کد خبر : 71056
/ 09:56
دکتر محمدصادق کوشکی

خصوصیات جنبش دانشجویی در تراز انقلاب اسلامی

خصوصیات جنبش دانشجویی در تراز انقلاب اسلامی

برای جنبش دانشجویی چند مشخصه وجود دارد که عبارت اند از: حرکت بر مبنای اعتقادات و باورهای جامعه دینی، خودجوش‌بودن و درون‌زا بودن و همچنین تلاش برای رسیدن به مطالباتی مانند استکبارستیزی، دستگیری از مردم و یاری مستضعفان و مظلومان.
با این مقدمه می‌توان گفت ما در ایران جنبش دانشجویی نداشتیم و حتی اگر حرکت‌های درستی هم صورت گرفته است از بیرون دانشگاه سرریز می‌شده است.
به عنوان مثال اشغال لانه جاسوسی دانشگاه یکی از این حرکت‌های درست است؛ یا مثلا حرکت‌هایی که دانشجویان در قالب اردوهای جهادی البته قبل از ورود دستگاه‌های رسمی و به صورت خودجوش داشتند یا اعتراض‌هایی که دانشجویان به صورت خودجوش در زمان پذیرش تعلیق فعالیت هسته‌ای ایران در دولت اصلاحات در مقابل کاخ نیاوران انجام دادند.
این موارد مصداق بارقه‌های جنبش دانشجویی در ایران است که سه ویژگی جنبش دانشجویی را دارند. اما متاسفانه جنبش دانشجویی هیچ‌وقت یک حرکت ریشه‌دار و پایدار محکم نبوده است و این موارد صرفا جرقه‌هایی بوده که در افق تاریخ ایران شکل گرفته است.
درواقع این‌ها حرکت‌های دقیق و درستی بود که برآمده از فهم و بصیرت دانشجویی بود و دانشجویان در آن حتی خلاف حرکت جریان حاکم شنا کردند.
باید دقت داشته باشیم که وقتی جنبش می‌گوییم منظور یک نفر و افراد معدودی نیست، بلکه منظور یک جریان مستمر و پایدار است، چنانچه دانشگاه نیز یک مکان مستمر و پایدار است.
نکته اینجاست که اگر چیزی به نام جنبش دانشجویی وجود داشته باشد، طبیعتا باید نیرو بگیرد و قبل از اینکه از دانشگاه بیرون برود، نیروهای جدید را تبدیل به بدنه جنبش بکند؛ مانند هر موجود زنده‌ای که ریزش و رویش دارد. چراکه یکی از ارکان جنبش دانشجویی بر اساس دیدگاه انقلاب اسلامی احساس مسئولیت و تکلیف دائمی است. چیزی که ما در کشور می‌بینیم حتی از زمان پهلوی تاکنون، حرکت‌های دانشجویی مستمری است که شاخه دانشجویی احزاب و طیف‌های بیرون دانشگاه هستند؛ نه حرکت‌های خودجوش مستقل بر اساس وظیفه و شناخت و تکلیف دانشجویی.
اما چرا نبوده است؟ چون دانشگاه یک مرکز بومی واقعی نیست؛ دانشگاه حال حاضر نهادی است که از غرب کپی‌برداری شده است و همچنان هویت ایرانی‌اسلامی و انقلابی ندارد. درواقع تا وقتی که دانشگاه ما منطبق با واقعیت‌های جامعه و ویژگی‌های بومی نشود، جنبش دانشجویی به معنای اصیل خود شکل نمی‌گیرد.
شاهد مثال اینکه در حال حاضر بسیاری از دانشجویان ما آنچنان سرگرم خودشان هستند که اصلا نمی‌دانند در خیابان چه خبر است و دنیا را فقط از پشت ترجمه‌های انگلیسی می‌بینند.
نکته دیگر این است که چطور می‌شود دانشجوی مومن انقلابی داریم اما جنبش دانشجویی انقلابی نداریم؟ پاسخ این سوال را این‌گونه باید داد که ما در حال حاضر روحانی متدین انقلابی در ایران زیاد داریم اما آیا جنبش روحانیت در کشور داریم؟ واقعیت این است تا وقتی که خود دانشگاه متوجه ضرورت این مسئله نشود، کسی از بیرون نمی‌تواند کاری انجام دهد.
جنبش دانشجویی باید رابط میان مردم و جامعه باشد. مشکلات جامعه را لمس کند. کاری کند که تحقیقات و پژوهش‌های دانشگاه مشکل جامعه را حل کند، نه اینکه با پول نفت پایان‌نامه بنویسند و بگذارند در گوشه کتابخانه خاک بخورد. در دانشگاه تهران دانشکده‌ای است به نام دانشکده مطالعات جهان. در این دانشکده پایان‌نامه‌ای دفاع می‌شود با عنوان «تحلیل محتوای ترانه‌های گروه بیتل در دهه٧٠ میلادی»! تمام دانشگاه‌های ما این‌گونه‌اند و درواقع ارتباطی با مشکلاتی مانند فقر، گرسنگی و... مردم ندارند.
نکته آخر اینکه جنبش دانشجویی در افق انقلاب اسلامی انفعالی نیست و حرکت‌های رو به جلو دارد، صبر نمی‌کند مشکلی گریبان‌گیر ملت شود و بعد بیانیه دهد. منتظر مسئولان نیست بلکه جامعه و مسئولان را به سمت خودش می‌کشاند. برای مشکلات جهان اسلام برنامه دارد.
 
کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی