کد خبر : 70461
/ 21:46
تنبیه بدنی فرزندان، افراد پرخاشگر را به جامعه تحویل می‌دهند؛

تنبیه بـــی‌تنبیه

«زمان ما این خبرا نبود. وقتی کار بدی می‌کردیم چنان کتک می‌خوردیم که هنوز بعضی وقتا دردش رو احساس می‌کنیم اما خیلی خوب هم تربیت شدیم، الان هم قدر همون پدر و مادرمون رو می‌دونیم. دستشونم می‌بوسیم... .»

تنبیه بـــی‌تنبیه

ریحانه حشمتی- یکی از موضوعاتی که هنوز والدین امروزی نتوانسته‌اند تکلیف خود را با آن روشن کنند، تنبیه‌کردن کودک به‌ویژه تنبیه جسمی است. تنبیه بدنی کودکان در گذشته، شیوه‌ای مورد قبول بود‌ و نه تنها نوعی کودک‌آزاری شناخته نمی‌شد؛ بلکه آن را راهی مناسب برای واداشتن کودک به انجام رفتارهای مطلوب تصور می‌کردند. آن هم در شرایطی که کودک از شدت شیطنت آن‌ها را کلافه کرده‌است. اما پژوهش‌هایی که در سال‌های اخیر انجام شدند،‌ ارتباط تنبیه جسمی و پرخاشگری در کودکی و بزهکاری و خشونت دربرابر همسر و فرزندان در سنین بعدی را تاییدکردند.بررسی‌های نشان می‌دهد کودکانی که مورد تنبیه بدنی قرار می‌گیرند و از والدین خود کتک می‌خورند، بیش از سایر همتایان خویش ممکن است به افرادی پرخاشگر و مضطرب تبدیل شوند. یک گروه بین‌المللی از محققان رفتار کودک اعلام کردند کتک‌زدن فرزندان می‌تواند آثار منفی و نامطلوبی بر رفتار آنان بر جای گذارد و میزان پرخاشگری و تهاجم را در آنان افزایش دهد. به گفته این پ‍ژوهشگران با توجه به این نتایج پزشکان می‌توانند راه‌های سازنده‌تری را برای منضبط‌کردن کودکان به والدین آموزش داد.بسیاری از والدین عمداً دست به تنبیه بدنی نمی‌زنند. معمولاً هنگامی این رفتار از بزرگ‌ترها سر می‌زند که کنترل خود را از دست بدهند یا احساس ناامیدی کنند. ممکن است بابا به خاطر اینکه سه بار از کودک خواسته تلویزیون را خاموش کند و او توجهی نکرده عصبانی شود و کتکش بزند. یا وقتی پسر کوچولوی چهار ساله به وسط خیابان می‌دود شاید مامان او را بزند تا حواسش بیشتر جمع باشد. بنا به عللی که می‌خوانید شما نباید کودک خود را کتک زده یا تنبیه بدنی کنید.

..........................................

 

بلاهایی که بر سر فرزند شما می‌آید

کودکان چیزهای زیادی از طبیعت و آدم‌های پیرامون خود یاد می‌گیرند اما باز هم پدر و مادر مهم‌ترین الگوهای زندگی آن‌ها هستند! تنبیه بدنی به هرگونه ضرب و جرح یا رفتار غیرقابل قبول اطلاق می‌شود! این تجارب بر سلامت روحی کودک تاثیر می‌گذارد، دوران رویایی کودکی را بر هم می‌زند و آینده او را نیز خراب می‌کند.

 

کتک‌زدن را ادامه می‌دهد

تنبیه بدنی کودک او را به یک فرد مهاجم تبدیل می‌کند. بسیاری از مطالعات نشان می‌دهد بین تنبیه بدنی کودکان و رفتار خشونت‌آمیز و پرخاشگری آن‌ها در دوران بزرگسالی ارتباط وجود دارد. بیشتر مجرمان افرادی هستند که در دوران کودکی مورد ارعاب و تنبیه بدنی واقع شده‌اند.

 

رفتارهای زشت را از شما الگو برمی‌دارد

امروزه والدین آن‌قدر مشغله کاری دارند که فرصت ندارند وقت خود را با فرزندانشان بگذرانند. وقتی پدر یا مادر خسته از سرکار به خانه باز می‌گردد و می‌بیند فرزندش هنوز تکالیف مدرسه‌اش را انجام نداده، عصبانی می‌شود و به شیوه‌های انضباطی مانند فریاد کشیدن و کتک زدن او متوسل می‌شود. این کار، غلط و ناجوانمردانه است.

 

روش‌های حل مشکل را یاد نمی‌گیرد

تنبیه بدنی، حواس بسیاری از کودکان را پرت می‌کند. به این ترتیب آن‌ها دیگر یاد نمی‌گیرند با شیوه‌های اجتماعی قابل قبول اختلاف خود با دیگران را حل کنند. وقتی کودکی تنبیه بدنی می‌شود، احساساتی مانند خشم، ناامیدی و ترس بر روح و روان او حاکم می‌شود. ممکن است او افکار انتقام‌جویانه در سر خود بپروراند و دیگر یاد نگیرد چگونه با موقعیت‌های مشابه روبه‌رو شود. او هرگز یاد نمی‌گیرد در آینده چطور باید از پس یک اتفاق ناگوار بربیاید بنابراین به یک فرد خشن تبدیل می‌شود.

 

شاید آسیب ببیند

والدین باید بسیار تلاش کنند تعادل خود را از دست ندهند زیرا ممکن است حرف‌ها یا کارهایی انجام دهند که در آینده به پشیمانی ختم شود.تنبیه بدنی از بسیاری جهات می‌تواند خطرناک باشد، مثلا اگر در اثر خشم به صورت او سیلی بزنید ممکن است برخورد انگشتان شما موجب آسیب‌دیدگی یا خونریزی در صورت او شود. ضربه زدن به نقاط ظریفی از صورت مانند چشم و گوش خیلی خطرناک است. بعضی از کودکان در اثر تنبیه بدنی دچار آسیب‌دیدگی اعصاب شده، فلج می‌شوند یا جان خود را از دست می‌دهند.

 

فکر می‌کند کتک‌زدن کار خوبی است

تنبیه بدنی کودک این باور غلط را در او ایجاد می‌کند که برای جلب موافقت دیگران باید آن‌ها را کتک بزنید. کودک گمان می‌کند اجازه دارد با کسانی که از او کوچک‌تر هستند، چنین رفتاری داشته باشد. او از قدرت خود در جهت منفی استفاده می‌کند و در دوران بزرگسالی، نمی‌تواند از دیگران «نه» بشنود یا مخالفت آن‌ها را تحمل کند. هر گونه مخالفت از جانب همسالان، او را وادار می‌کند دست به خشونت بزند و با کتک زدن دیگران کار خود را راه بیندازد.

 

عزت نفس نخواهد داشت

تنبیه بدنی کودکان این پیام منفی قوی را به ذهن آن‌ها القا می‌کند که ناتوان هستند. کتک‌زدن کودکان موجب از دست رفتن عزت نفس و قبول داشتن خود در آن‌ها می‌شود. آن‌ها خیلی زود به این نتیجه می‌رسند که هیچ ارزشی ندارند و به درد هیچ کاری نمی‌خورند!

 

احساسات خود را سرکوب می‌کند

خشم، ناامیدی و تمام احساسات منفی که ممکن است کودک در لحظه تنبیه با آن‌ها روبه‌رو شود، به مرور زمان در ذهن او جمع می‌شود. این احساسات ممکن است روزی مانند گدازه‌های آتشفشانی فوران کنند. یاس و ناامیدی او بعدها دامن همه اعضای خانواده را خواهد گرفت. باید با روش‌های صحیح و مناسب منظور خود را به کودک بفهمانید، بدون اینکه احساسات او را جریحه‌دار کنید.

 

بین شما و فرزندتان فاصله می‌افتد

تنبیه بدنی به هر شکلی که باشد قطعا بین شما و فرزندتان دیوار ایجاد می‌کند. خود ما از کسانی که سعی می‌کنند به ما آسیب برسانند، نفرت داریم. پدر و مادر باید بدانند تاثیر انضباطی تنبیه بدنی، سطحی و موقتی است! برای ایجاد یک پیوند دائمی با فرزندتان باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام هم بگذارید. تنبیه بدنی مولد احساس ترس است و برای همیشه بین والدین و فرزندان فاصله می‌اندازد. بسیاری از والدین اغلب به یاد نمی‌آورند که خودشان در دوران کودکی تا چه اندازه از تنبیه شدن متنفر بوده‌اند.

 

از جایگزین‌ها کمک بگیرید

تنبیه فیزیکی نباید باعث درد و آسیب به کودک شود و هدف از این تنبیه آن است که پدر و مادر با این روش، ناراحتی خود را از رفتار کودک نشان داده و توجه وی را به بدی و زشتی رفتارش جلب کنند.

*تنبیه باید متناسب با اشتباه باشد. تنبیه‌های کوچک برای بدرفتاری‌های کوچک و تنبیه‌های بزرگ برای بی‌ادبی‌های بزرگ.

* امتیازات و حقوق ویژه را قطع کنید. می‌توان کودک را از برخی امتیازها مثل تماشای برنامه‌های تلویزیونی، رفتن به منزل دوستان یا خرید وسایل خوشحال‌کننده و... محروم کرد.

کمی تأمل کنید. یک مکث کوتاه در عکس‌العمل و اندکی صبر هنگام هیجان، می‌تواند گره‌گشا باشد. بگویید: «الآن برای حل این مسئله خیلی ناراحت هستم و موقعیت مناسب نیست. بعداً در موردش صحبت می‌کنیم.»

کار درست را به او یاد بدهید. مثلاً بگویید: «وقتی اسباب‌بازی‌هایت را در اتاق پذیرایی رها می‌کنی کار درستی نیست. دوست دارم دفعه بعد آن‌ها را در کمد بگذاری.»

مثبت باشید. به جای آنکه بگویید :«چند مرتبه باید به تو بگویم که دندان‌هایت را مسواک بزنی؟!» می‌توانید بگویید‌: «دندان‌های قشنگت را مسواک بزن که همین‌طور قشنگ بماند. بعد منو خبر کن که بعد از تو مسواک بزنم.»

گاهی فقط باید تذکر بدهید. برخی اشتباهات در حد تنبیه نیستند؛ بلکه لازم است به کودک اخطار داده شود که اگر به این رفتار ادامه دهد، تنبیه خواهد شد. اطمینان حاصل کنید که متوجه تذکر شما هست و‌گرنه در آینده هم شما را جدی نمی‌گیرد.

«توضیح» به جای «تهدید»؛ می‌توانید با توضیحی مختصر، علت زشتی رفتار او را روشن کنید تا در ذهنش دلیلی برای تغییر رفتار داشته باشد.

به او با جملات خاصی انگیزه بدهید و صحبت‌های تشویق‌کننده داشته باشید.

*از لج‌بازی و زورآزمایی بپرهیزید. هیچ کاری مخرب‌تر و بی‌فایده‌تر از زور‌آزمایی با فرزند نیست. او را به همکاری‌کردن تشویق کنید. وقتی مشکل را با کودک در میان بگذارید احتمالاً بیشتر علاقه‌مند می‌شود که در حل آن کمک کند و با شما همکاری کند.

 

فرزندتان را به اتاق تنهایی بفرستید

فرستادن کودک به اتاق تنهایی، روش موثری است که می‌تواند جایگزین داد کشیدن، بد و بیراه گفتن، تهدید‌کردن و کتک‌زدن باشد. این روش، همچنین از عصبانیت شما جلوگیری می‌کند. این اقدام از آن جهت موثر است که بچه‌ها دوست ندارند از جمع خارج شوند و بیشترین اثربخشی را بر کودکان ۲ تا ۱۲ساله دارد. بعضی از بچه‌ها شما را در آغاز با فریادها یا گریه‌های بلند ناراحت می‌کنند، بنابراین باید آمادگی کامل داشته باشید.

..........................................

باورهای غلط باعث می‌شود والدین کودک خود را به بدترین شکل تنبیه کنند

98244.jpgهدیه الهی را می‌سوزانم

شبکه‌های اجتماعی هرچند مدت یک‌بار پر می‌شود از تصویر کودکانی که توسط والدین خود آسیب‌های جسمی دیده‌اند. تعدادی از آن‌ها هم به دلیل شدت جراحات در بیمارستان جان می‌سپارند و هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست. 

باورهای غلط برخی پدر و مادرها یکی از عوامل گسترش کودک‌آزاری در جامعه است. باورهای غلطی همچون بیان این جمله که «دوست دارم بچه خودم را جدی‌تر تربیت کنم» یا باور به تنبیه به‌عنوان تنها وسیله مؤثر تربیتی با این استدلال نادرست که «فرزند خودم است و بهتر می‌دانم چگونه تربیتش کنم» از جمله دلایلی است که به کودک‌آزاری منتهی می‌شود.

حسین سلیمان‌پور، روان‌‌شناس و مشاور خانواده دراین باره می‌گوید: مشکلات روانی، شخصیتی و اضطراب از مهم‌ترین عواملی است که یک کودک آزاردیده در بزرگ‌سالی با آن دست‌به‌گریبان خواهد شد و فردی که در کودکی اذیت و آزار شده، در ارتباط‌گیری و تعامل با دیگران به‌طور معمول عملکرد خوبی ندارد و زمینه رفتن به سمت اعتیاد و بزهکاری برای این فرد بسیار زیاد است.

وی ادامه می‌دهد: کودک یکی از موهبت‌های بزرگ الهی در زندگی هر پدر و مادری است اما متاسفانه در برخی شرایط خانواده‌ها در مقابل این نعمت خداوندی ناسپاسی کرده و رفتارهای آن‌ها منجر به آسیب‌های شدید بدنی کودک‌ شده و او را راهی بیمارستان می‌کند. نمونه‌هایی که این روزها در جامعه فراوان‌تر شده‌اند.

این روان‌شناس تصریح می‌کند: اگر چه بیشتر مواقع اثر تنبیه والدین بر بدن کودکان باقی نمی‌ماند و از‌این‌رو اعتراضی را بر نمی‌انگیزد، اما روح آزرده آنان می‌تواند آن‌ها را به یک کودک‌آزار دیگر تبدیل کند.

این کارشناس خانواده با اشاره به اینکه برای پیشگیری از شیوه‌های جدید کودک‌آزاری لازم است که والدین آگاهی‌های دقیق‌تری درباره شیوه‌های تربیتی به دست آورند، اظهار می‌کند: کودکان برای رشد و خلاقیت نیازمند محیطی سرشار از امید، اعتماد و امنیت هستند.

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی