کد خبر : 64777
/ 11:41
محمدسرور رجایی

سرنوشت موسیقی افغانستان

موسیقی کلاسیک افغانستان که ریشه در موسیقی اصیل و فاخر زبان فارسی دارد، نیازمند مهر بزرگان این هنر است.

سرنوشت موسیقی افغانستان

دو سه روز پیش، در اوج ترافیک تهران، سوار تاکسی شدم. رادیو ترانه‌ای با صدای علیرضا افتخاری پخش می‏‌کرد. «زندگی چیست، خون دل خوردن/ زیر دیوار آرزو مردن» وقتی ترانه به پایان رسید، راننده که مرد خوش‏‌مشربی به نظر می‌رسید، گفت: «اگر موسیقی نداشتیم، ترافیک تهران را نمی‏‌توانستیم تحمل ‏کنیم.» خواستم سر صحبت را باز کنم و گفتم: این ترانه، ٣۵ سال پیش در افغانستان هم آهنگ‌سازی و خوانده شده است. با تعجب پرسید: «این ترانه٣۵ سال پیش در افغانستان خوانده شده؟» گفتم: بله، معروف‌‏ترین آوازخوان افغانستان احمدظاهر مرحوم آن را خوانده بود. بحث موسیقی در بین ما شروع شد. راننده گفت: «موسیقی امروز افغانستان چگونه است؟» توضیح مختصری دادم، اما حالا در این یادداشت کوتاه می‌‏خواهم جواب آن دوست همدلم را کامل کنم، بدان امید که دوستان همدل بسیاری خواهند خواند. 

در روزگار امروز افغانستان، این زبان جهانی و معرف فرهنگ و آداب اجتماعی مردم ما چنان در حصار تولیدات ناهنجار گرفتار آمده است که حتی استادان مسلم موسیقی کلاسیک افغانستان را نگران کرده است. موسیقی اصیل و فولکلور ما در زیر آوار گونه‌های موسیقی مستهجن و وارداتی غربی شانه خم کرده است. امروز کسی از «سرگذشت موسیقی معاصر افغانستان» اطلاعی ندارد؛ حتی از کتابی به همین نام، تالیف استاد عبدالوهاب مددی که سه‌چهار سال پیش با ویرایش جدید و اضافات توسط دوست فرهیخته ما جناب محمدکاظم کاظمی آماده و توسط نشر عرفان باز نشر شد.

کتابی که مهم‌ترین مرجع برای شناخت سیر تحول موسیقی معاصر افغانستان و هنرمندان آن به حساب می‌آید. موسیقی اصیل افغانستان، درپی هجوم بیش‌ازحد موسیقی وارداتی، آن‌هم از نوع تجاری‌‏اش از هند و پاکستان گرفته تا انگلیس و آمریکا فراموش شده است. موسیقی کلاسیک افغانستان که ریشه در موسیقی اصیل و فاخر زبان فارسی دارد، نیازمند مهر بزرگان این هنر است.

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی