• خانه
  • یادداشت
  • صداوسیما الگوی مصرف و رکود
کد خبر : 56857
/ 10:46
دکتر علی اکبر کریمی

صداوسیما الگوی مصرف و رکود

رسانه‌ ملی به‌عنوان دانشگاه بزرگ کشور با بیشترین مخاطب و موفق‌ترین کانال‌های اثرگذاری می‌تواند درراستای اصلاح الگوی مصرف در میان افراد و خانواده‌ها نقشی بی‌بدیل و کم‌نظیر را ایفا کند.

صداوسیما الگوی مصرف و رکود

متأسفانه بایست به این امر اذعان کرد که نه‌تنها تاکنون از ظرفیت فوق‌العاده‌ این رسانه‌ قوی و پرمخاطب استفاده نشده‌ است، بلکه بالعکس رویه‌های کنونی برنامه‌های معمول رسانه‌ ملی به‌جز چند برنامه‌ خاص گفتگو و اقتصادی محض، حاکی از نگاهی غیرکارشناسانه و جاهلانه نسبت به این موضوع فوق‌العاده مهم در سرنوشت یک ملت است؛ چراکه اکنون کمترخانواده‌ای در ایران‌زمین هست که از مشکلات ناشی از مصرف‌گرایی در امان مانده باشد. این پاردایم و ایدئولوژی مصرف‌گرایی توانسته تا عمق تمامی ارزش‌های اسلامی ما نفوذ کرده و آن‌را در خود مضمحل کند. متأسفانه این نفوذ تحت‌عناوینی چون رفاه و آسایش و راحتی و تنوع و برخورداری و ارتقای سطح زندگی و شادکامی و رضایت بیشتر از زندگی و چندین و چند اصطلاح جذاب و جهان‌شمول دیگر، پنهان شده‌ است؛ بنابراین راه را بر هرگونه اصلاح، نقد و نظر و بررسی عمیق و تحلیل‌های کارشناسی بسته‌ است و هرگونه انتقادی با برچسب تحجر، عقب‌ماندگی، مخالفت با رفاه و راحتی، ریاضت‌کشی و بخل و مانند آن مواجه می‌شود. 
اکنون بر کسی پوشیده نیست که هر برنامه‌ای در رسانه ملی با نگاه الگوگیری ازسوی مردم عزیز دنبال می‌شود؛ بنابراین نباید از ابعاد مختلف رفتاری و نمایشی در برنامه‌ها که ارتباط وثیقی با الگوی مصرف مردم دارند، غفلت کرد. به‌عنوان‌نمونه آیا تاکنون دقت کرده‌اید که در تمامی تبلیغات بازرگانی در تلویزیون جمهوری اسلامی حتی در تبلیغات مربوط به کالاهای مذهبی و نرم‌افزارهای اسلامی، یک بانوی پوشیده با حجاب اسلامی چادر دیده نمی‌شود و عموماً خانم‌ها با پوشش مانتو و شال‌های رنگارنگ و جذاب به‌همراه انبوهی از کالاهای مصرفی جلوه‌گری می‌‌کنند؟ آیا این تبلیغات، واقعاً نوع خاصی از سبک پوشش و زندگی را ترویج نمی‌‌کند؟ آیا چنین‌تلقی در بین خانواده‌ها وجود ندارد که که الگوی مطلوب یک فرد ایرانی از سبک پوشش و زندگی، همان است که در تلویزیون به نمایش میلیونی گذاشته می‌شود؟ به‌راستی نوع دکوراسیون، وسایل منزل، پوشش، آرایش و سایر ابعاد نمایشی سریال‌ها و برنامه‌های تلویزیون، نمایانگر سبک زندگی چنددرصد از مردمان شهری و روستایی ماست؟ پاسخ آسان است؛ کمی بیش از ۵درصد.
آیا ما اجازه داریم سبک زندگی این نسبت ناچیز از کل مردم ایران‌زمین را به‌عنوان الگوی کلی و مطلوب به تمام مردم ایران و حتی جهان معرفی کنیم؟ به‌راستی آیا می‌توان نظاره‌گر چشمان حسرت‌بار زنان و مردان کم‌درآمد و کودکان روستایی، هنگام دیدن تبلیغات جذاب تلویزیونی بود و از کنار آن به‌راحتی گذشت؛ آن‌هم در شرایط رکود تورمی حاکم بر اقتصاد کشور که بسیاری از مردم را از خرید چنین‌وسایلی محروم می‌سازد؟ آیا رواست تبلیغ کالاهای مصرفی خارجی در رسانه‌ داخلی صورت پذیرد؛ حال آنکه با فروش آن، کارگری از این سرزمین کار خود را از دست بدهد؟ تبلیغ قرعه‌کشی‌های میلیونی با جوایز خارجی چطور بر رکود حاکم بر اقتصاد ما دامن می‌زند؟ پس بدون سهل‌اندیشی باید بپذیریم که تمام این موارد بیانگر پیام‌هایی خاص برای مخاطبان بوده و باید دید آیا این پیام‌ها با ارزش‌ها و اهداف رسانه‌ ملی سازگارند؟
بنابراین بر رسانه‌ ملی فرض است که متناسب با اوضاع خاص اقتصادی کشور که عبارت است از اقتصاد مقاومتی ازیک‌سو و به‌ فراخور تغییر و تحولات زمانه، در برنامه‌های خود به‌ویژه تبلیغات بازرگانی و سریال‌های ساخته‌شده تجدید‌نظر کند و از برخی انتقادات و دغدغه‌ها در این راه نهراسد.
 
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی