کد خبر : 71896
/ 07:37
مجید نظافت

تشکر و تقاضا

تشکر و تقاضا

در صف تعویض دفترچه درمان، که خیلی هم دردی را درمان نمی‌کند، وقتی مسئول مربوطه صدا زد تا دفترچه جدید را همچون سندی گران‌بها تحویل دهد و بنده را از انتظار یک‌ساعته نجات بخشد، مراجع عزیزی، با شنیدن فامیل و لابد تطبیق چهره اینجانب با عکس میلیمتری جنب یادداشت‌هایم در روزنامه محترم شهرآرا، به طرفم آمد و ضمن ابراز محبت و لطف به گوشزد کردن یکی دو نکته پرداخت. ایشان، به عنوان خواننده روزنامه و یادداشت‌های بنده، معتقد بود بیشترِ موضوعاتی که من طرح می‌کنم خبری نیستند و در آن‌ها به اتفاقات روز کم‌توجهی می‌شود. و با کم‌رنگی مسائل سیاسی و سیاست‌های روز در این نوشته‌ها موافق نبود، و مباحثی از این دست را مطرح کرد.
نگارنده کوشید با روحیه پاسخ‌گویش به دلایل این اتفاق اشاره کند. در آغاز، ضمن تشکر از توجه ایشان، به شوخی گفتم ما که سیاست‌مدار نیستیم که بنا به سنت ریز دیدن خلق‌ا... پاسخ‌گو نباشیم؛ اهل قلم به اندازه بضاعتشان در پاسخ‌گویی مصرند و در پاسخ‌خواهی مصرتر. عرض کردم: اولا، در ستون‌ها و صفحات دیگر روزنامه مطالب به‌روزتر فراوان است؛ ثانیا، من‌بنده بر این گمانم که درست‌تر آن است که هرکس در حیطه‌ای که گمان می‌کند اطلاعات بیشتر و تسلط نسبی دارد قلم‌فرسایی کند، تا درست‌تر سخن گفته باشد؛ ثالثا، هرکسی دعب و منظر متفاوتی دارد و از زاویه‌هایی منطبق بر حال و هوای خودش به پیرامونش نگاه می‌کند و شاید خوانندگانی دوست‌دار دعب و منظری مشابه نویسنده نیز یافت شوند. خلاصه ساعتی بر این نمط سخن گفتیم و شنیدیم و جدیت آن خواننده محترم در طرح دیدگاه و منظرش و توجهش به مطالب نگارنده از نگاه کسی که انتقاداتی نیز دارد و اهتمام به طرح آن‌ها ساعتی دل‌نشین را رقم زد. من‌بنده درست
نمی‌دانم که ایشان چه مقدار از پاسخ‌ها را قانع‌کننده دانست، اما کوشیدم به اندازه بضاعت خویش پاسخ‌گو باشم، که بودم؛ «تا چه قبول افتد و چه در نظر آید». اما با خویش گفتم بعید نیست دیگران نیز نظری همانند آن خواننده محترم داشته باشند؛ لذا در این نوشتار با ذکر خلاصه‌ای از آن‌چه گفتیم و شنیدیم این بده‌بستان را به اشتراک می‌گذارم و در همین‌جا و همین لحظه از همه خوانندگانی که با ارسال نظراتشان در ارتقای این یادداشت‌ها سهیمند صمیمانه تشکر می‌کنم. همچنین خوانندگانی را که در کوی و برزن یادآوری‌های بی‌شائبه‌شان را بر من آوار می‌کنند قدر می‌شناسم و خویش را مرهون محبت‌های آنان می‌دانم. باشد که این یادداشت‌ها به شکل گفتگویی یک‌طرفه باقی نماند و اظهارنظر خوانندگان محترم همواره چراغ راه و تعالی‌بخش این نوشتار‌ها باشد! این‌چنین باد!

 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی