کد خبر : 71895
/ 07:35
علی محمد مودب

شبکه‌های اجتماعی یا سلول‌های شلوغ انفرادی

شبکه‌های اجتماعی یا سلول‌های شلوغ انفرادی

اسم غلط‌اندازی دارند، اما در واقع شبکه‌های اجتماعی، ظرفیت شگفتی برای فرقه‌فرقه‌شدن ایجاد کرده‌اند. همه چیز برعکس است: شبکه‌هایی که نامشان اجتماعی است، اما اجتماع را فرقه فرقه می‌کنند. البته که این همه قصه نیست، اما غصه همه همین است. شبکه‌های اجتماعی البته مخدر خوبی برای درد تنهایی هستند، اما ما را روز به روز تنهاتر می‌کنند. دیروز در گروهی فیلمی منتشر شده بود از گاوهایی که نخستین‌بار طبیعت را می‌دیدند و با رفتارهایشان اشک صاحبان دامداری را درآورده بودند و کسی در پاسخ به آن نوشته بود: خدایا بشریت را از زندان تلگرام آزاد کن!
مخابره به خویشتن، مشکل بسیار مهمی است که بر تنهایی و وحشت ما از اجتماع می‌افزاید. در میان این‌همه گروه و صفحه، ما بنا به طبیعت و پسندهایمان عضو گروه‌ها و کانال‌هایی می‌شویم که با ما شباهتی دارند و از این گروه‌ها مطالبی دریافت می‌کنیم که ما را به خودمان و امثال خودمان شبیه‌تر می‌کند و به‌ناچار ما را از آن‌هایی که شبیه ما نیستند دورتر می‌کند. اگر این موضوع در مورد حرفه و کارمان یا دانشمان اتفاق بیفتد، بسیار هم گواراست، ولی مشکل این جاست که بیشتر مطالب شبکه‌های اجتماعی یا در حوزه سیاست است یا در حوزه تفریح و سرگرمی و هر دوی این‌ها ظرفیت خطرناکی برای فرقه فرقه‌کردن ما دارند. تجلی محتوای سیاسی در رفتار سیاسی و در همه رفتارهای ما مشهود است. اینکه شبکه‌های اجتماعی باعث می‌شوند در انتخابات تهران نماینده شاخص و مؤثری مثل احمد توکلی رأی نیاورد و در مقابل کسی رأی بیاورد که دعای یکی از آشنایان برای نامزد پیشنهادی وزارت را برای رای اعتماد مجلس، حجت کافی می‌داند، نتیجه محکم‌بودن ساختار فرقه نوپدیدی است که خانقاهش شبکه‌های اجتماعی است. اما شاید از این هم خطرناک‌تر فرقه‌هایی هستند که تفریحات و تفننشان و سلیقه وقت‌گذرانی‌شان را شبکه‌های اجتماعی می‌سازند. تجمعاتی که بی‌هیچ هدفی و با استفاده از این شبکه ها ترتیب داده می شوند از محصولات جدید این پدیده است.
تجمعاتی که شرکت‌کنندگانش با اشتیاق می‌آیند و حتی نمی‌دانند چه کنند، حتی دیده‌شده که با همدیگر درگیر می‌شوند.
یک تولیدکننده محتوای نامشخص که کسی اعتبار و شخصیت او را نسنجیده است، به قدرتی دست یافته است که کانالی ایجاد کند و در فاصله کوتاهی بازدید میلیونی به دست آورد. البته که مثل همیشه سرمایه و مصرف، حامی این نظام تازه‌تولید محتواست و همین کانال‌ها هم با تبلیغات زنده می‌مانند و رشد می‌کنند.
غرایز ساده و میل به تمسخر و نجوای باطل و ترویج شایعه‌ها از مهم‌ترین محتواهایی است که در این گروه‌ها دست به دست می‌شود و ما با «مخابره به خویشتن» روز به روز از همسایه‌ها و حتی هم‌خانه‌هایمان دورتر می‌شویم. در شعری گفته‌ام که «همسایگی مسافت بسیاری است»، در یک مهمانی و در جوی بسیار سنگین و باوقار، ناگاه متوجه می‌شوی جوانی در گوشه‌ای به مدد تلگرام و اینستاگرام در فضایی است که هیچ سنخیتی ندارد با جمعی که در آن قرار گرفته است.
ما صدای یکدیگر را نمی‌شنویم و مدام داریم به‌وسیله محتواهایی ملایم و سازگار با نفسمان با خودمان خلوت می‌کنیم. این همه ندیدن دشمنی می‌آورد و همسایه‌ها و رفیقان قدیمی را هم تبدیل به دشمن ما می‌کند. اگر تولیدکنندگان محتوا در این شبکه‌ها به خود نیایند یا مدیریت نشوند، وحشتی حجیم‌تر و عجیب‌تر در انتظار ماست، چرا که هر کدام در خلوت خودمان نشسته‌ایم.
شیطان موجود شگفتی است، طرف‌داران این یکی، روزی سی‌بار قربه الی نفس، هواداران و قیافه آن یکی را مسخره می‌کنند و طرف‌داران آن یکی، کارنامه این یکی را رو می‌کنند و... هر چیزی که می‌تواند زمینه توحید کلمه و وحدت حسی اجتماع ما باشد، یا بایکوت می‌شود یا مسخره.
وقتی در بیست و چهار ساعت، مدام با محتوایی مشغولیم که انکار و تمسخر هر کسی غیر از ما موضوع اصلی آن است، نباید انتظار داشته باشیم بتوانیم زبان یکدیگر را بفهمیم و در یک جمع با هم کار کنیم. این پادگان بزرگ دارد گلادیاتورهای خطرناکی تربیت می‌کند.

 
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی