کد خبر : 67271
/ 11:03
قاسم رفیعا

سرباز

سرباز

آدم سرباز باشد. در طی دوسال خدمت تیری به‌سمت هیچ دشمنی شلیک نکرده باشد. بعد ناگهان در جاده‌ای که سرانجامی تلخ برایش تدارک دیده، به کام مرگ برود. بالاخره من نمی‌دانم مشکل جاده‌های این سرزمین چه‌موقع می‌خواهد حل شود. بالاخره قرار نیست یک روزی مردم این سرزمین در جاده‌ها احساس امنیت کنند؟

چندین‌سال‌پیش دانش‌آموزان نخبه این سرزمین که اکثرا مقام‌های طلا و نقره المپیادهای جهانی بودند، به ته دره رفتند و کشته شدند؛ در‌حالی‌که همان‌روزها اگر کل مدارک تحصیلی یک تیم دسته اول این مملکت را جمع می‌کردی، یک فوق‌دیپلم از دلش درنمی‌آمد. آن‌وقت رسم شده بود راه بیندازند المپیادی‌ها را برای دراختیار قراردادن تجربه‌هایشان به دانش‌آموزان دیگر بچرخانندشان در همه‌جای کشور. ما رسم‌وقرارمان همین است. واقعا ما این‌گونه هستیم و نمی‌توانیم خودمان را تغییر بدهیم. عمر و سرمایه یک مملکت صرف ساختن یک جامعه اندیشمند می‌شود، آن‌وقت همه این اندیشمندان را به‌راحتی از دست می‌دهیم. در فضای مجازی خیلی تند به موضوع کشته‌شدن سربازان پرداخته‌اند و قرار نیست بنده هم به آن مسائل دامن بزنم؛ اما باور بفرمایید سال‌های سال است که در این سرزمین نخبگان بسیاری از سر بی‌تدبیری مسئولین بالادست جان خود را از دست داده‌اند، بدون اینکه کمیته حقیقت‌یابی بیاید و به‌طورمفصل متهم اصلی این ماجراها را به مردم معرفی کند تا لااقل یک بار مردم ببینند بالاخره همه ما دربرابر اعمالی که انجام می‌دهیم، مسئول هستیم و اما در پایان یک نکته کوچک و ظاهرا بی‌اهمیت. مدت‌ها بود چیزی از ارتش نشنیده بودیم. مگر آدم برادر یا پسرش برود سربازی و بیفتد ارتش و آدم چیزی از ارتش بشنود. عرض کردم این موضوع زیاد اهمیت نداشت. مهم این است که جنگی رخ نداده‌، خدایا شکرت.

کلیــد واژه هــا
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی