کد خبر : 71132
/ 21:28
بچه‌هایی که اتاق مشترک دارند همیشه با مشکلات یکنواختی دست به گریبانند‌؛

هم اتاقی

والدین ما توجه زیادی به تعداد اتاق‌ها و بچه‌ها نمی‌کردند. فرقی نداشت که چهار بچه داشته باشند یا هشت بچه، به هرحال امکانات موجود همان دو اتاق بود اما حالا والدین جوان تا اتاقی برای بچه نداشته باشند، اقدام به بچه‌دارشدن نمی‌کنند.

هم اتاقی

تکتم جاوید- «قبل از به دنیا اومدنش همش نگرانی که بچه سالم باشه و به سلامتی به دنیا بیاد و همش آزمایش و عکس و دکتر. بعد از به دنیا اومدن همش نگران شیر خوردن و رشد طبیعی و قد و وزن بچه‌ایی. بعدش نگران انواع بیماری‌ها و مشکلاتی که در کمین بچه‌ها هست که هرروز هم بیماری‌های جدید شایع میشه. بعدش نگرانی بابت ثبت نامش تو یه مهدکودک خوب و بعدتر مدرسه خوب و...‌».

اما این همه نگرانی‌های یک پدر و مادر نیست. تربیت یک دختر یا پسر اینقدر زوایای ریز و درشتی دارد که خیلی وقت‌ها از چشم آن‌ها پنهان می‌شود. مشکلات رفتاری و اخلاقی فراوانی که سال‌های نوجوانی، جوانی یا حتی بزرگسالی گریبان‌گیر افراد می‌شود ریشه در همین نکته‌های ظریف کودکی دارند.

والدین ما توجه زیادی به تعداد اتاق‌ها و بچه‌ها نمی‌کردند. فرقی نداشت که چهار بچه داشته باشند یا هشت بچه، به هرحال امکانات موجود همان دواتاق بود اما حالا والدین جوان تا اتاقی برای بچه نداشته باشند، اقدام به بچه‌دارشدن نمی‌کنند.

یکی دیگر از این مسائلی که شاید در سال‌های قبل کمتر والدین به آن توجه می‌کردند و اکنون بیشتر مورد توجه قرارگرفته، خوابیدن بچه‌ها کنار والدین یا اتاق خواب مشترک بچه‌هاست. مدت‌هاست که روان‌شناسان کودک سعی دارند به پدر و مادرها کمک کنند که از یک سن خاص کودک را در اتاق خواب خودش بگذارند تا استقلال را یاد بگیرد. یکی از نگرانی‌های دیگر متخصصان نیز هم‌اتاقی بچه‌ها با هم است. دلایل زیادی همچون کوچک بودن خانه، کمبود فضاهای اضافی یا زیاد بودن تعداد فرزندان باعث می‌شود در برخی خانه‌ها حتی تا سنین نوجوانی هم فرزندان از یک اتاق مشترک استفاده کنند. در این فرصت قصد داریم به مراحل جداسازی کودک از اتاق والدین و همچنین جداسازی بچه‌ها از هم بپردازیم. 

..........................................

 

کودک از چه سنی به اتاق خودش برود؟

برخی روان‌شناسان معتقدند پیش از شکل‌گیری ترس‌های خیالی کودک باید این کار صورت گیرد و برخی بهترین زمان جدا‌کردن اتاق خواب کودک را بین 12 تا 18‌ماهگی می‌دانند زیرا در این سنین کودک‌، هنوز به والدین وابسته نشده و مهم‌تر اینکه ترس از تاریکی برایش مفهومی ندارد. بعضی دیگر پیشنهاد می‌دهند که کودک تا دوسالگی در اتاق پدر و مادر و در تختی جداگانه خوابانده شود، هیچ ایرادی ندارد و حتی می‌گویند برای کودکانی که مادر شاغل دارند این مسئله می‌تواند تا سه سالگی ادامه داشته باشد.

جدا‌کردن اتاق خواب پیش از شش ماهگی ممنوع: کودک سن کمتر از ۶‌ماهگی احتیاج مداوم به تغذیه از شیر مادر حتی در طول شب دارد و بدین وسیله، احساس امنیت می‌کند و همچنین آسیب‌پذیر‌بودن نوزاد در ماه‌های ابتدایی پس از تولد، بهترین دلیل برای بودن او در کنار پدر و مادر است. پس از 6ماهگی بهتر است جدا‌کردن تخت کودک از تختخواب پدر و مادر صورت گیرد و تختخواب کودک با فاصله‌ای مناسب در مقایسه با تختخواب پدرو مادر قرار گیرد.

شرایط جدا‌کردن اتاق خواب پس از ۳‌سالگی: باید صبوری به خرج دهید و با صحبت‌کردن و توضیح دادن شرایط او را قانع کنید در اتاق خواب خودش بخوابد. چنانچه نصف شب به اتاق شما آمد، دوباره او را به اتاق خواب خودش برده و کنار تخت او بنشینید تا بخوابد.اولین چیزی که برای جدا‌کردن اتاق کودک نیاز است، همراهی والدین به ویژه مادر است.

آرامش مادر در این زمینه بدون شک به حل هرچه سریع‌تر این مشکل کمک خواهد کرد. هنگام خواباندن کودکان به‌هیچ‌وجه مو یا دست خود را در اختیار کودک نگذارید و اجازه دهید راه این را که خودش به خواب فرو رود، بیاموزد.هنگام خوابیدن کودک در اتاق خواب به‌هیچ‌وجه کنارش یا در تختخوابش دراز نکشید؛ بلکه کنار تختش بنشینید و با قصه‌گویی به او کمک کنید تا بخوابد.

 

وقتی یک اتاق داریم و دو بچه

همه خانواده‌ها به اصطلاح پولدار و دارای امکانات و مرفه نیستند که به هر فرزندشان یک اتاق اختصاص بدهند، به ویژه در مورد فرزندان هم‌جنس به ندرت ممکن است این اتفاق رخ بدهد؛ به همین دلیل فرزندان در یک اتاق می‌خوابند که دردسرهای مخصوص به خودش را دارد.

دیدگاه شماری از روان‌شناسان مبنی بر جدا‌بودن اتاق خواب و بستر خواب فرزندان دختر از پسر و جدایی بستر خواب فرزندان هم‌جنس از یکدیگر، با نگرش اسلام در این زمینه هماهنگی دارد. رختخواب مشترک یا دست‌کم اتاق مشترک برای خوابیدن دختران و پسران و یا پدر و مادر و فرزندان، پدیده‌ای است که بیشتر در خانواده‌های با درآمد متوسط یا کم وجود دارد که به نوعی خطرآفرین است.کودکانی که بستر خواب مشترک دارند، حتی اگر هم‌جنس باشند در معرض تماس‌های جسمی قرار دارند و این امر در راستای تربیت سالم صحیح نیست. 

بهتر است اتاق خواب دختران و پسران، بعد از پنج سالگی از هم جدا باشد. این اقدام، رفتاری پیشگیرانه از پیدایش انحراف جنسی در کودکان است و در نظام تربیتی اسلام دستورالعمل‌های فراوانی دراین باره یافت می‌شود.

 

سر هر چیزی دعواست

والدینی که یک اتاق و دوبچه دارند در طول روز مدام سر‌و‌صدای بچه‌ها را می‌شوند که برسر هر چیزی بحث و دعوا می‌کنند، به همین خاطر باید مدیریت این دعواها را یاد بگیرند. احتمالاً رایج‌ترین علت برای بروز دعوا بین خواهرها و برادرها، درگیری بر سر وسایل مشترک است. عبارت‌های کلیدی که بچه‌ها در این مواقع به کار می‌برند، همین است: «وسیله منو پس بده، اون مال منه، من اول بَرش داشتم».

حتی اگر چیزی مشترک نباشد و تنها به یکی از بچه‌ها تعلق داشته باشد، نیز ممکن است باعث دعوا شود: «من فقط آن را قرض گرفته بودم یا فقط داشتم نگاهش می‌کردم» .

فرزندتان را تشویق کنید که با هم مذاکره، نوبت را رعایت و با هم مصالحه کنند. دعواها کمتر بر سر مالکیت صرف رخ می‌دهند. بعضی چیزها مصرف و استفاده همگانی دارند، مثلاً حمام، دستشویی، تلفن، کامپیوتر و تلویزیون. برای استفاده مشترک از آن‌ها باید مذاکره و مصالحه کرد. اگر نتوانید روشی را برای استفاده مشترک از این وسایل به وجود بیاورید، بر سر اینکه چه کسی و در چه زمانی از چه چیزی استفاده کند، درگیری پیدا خواهند کرد.

 

برای آموختن همکاری صبر داشته باشید

اگر فرزندانتان بر سر اینکه چه کسی تا چه مدتی می تواند از کامپیوتر استفاده کند، دعوا می‌کنند، مصرانه به آن‌ها بگویید که اگر خودشان نتوانند راه‌حل مناسبی پیدا کنند، هیچ‌کدام حق ندارد از آن استفاده کند. تلویزیون نیز مشمول همین قاعده است.

اگر یکی از بچه‌ها، درست وقتی که بچه‌های دیگر به یک برنامه علاقه‌مند شده‌اند، شروع به تغییر دادن کانال‌ها بکند، به طور حتم دعوا و درگیری پیش می‌آید. باز هم بهترین روش‌یافتن راه‌حلی توسط خود بچه‌هاست. البته تاکید کنید که اگر نتواند به راه‌حل درستی دست یابند، هیچ‌کدام اجازه ندارد تلویزیون تماشا کند.

برای اینکه بچه‌ها شراکت را بیاموزند، زمان لازم است و بعضی از اشیای با ارزش وجود دارد که کسی حاضر نیست در استفاده از آن‌ها با دیگران شریک شود. والدین علاقه‌مندند که فرزندانشان سخاوتمند باشند و گاهی نیز وقتی فرزندشان تمایلی به شراکت ندارد، سعی می‌کنند او را به شراکت مجبور کنند.

این کار همیشه مفید نیست. نمی‌توانید کسی را مجبور کنید که سخاوتمند باشد، به‌ویژه اگر شیء مورد نظر برای او ارزشمند باشد.

 

بی‌اجازه دست نزن!

برداشتن چیزی بدون اجازه به احتمال قوی موجب دعوا می‌شود. اگر شیء قرض گرفته شده گم شود یا آسیب ببیند یا پس داده نشود، صاحب آن حق دارد ناراحت شود و مقصر لازم است خسارت را جبران کند. خوب است در اتاق برای قرض‌گرفتن قوانین محکم و جدی وضع کنید و مصر باشید که کسی بدون اجازه گرفتن، وسایل کسی را بر ندارد. علاوه بر این، بهتر است روشی را به اجرا بگذارید که اگر وسیله قرض گرفته شده گم شود یا آسیب ببیند، کسی که آن را قرض گرفته ملزم به جبران خسارت باشد.اگر فرزندان کوچک‌تر به لوازم فرزند بزرگ‌تر دسترسی پیدا کرده‌اند، جایی را به لوازم فرزند بزرگ‌ترتان اختصاص دهید که در دسترس آن‌ها نباشد مثلاً یک کمد قفل‌دار.

 

دعوا بر سر مالکیت اشیاء

دعوا بر سر محدوده مالکیت در خانواده همان‌قدر می‌تواند سبب بروز مشکل شود که بین کشورهای مختلف مشکل ایجاد می‌کند. این نوع دعوا را به راحتی می‌توان تشخیص داد و اغلب قبل از اینکه رخ بدهد، این فریاد را می شنویم: «از اتاق برو بیرون». هرچه فرزندانتان بزرگ‌تر می‌شوند به فضای خصوصی بیشتری نیاز پیدا می‌کنند.

بچه‌های کوچک‌تر ممکن است نتوانند این موضوع را به خوبی درک کرده و به فضای خصوصی آن‌ها تجاوز کنند. برای بچه‌های کوچک‌تر اغلب مفهوم فضای خصوصی هنوز شکل نگرفته است.

..........................................

 

وقتی راهی برای جداکردن اتاق بچه‌ها نداریم

فضای خصوصی بسازید

99316.pngنکته مهم این است که احترام گذاشتن به حریم خصوصی را به فرزندان خود یاد بدهید. آن‌ها باید یاد بگیرند گاهی اجازه دخالت و کنجکاوی در برخی مسائل یکدیگر را ندارند. برای آموزش این حریم‌ها لازم است از دوران کودکی، اتاق خواهر و برادر و حتی کمد اسباب‌بازی‌ها و لباس‌هایشان را از هم جدا کنید و اگر این امر در دوران کودکی محقق نشد حتما باید در نوجوانی، اتاق آن‌ها و لوازم شخصی و خصوصی‌شان را از هم تفکیک کنید.

دعوای بچه‌ها ممکن است به دلیل نداشتن فضای خصوصی خودشان باشد و هر دو، شما را به ستوه می‌آورند تا مشکلشان را حل کنید.

1- برنامه‌ای زمانی را روی در اتاق کودکان آویزان کنید. اجازه دهید تا آن‌ها یک ساعت از روز را برای انجام امور خصوصی خود اتاق را رزرو کنند. وقتی در ساعت خصوصی آن‌ها کسی مزاحمشان نشود یاد می‌گیرند که به زمان خصوصی یکدیگر احترام بگذارند. شخصی که طی زمان خصوصی دیگری مزاحم او شود نیمی از وقت خود را از دست خواهد داد.

در صورت تکرار این کار تمام وقت خود را از دست می‌دهد.

2- حتی کوچک‌ترین اتاق خواب را نیز می‌توان به فضاهای خصوصی کوچک‌تری تبدیل کرد. 

می‌توانید یک یا دو ملافه را از سقف آویزان کنید. به این ترتیب همان یک اتاق به دو بخش کاملا مجزا تقسیم شود. از هر وسیله‌ای‌ هم دوتا بخرید. قسمتی از فضای جلوی در ورودی را برای هر قسمت به عنوان «محدوده خنثی» تعیین کنید. به فرزندانتان گوشزد کنید قبل از ورود به فضای دیگری باید اجازه بگیرند.

3- اجازه بدهید هر فرزندی در جایی از خانه فضای خصوصی ایجاد کند. این فضا الزاما نباید بسیار بزرگ باشد. قسمت‌های پیشنهادی برای این فضا می‌تواند قسمت فرو رفته‌ای در دیوار، گوشه اتاق، بخشی از اتاق زیر شیروانی یا زیر‌زمین یا قسمتی از یک کمد باشد.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی