کد خبر : 70440
/ 08:03
محمد حسین جعفریان

قصه آب و تبلیغ آبکی صرفه‌جویی آن!

قصه آب و تبلیغ آبکی صرفه‌جویی آن!

اخبار و توصیه‌هایی هستند که به‌واسطه شدت تکرار، مخاطب نسبت به آن‌ها مصونیت یافته و هر چند مهم و حیاتی هم باشند، توجهی را برنمی‌انگیزند. در چنین مواقعی، همواره باید چاره‌ای جست تا در گام نخست، جامعه هرچه دیرتر به این نقطه بی‌تفاوتی برسد و در گام بعدی، اگر چنین شد، با ورود به جزئیات، ارائه اطلاعات تازه، تغییر شیوه تبلیغ و ارائه خبر، گنجاندن محرک‌های تشویقی برای جلب نظر همگان و... بار دیگر حساسیت مخاطب را درباره آن محتوای به‌ظاهر تکراری برانگیخت.
در موضوعات سیاسی و اجتماعی انبوهی مثال برای آنچه آمد، می‌توان یافت؛ اما یک نمونه دم دست و دست بر قضا بسیار مهم، هم در سطح ملی و هم منطقه‌ای، یعنی مشخصا در شهر و استان خودمان، مسئله آب و صرفه‌جویی در آن است. تبلیغی که از رسانه‌های دیداری و شنیداری ما تا رسانه‌های مکتوب و موجود در فضای مجازی، همه‌جا، جلوی چشم ماست اما تقریبا همه می‌توانیم با نگاهی به دورو بر محیط زندگی خودمان، دریابیم که مخاطبان دیگر آن حساسیت سابق را، مرادم از سابق، سال‌هایی است که این هشدارها شدت یافت، ندارند و کار خودشان را می‌کنند. چرا؟
یکی از مهم‌ترین دلایل از نظر من، شرح‌ندادن دقیق مسئله برای مردم است. به عبارت ساده‌تر، پیام ارسالی برای مخاطب مبهم است. طبق آمارهای موجود، فقط ١٠درصد از کل مصرف سالانه آب در مملکت متعلق به انشعابات شهری و خانگی است. حدود دوبرابر این سهم صنعت و مابقی، یعنی حدود ٧٠درصد سهم کشاورزی است. اما در رسانه‌ها از صد نمونه تبلیغ و هشدار و...، نود و نه‌تایش برای مردم عادی است که؛ آی مراقب باشید شیر آب چکه نکند! مسواک که می‌زنی آب هدر نرود، نمی‌دانم با چند لیوان آب هم می‌شود حمام کرد و از این حرف‌ها. میلیاردها میلیارد تومان هم صرف تهیه و پخش این آگهی‌ها می‌شود. حال آنکه اگر بخش خانگی دربست شیر آب مصرفی‌اش را پلمب هم بکند، کلا ١٠درصد صرفه‌جویی خواهد شد. در واقع به نظر می‌رسد سیاست‌گذاران محترم در سطح کلان سوراخ دعا را گم کرده‌اند. این هزینه باید صرف آگاهی بخشی به کشاورزان، اصلاح شیوه‌های آبیاری سنتی، تغییر هدف‌گذاری محصولات از انواع پرمصرف آبی نظیر سیفی‌جات به محصولاتی کم‌مصرف‌تر و مواردی از این دست است. هی به مردم هشدار می‌دهند و واقعا رگه‌ای از استرس و ترس را به بدنه جامعه تزریق می‌کنند و مردم هم در ابتدا تمام همتشان را برای صرفه‌جویی گذاشتند اما پس از یکی دو سال دیدند، وضع بدتر هم شده. زیرا مشکل آب باید در بخش کشاورزی چاره‌اندیشی و حل می‌شد، البته با گوشه چشمی هم به مصارف خانگی. الان هم که مملکت خاصه استان و شهر ما، عملا در آستانه یک فاجعه تمام عیار آبی است، هیچ‌کس طرح روشنی نه برای تغییر سیاست‌های گذشته و نه برای حل ریشه‌ای این مشکل در آینده نزدیک ندارد و اگر دارد، به مردم اطلاع‌رسانی نشده تا لااقل این یک قلم از دغدغه‌هایشان حذف شود.
 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی