین شرایط رکود اقتصادی بالا زد.».

حسین‌پور در ادامه توضیح می‌دهد: «کارخانه‌هایی که برای نمونه بیش از صد نیرو داشتند تبدیل شده‌اند به ۲۰کارگاه پنج‌نفرۀ زیرزمینی که نه‌تنها دیگر هیچ مالیاتی نمی‌دهند بلکه نیروی خود را نیز بیمه نمی‌کنند و از انرژی‌های گاز و برق مجانی هم استفاده می‌کنند.». به باور او آسیب این کارگاه‌های زیرزمینی به جامعه در ۱۰- ۱۵سال آینده بسیار بیشتر از لطمه‌ای می‌شود که قاچاق وارد می‌کند. حسین‌پور ادامه می‌دهد: «زیرا این کارگاه‌های زیرزمینی نه‌تنها هیچ مالیاتی نمی‌دهند بلکه نیروهایشان را نیز بیمه نمی‌کنند و، در نتیجه، با طیف زیادی از نیروهایی مواجه می‌شویم که بازنشسته شده‌اند اما حقوق بازنشستگی ندارند و نمی‌توانند از مزایای خدمات درمانی استفاده کنند.».

 

قطب تولید پوشاکی که ۱۰ کارخانۀ شناسنامه‌دار ندارد

همۀ این‌ها در حالی است که، به گفتۀ این تولیدکننده، مشهد دومین قطب تولید پوشاک در کشور است اما ۱۰تا کارخانۀ شناسنامه‌دار پوشاک ندارد و همۀ تولیدی‌ها تبدیل شده‌اند به کارگاه‌های زیرزمینی‌ای که کالای بدون نام و نشان و کد ره‌گیری تولید می‌کنند.». 

حسین‌پور درمان این وضعیت را در دستان دولت می‌داند: «دولت باید یک‌سری معافیت‌های مالیاتی فراهم کند و آن را به کارگاه‌های نیمه‌جانی بدهد که مالیات خود و حق بیمۀ کارگرانشان را می‌دهند و به آن‌ها بگوید به تعداد نیروهای بیمه‌شده‌ای که دارند و می‌توانند نیروهایشان را افزایش دهند، بین یک تا چند سال، از معافیت مالیاتی استفاده کنند.».

 

ادامۀ شرایط کنونی و احتمال تعدیل ۴۰ درصدی نیروها

این تولیدکنندۀ حوزۀ نساجی و پوشاک سپس به این گلایه می‌پردازد: «دولت، به جای این کار، معافیت مالیاتی را برای سرخس گذاشته است. کدام آدم عاقلی می‌تواند صنعت و کارگر آموزش‌دیده‌اش را جمع کند و ببرد به این منطقه که بتواند از معافیت مالیاتی استفاده کند؟». 

او که کارخانه‌اش در روستای گرجی اولیا در ابتدای جادۀ کلات قرار دارد تاکید می‌کند: «در شرایط کنونی، با چنگ و دندان و به طرز وحشتناک سختی ۶۰ نیروی بیمه‌ای خود را نگه داشته‌ام اما، اگر کمی دیگر وضعیت به همین منوال ادامه یابد، باید حداقل ۴۰درصد آن‌ها را کاهش دهم.». او گفتگویش را با یک جملۀ کلیدی به پایان می‌رساند: «نمایندگان مجلس باید کمی حواسشان را جمع کنند و صحبت‌های اول هر سال آقا را کمی با دل و جان گوش بدهند.»

 

سرمایه‌گذاری عمده‌ای در «صنعت غذا» نشده است

این بار با محمد استادی، رئیس انجمن همگن صنایع غذایی استان و کارخانه‌دار صنایع غذایی، هم‌کلام می‌شویم که، به عنوان تولید‌کننده، ۱۵‌سال در این صنعت سابقه دارد. او نیز در گفتگو با خبرنگار شهرآرا با بیان اینکه صنعت غذا در حوزۀ واردات مواد غذایی خارجی و رقابت با آن‌ها چندان وضعیت حادی مانند دیگر صنایع ندارد می‌گوید: «به واسطۀ اینکه مواد اولیۀ صنعت غذا، شامل محصولات کشاورزی، لبنی و باغی، در داخل کشور در دسترس است، کمتر از واردات مواد مشابه خارجی رنج می‌برد.».

استادی در عین حال گرفتاری‌های صنعت غذا را از جنس دیگری می‌داند و توضیح می‌دهد: «صنعت غذا صنعتی است که طی دو دهۀ گذشته سرمایه‌گذاری عمده‌ای در آن انجام نشده است. در نتیجه تجهیزات و ماشین‌آلات آن بیشتر فرسوده و با تکنولوژی‌های قدیمی است که این مسئله موجب کاهش بهره‌وری در این صنعت شده است.».

 

تعطیلی ۵۰ درصدی واحدهای ثبت‌شدۀ «صنعت غذای استان»

اینکه این مسئله چه تاثیری در حوزۀ اشتغال گذاشته است سوالی است که او این‌گونه به آن پاسخ می‌دهد: «پایین بودن بهره‌وری، سرعت تولید و مکانیزه نبودن سیستم تولید به معنای بالا بودن اشتغال است؛ یعنی به ازای هر واحد محصول تعداد بیشتری کارگر یا ساعت بیشتری از کارگران استفاده می‌کنیم.».

با این حال این وضعیت یک «اما» هم دارد که این تولیدکنندۀ صنعت غذایی آن را این‌گونه بیان می‌کند: «آمار تقریبی در دسترس نشان می‌دهد که حدود ۵۰ درصد از حدود ۸۰۰ واحد ثبت‌شدۀ صنعت غذا در استان، چون نمی‌توانند در گردونۀ رقابت باقی بمانند و رکود در بازار هست، تعطیل‌اند یا با ظرفیت واقعی خود کار نمی‌کنند. این مسئله موجب شده است میزان اشتغال در حوزۀ صنعت غذای استان کم شود.». صحبت این تولیدکننده در حالی است که رئیس سازمان صنعت، معدن و تجارت استان خراسان رضوی در گفتگوی نوروزی شهرآرا مدعی شد در استان حتی یک واحد تولیدی تعطیل نداریم.

 

افزایش مالیات در شرایط رکود فشار مضاعفی به شرکت‌های تولیدی است

رئیس انجمن همگن صنایع غذایی استان با بیان اینکه این رویکرد از حیث راهبردی در سطح کلان اقتصاد کشور نکتۀ مثبتی است تاکید می‌کند: «اما وقتی در فضای رکود غیرتورمی در کشور قرار داریم، که مردم امکان مالی و علاقه‌ای برای خرید ندارند و تقاضا و فروش در بازار کم و در نتیجه گردش کار در شرکت‌ها پایین است، افزایش ضریب مالیاتی فشار مضاعفی به شرکت‌های تولیدی وارد می‌کند.». 

استادی رویکرد اقتصادهای پیشرفته را به عنوان اقدامی درست مثال می‌زند و می‌گوید: «برخی از اقتصادهای پیشرفته وقتی در شرایط رکود و کاهش تقاضا و فروش شرکت‌ها قرار می‌گیرند مالیات‌ستانی را کاهش می‌دهند، به شرکت‌های تولیدی و بنگاه‌های اقتصادی اجازۀ تنفس می‌دهند و، با کمک کردن از طریق کاهش ضریب مالیات، اجازه می‌دهند آن‌ها در شرایط راحت‌تری کار کنند.».

 

متناسب نبودن دریافتی‌های تامین اجتماعی با خدماتی که ارائه می‌کند

این تولیدکننده در صنعت غذای استان در بخش دیگری از صحبت‌هایش گریزی هم به وضعیت بیمه و دستمزد کارگران می‌زند و اظهار می‌کند: «از آنجا که بیمۀ پشتیبانی و پشتوانۀ کارگر برای سال‌های بازنشستگی یا از‌کارافتادگی است باید انجام شود اما خدمات شرکت‌های تامین اجتماعی که پول را از کارگر و کارفرما می‌گیرند متناسب با دریافتی‌هایشان نیست.».

او با بیان اینکه دولت حداقل دستمزد کارگران را تعیین می‌کند و هر سال، متناسب با نرخ تورم، رقم خوبی را در نظر می‌گیرد و اضافه می‌کند، صحبتش دربارۀ دستمزد کارگران را این‌گونه ادامه می‌دهد: «دستمزد کارگران بخش تامین اجتماعی خوب افزایش می‌یابد اما بخشی را که متعلق به دولت است و باید آن را از جیب خود پرداخت کند افزایش نمی‌دهد.».

استادی که بر این باور است که این بین بی‌انصافی و تبعیض به وقوع پیوسته است می‌گوید: «دولت دستمزد کارگران در بخش خصوصی و غیردولتی را، چون خودش پرداخت نمی‌کند، به‌راحتی افزایش می‌دهد و به کارفرماها فشار می‌آورد اما در حوزۀ دولت، متناسب با درآمدهای خودش، دستمزد را افزایش می‌دهد.».

مجموع صحبت‌های این دو تولیدکنندۀ کالاهای اساسی نشان می‌دهد مشکلات موجود چه مواردی هستند و شاه‌کلید رفع آن‌ها برای رسیدن به توسعۀ پایدار در تولید داخلی، اشتغال‌زایی و محقق کردن اقتصاد مقاومتی پس از چند سال تاکید و پیگیری چیست اما کماکان اندر خم همان کوچه‌ای گم شده‌ایم که چراغی که مسیر را روشن می‌کند در دل دارد.

   

 گزارش کامل را در روزنامه شهرآرا بخوانید:
ورود به صفحه گزارش روزنامه شهرآرا ۲۳ فروردین

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی