کد خبر : 69400
/ 08:42
محمد حسین جعفریان

فاسدان چینی و ذخایر نظام ما!

فاسدان چینی و ذخایر نظام ما!

از چین خبر رسیده ۴۵نماینده کنگره ملی خلق به دلیل فساد از کار بر کنار شده‌اند. حتما شما هم در محافل شنیده‌اید که ژاپن و کره و ترکیه و چین و... در سال‌های نه چندان دور از ایران ما هم اوضاع بدتری داشته‌اند.
و اما امروز در توسعه اقتصادی فاصله بسیاری با ما دارند. این حرف به‌قول قدیمی‌ها دو سر دارد و چندان هم بیراه نیست.
یک سر آن به خود ما برمی‌گردد. مرادم مردم است. اگر اهالی آن ممالک شاهد پیشرفت کشورشان بوده‌اند، آن‌ها هم از خود گذشتگی‌هایی داشته‌اند. فقط تماشاگر نبوده‌اند. بالاخره سختی‌هایی را کشیده‌اند.
نظیر گاندی در هند که مثلا با وجود انبوه پارچه‌های عالی خارجی، یک پارچه و به‌واقع گونی که ساخت کشورش بود را به جای لباس به تن کرد.
گفت ما همین را تولید می‌کنیم و من ترجیح می‌دهم از گونی وطنی لباس بدوزم تا حریر خارجی. به هر حال رنج‌هایی کشیدند، لااقل یک نسل و چه بسا نسل‌های پی در پی عذاب کشیدند تا به ایستگاه امروز برسند.
اگر بخواهیم مهم‌ترین حرکتشان را به قول روزنامه‌نگارها بولد یادداشت کنیم، همین خرید محصول ساخت وطن بود. باری یک سر دیگر نیل به توسعه پس از مردم، دولت‌ها و عملکرد آن‌هاست.
همین چین برای این منظور مثال خوبی است. همه شما که این سطور را می‌خوانید، بهتر از من می‌دانید که سم مهلک تولید و توسعه، فساد اداری است.
چینی‌ها در اولین قدم، هزینه فساد را بالا بردند. یعنی اگر یک مقام دولتی گند رشوه‌خواری یا فساد مشابهش درز می‌کرد، چنان در جامعه مطرود و منزوی می‌شد که اغلب پیش از تشکیل پرونده و رسیدن به دادگاه، طرف خودش، خودکشی می‌کرد.
بی‌شک شما هم مثل من اخبار این قبیل خودکشی‌ها را در چین، حتی در همین سال‌های سفید بسیار شنیده‌اید. خب! وقتی مردم همراهی کنند، فساد هم نباشد و دولتمردان هم بنای توسعه داشته باشند، نتیجه می‌شود همانچه که نصیب چین شد. یعنی یک پیشرفت انفجاری و محیر‌العقول طی حدود سه دهه.
اما وای به آن روزی که یکی از این دو سرکار، یا هر دو طرف آن ایراد داشته باشند. برخی از مردم شعار وطن‌دوستی و عشق ایران و... می‌دهند و اما در عمل همه زندگی‌شان پر است از کالاهایی که خریدنش به‌معنای به خاک سیاه نشاندن ایران و ایرانی و تولیدات این مملکت است.
مدعی‌اند که جانشان را فدای ایران می‌کنند و اما در عمل حاضر نیستند از چند ریالشان بگذرند و نه حتی از چند ریال که از چشم و هم‌چشمی‌های نا پسندشان بگذرند و کالای وطنی بخرند و به این کارشان افتخار کنند.
بگذریم، بدتر از این‌ها، عملکرد لااقل بخشی از دولتمردان است. طرف چندبرابر حقش و چند برابر آن‌ها که کارشان بسیار سخت‌تر از او بوده، برای خودش حقوق رد می‌کرده و به واقع از جایگاه خودش سوءاستفاده می‌کرده و حقوق نجومی می‌گرفته و... اما در عمل سخنگوی دولت می‌آید و همین‌ها را جزو ذخایر نظام قلمداد می‌کند!
روشن است در جایی که دولتش چنین مدیرانی را جزو ذخایرش می‌داند، شما امید توسعه داری؟! خلاصه پای رسانه‌ها هم که وسط می‌آید به جای نقل این نقایص شروع می‌کنند پته طرف‌های رقیب را روی آب ریختن! باری من هم قصد ندارم همان راه را بروم! فقط خواستم بگویم چینی‌ها چه کار خوبی کرده‌اند.
کاش ما هم به جای اینکه مدیران نالایق را جزو ذخایر نظاممان قرار دهیم، ادبشان کنیم. چرا که راه پیشرفت همین است، آن یکی راه رفیق بازی است! 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی