کد خبر : 53022
/ 08:54
ساعتی با امیدهای فردای ووشو

آرزوهای طلایی بچه‌های مسی

سوختگی آفتاب، پوست صورتش را به رنگ مس درآورده است. او برای آمدن به باشگاه، ساعت‌ها زیر آفتاب پیاده قدم می‌زند و برای اینکه کمک‌خرج خانه باشد، ساعاتی هم در بیرون کار می‌کند تا ماجرای آفتاب و پوست مس‌گونه‌اش بشود داستان هر روز او و بچه‌های هم‌سن‌وسالش که بخشی از زندگی کودکانه‌شان با تمرین مرد بودن سپری می‌شود.

آرزوهای طلایی بچه‌های مسی

خیلی‌وقت‌ها هم از تمرین می‌گذرد؛ مسئولیت خانه و زندگی داشتن که کوچک و بزرگ نمی‌شناسد، غصه برادرهای کوچک داشتن که ربطی به سن‌وسال ندارد؛ مردی می‌خواهد که بی‌پروا زیر آفتاب برود و کار کند، کار کند و  درس بخواند، کار کند و ورزش کند، کار کند و بعد، هر کار دیگری خواست، انجام دهد. پوست مس‌گونه این مردهای کوچک، مُهر مردانگی‌شان است وقتی از مشکلاتشان می‌گویند و بعد آرزو می‌کنند روزی قهرمان جهان شوند تا بتوانند جواب همه بی‌عدالتی‌ها را بدهند. قهرمان جهان شوند، با خود پول بیاورند و در محله‌های خاکی‌رنگشان بریزند، قهرمان جهان شوند، رنگ زندگی را ببینند، باشگاه بسازند و به نیازمندها کمک کنند و خانواده‌هایشان را هم به آرزوهایشان برسانند. این داستان یک‌نفر دونفر نیست؛ جریان زندگی بسیاری از کودکان و نوجوانان و جوانان شهرک شهیدرجایی و شهرک شهیدباهنر و محلات همجوارشان است. جریانی که امید به آینده در آن، تنها نقطه قوت زندگی‌ است.
 ساعت١١:٣٠ یک روز گرم تابستان به باشگاه ووشوی شهرک شهیدرجایی می‌رویم که تنها باشگاه مجهز ووشوی مشهد است؛ همان‌جا که قهرمان‌های  زیادی از آن سر درآوردند. 
 و حالا رده‌های مختلف تیم ووشوی مشهد، بیشتر از بچه‌های شهرک شهیدرجایی و شهرک شهیدباهنر تشکیل شده است؛ محلات حاشیه‌ای شهر و  شاید حاشیه‌ای‌ترین محلات این شهر بزرگ.
بچه‌ها یکی‌یکی وارد می‌شوند. لباس‌هایشان را عوض کرده و شروع می‌کنند به تمرین تا مربی‌شان از راه برسد؛ مدال‌آوران رده‌های سنی نوجوانان،  جوانان و بزرگ‌سالان مسابقات جام رمضان ووشوی مشهد که بیشترشان قرار است به مسابقات کشوری یا انتخابی تیم ملی دعوت شوند.

ذوق بچه‌ها را کور نکنید
گفتگویمان با بچه‌ها شور آن‌ها را برای بازگشت به تمرین بیشتر کرده است. آن‌ها برمی‌گردند به وسط سالن و تمرینشان را ادامه  می‌دهند. فرصت مناسبی است که سراغ سیدمحمد ایوبی، مربی جوان قهرمان‌های آینده، برویم و گپ‌وگفتی با او انجام دهیم.
 
افتخارآفرینان ووشو در کشور و جهان
ایوبی با بیان اینکه مسابقات ووشوی مشهد، در شهرک شهیدرجایی و همین باشگاه برگزار می‌شود، می‌گوید: در ماه مبارک  رمضان مسابقات جام رمضان را هیئت ووشوی مشهد در سطح خوبی برگزار کرد. در این مسابقات، تقریبا همه بچه‌ها مدال گرفتند که ٤طلا در رده سنی نوجوانان، یک طلا در رده سنی بزرگ‌سالان و ٤مدال نقره و ٦برنز، حاصل کار بچه‌ها بود.
 
دریغ از یک هدیه کوچک!
او که عنوان می‌کند این مدال‌ها مربوط به بخش ساندا(مبارزه) است، ادامه می‌دهد: ووشو یکی از رشته‌های  مدال‌آور است که همیشه برای مشهد و استان خراسان افتخارات زیادی به همراه داشته است. درحقیقت دو رشته ووشو و جودو افتخارات زیادی در کشور به همراه دارند و ما خوشحالیم که در مشهد، این بچه‌های شهرک شهیدرجایی هستند که با تلاش بی‌وقفه‌شان این افتخارات را در سطح کشوری و جهانی به ارمغان می‌آورند ولی متاسفانه برخی مسئولان که انتظار داریم بیشتر از ما حمایت کنند، از کمک‌هایشان دریغ می‌کنند؛ به‌عنوان مثال مدتی است قرار بوده یکی از نهادهای شهری به بچه‌های ما لباس هدیه کند تا وقتی در برنامه‌هایشان حضور پیدا می‌کنیم، بچه‌ها لباس مناسب داشته باشند ولی بعد از یک‌سال بدقولی کرده‌اند و می‌گویند نمی‌توانند این کار را انجام دهند. بعد از ما انتظار دارند در برنامه‌های ورزشی‌شان حضور پیدا کنیم.
 
پچ پچ‌هایی که ناراحتمان می‌کند
این مربی جوان ادامه می‌دهد: البته بچه‌های ما انگیزه کافی برای حضور در برنامه‌های نمایشی را هم  دارند ولی شما تصور کنید در یک برنامه نمایشی که مثلا شهرداری برگزار می‌کند و بچه‌های ما هم دعوت می‌شوند تا مبارزه‌ای نمایشی اجرا کنند، بچه‌ها ضرباتی را که به سر و بدنشان می‌خورد، تحمل می‌کنند، درد می‌کشند ولی تشکری خشک‌وخالی یا هدیه‌ای که کمی خوشحالشان کند، دریافت نمی‌کنند. بدتر از آن، این است که ممکن است فکر کنند مبادله‌ای بین مسئولان و مربی‌شان بوده و حالا شاید مربی‌شان هدایا یا پولی دریافت کرده و به بچه‌ها نمی‌دهد؛ خبرهایی که گاه به گوشمان می‌رسد و ناراحت می‌شویم و از این‌رو از مسئولانی که بارهاوبارها با آن‌ها همکاری کرده‌ایم، خواهش می‌کنم ذوق این بچه‌ها را که اغلب دوست دارند به اوج قهرمانی برسند، این‌گونه و به‌راحتی کور نکنند.

 بهترین تیم دنیا با بچه‌های نیازمند
 محمد سارانی، یکی از نوجوان‌هایی این گروه است و در مسابقه  اخیر، مدال طلا آورده و امید زیادی برای راهیابی به مسابقات کشوری دارد. محل زندگی‌اش «مهدی‌آباد» است و در مدرسه ١٢بهمن که همان حوالی‌ است، تحصیل می‌کند. او دوسال است به باشگاه می‌آید. وقتی محمد در کلاس ژیمناستیک ثبت‌نام کرد، خیلی زود استعدادش را به مربیانش نشان داد و همین شد که به تمرینات ووشو راه یافت. خودش می‌گوید تا‌به‌حال ١٣مسابقه داده و غیر از دومدال نقره‌ای که کسب کرده، بقیه طلا بوده است. محمد اضافه می‌کند: «دوست دارم قهرمان جهان شوم، آن‌وقت یک باشگاه تاسیس می‌کنم و می‌روم سراغ بچه‌های این محله و استعدادهایشان را کشف می‌کنم. با آن‌ها بهترین تیم دنیا را تشکیل می‌دهم. با پولی هم که به‌دست بیاورم، به خانواده‌ام کمک و آرزوهایشان را برآورده می‌کنم.»
 
  از تاسیس باشگاه تا کمک به نیازمندان، بعد از قهرمانی
 عباس براهویی، یکی دیگر از بچه‌های نوجوان است. او ١٢سال دارد  و در حر٤٠ زندگی می‌کند. وقتی ده‌ساله بوده، مادرش دستش را می‌گیرد و می‌آورد باشگاه در بخش تالو(نمایشی) ثبت‌نامش می‌کند ولی بعد به خاطر استعدادش در ساندا(مبارزه)، در این بخش تمرین می‌کند. عباس در ٥مسابقه چشمگیر شرکت کرده که در همه آن‌ها مدال طلا دریافت کرده و حالا خودش را برای راهیابی به مسابقات کشوری آماده می‌کند. او که فکرهای زیادی برای آینده در سر دارد، گاه حساب‌وکتاب آرزوهایش را هم می‌کند و می‌گوید: «دوست دارم قهرمان جهان شوم  و با یک‌چهارم پولم به فقرا و نیازمندان کمک کنم و با بخشی دیگر باشگاهی تاسیس کنم. با بقیه هم مخارج زندگی را تامین و برادرم را نیز ورزشکار کنم.»
 
هرجایی که آخر ووشو باشد
در رده سنی بزرگ‌سالان به‌سراغ ابراهیم برجسته می‌رویم که از بقیه  بچه‌ها سابقه بیشتری دارد. ٦سال است ووشو کار می‌کند و قرار است تلاش‌هایش برای انتخابی تیم ملی به ثمر بنشیند. می‌گوید: «دوست دارم تا آخرش بروم؛ هرجایی که آخر ووشو باشد.» او از امکانات خوب تنها باشگاه ووشوی مشهد و دلسوزی مربیانش حرف می‌زند ولی درباره حمایت مسئولان چیز زیادی برای گفتن ندارد.
 
 روزی که قهرمان شوم
محمد حیدری ١٧سال دارد و در مسابقات جام رمضان، مدال برنز گرفته  و همین انگیزه‌اش را برای تمرین، جدی‌تر کرده است. این قهرمان آینده محله اروند، دوست دارد از مسئولان تنها باشگاه ووشو تشکر کند و بگوید: «روزی قهرمان جهان خواهم شد.»
 
 کمک به بچه‌های بی‌سرپرست
میلاد زاروزایی، یکی دیگر از قهرمان‌های آینده است که ١٥سال دارد  و بیش از یک سال است که وارد این رشته شده. می‌گوید یک آرزوی بزرگ دارد و آن، اینکه روزی آن‌قدر توانمند شود که بتواند به بچه‌های بی‌سرپرست کمک کند.
 
 شهرک شهیدرجایی و قهرمان‌هایش
رسول رفیعی هم ١٥سال دارد. از یازده‌سالگی وارد این رشته شده و در  مسابقات اخیر طلا به‌دست آورده است. او که یک مسابقه برای دعوت شدن به مراحل کشوری در پیش دارد، سخت تلاش می‌کند تا به هدفش برسد. می‌گوید: «روزی شهرک شهیدرجایی را با قهرمانانش می‌شناسند.»
 
 تا آخرش می‌روم
امیرسالار امیری سیزده‌ساله است و از یازده‌سالگی وارد رشته ووشو  شده است. در مسابقات مختلف شرکت کرده و ٣مدال به‌دست آورده و در مسابقات جام رمضان هم یکی از آن مدال‌های طلایی را از آن خود کرده است. وقتی می‌پرسیم دوست داری در ووشو به کجا برسی، می‌گوید: «به‌ آخرش.»
 
 مثل استادم
حسین معینی‌پور ١٢سال دارد و یک سالی است وارد رشته ووشو شده  است. در مسابقات اخیر مدال برنز گرفته و آرزویش این است که مثل استادش موفق شود. قهرمانی جهان آرزوی او هم هست.
 روزی که ابراهیم از بچه‌های محل‌، قهرمان می‌سازد
 ابراهیم براهویی هم که ١٤سال دارد، مدال طلا گرفته. او حالا  انگیزه‌اش آن‌قدر زیاد هست که آرزو کند روزی فرابرسد که او بچه‌های محلش را به ورزش دعوت کند و از آن‌ها ورزشکار بسازد، به نیازمندان کمک کند و کار مفیدی برای محله‌اش انجام دهد.
 
 مربی آینده برای پرورش قهرمان‌های بزرگ
محسن شادمان پانزده‌ساله است و در رده جوانان کار می‌کند. از یک سال  پیش وارد رشته ووشو شده و دوست دارد در آینده مربی خوبی شود و قهرمان‌های زیادی پرورش دهد.
 
 آرزوی فراهم بودن شرایط برای ادامه کار
مهدی تبادری نیز ١٦سال دارد و از ٥سال پیش وارد کار شده. ابتدا تالو  کار می‌کرده و حالا یک‌سالی است که در بخش ساندا فعالیت می‌کند. در این مسابقات، مدال برنز دریافت کرده و آرزو می‌کند شرایط برای ادامه کارش تا قهرمانی فراهم باشد.
 
 آرزوی طلایی قاسم
قاسم بارک‌زهی نیز که در اولین مسابقه خود موفق شده مدال برنز  بگیرد، انگیزه زیادی برای ادامه راه دارد. قهرمانی جهان برای او هم یک آرزوی طلایی‌ است.

مریم قاسمی

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی